A S T E R O I D

Η σκέψη της ημέρας - 12/2/2012 Η φαντασία στην εξουσία

2012-02-13T01:48:00.000+02:00

Ο κόσμος είχε σήμερα αρχίσει να συγκεντρώνεται στο Σύνταγμα ήδη από τις 2 μ.μ., αν και η πρόσκληση ήταν για τις 5 μ.μ.
Στις 4 μ.μ. ο κόσμος είχε πυκνώσει πια στην πλατεία, αλλά το πιο αξιοσημείωτο ήταν πως η ατμόσφαιρα ήταν πολύ διαφορετική από τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων του Καλοκαιριού. Η ένταση στον αέρα σχεδόν κοβόταν με το μαχαίρι, έλειπε η διάθεση για χαβαλέ, που ήταν κάποιες στιγμές στοιχείο των Καλοκαιρινών εκδηλώσεων, όπως έλειπαν και τα παιδιά. Η σημερινή ήταν συγκέντρωση για ενήλικες και αυτοί οι ενήλικες είχαν έκδηλο στα πρόσωπά τους τον θυμό, σχεδόν απτή την οργή στο βλέμμα, ίσως ακόμα και το ζωνάρι λυμένο για καυγά, σε μερικές περιπτώσεις.
Παρ' όλ' αυτά, ώς τις 6 μ.μ., η κατάσταση παρέμενε ήρεμη και ελεγχόμενη. Οι συγκεντρωμένοι είχαν απλωθεί, ανεμπόδιστοι, σε πυκνή διάταξη έως και μπροστά στους εύζωνες του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη.
Εκείνη την ώρα κατέφθασαν ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μανώλης Γλέζος, οι οποίοι αναμένονταν επί της δεξιάς λωρίδας της Λεωφόρου Αμαλίας, στο ύψος του νοητού κέντρου του Κοινοβουλίου. Είχε, μάλιστα, διανοιγεί και λωρίδα ανάμεσα στο πλήθος, για να περάσουν και να σταθούν, αλλά τνη τελευταία στιγμή κάποιοι συνοδοί τους είχαν την φαεινή ιδέα να τους οδηγήσουν προς το Μνημείο. Προκειμένου να τους δει ή να τους ακούσει, το πλήθος, κινήθηκε, όπως ήταν φυσικό, σύσσωμο στον χώρο, μπροστά από το Μνημείο, με συνέπεια να δημιουργηθεί το αδιαχώρητο και να ασκηθεί μεγάλη πίεση στην ομάδα των ΜΑΤ, που είχε παραταχθεί στο σημείο, μπροστά από τους εύζωνες και εμπόδιζε την πρόσβαση στο κτίριο της Βουλής μέσω των κλιμάκων ένθεν και ένθεν του Μνημείου.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ήταν σχεδόν αναμενόμενη η ρίψη των πρώτων χημικών, ώστε να διαλυθεί το πλήθος - πράγμα, που έγινε... Ο κόσμος σκόρπισε, όπως γίνεται πάντα, ενώ οι κκ. Θεοδωράκης και Γλέζος μεταφέρθηκαν εσπευσμένα εντός του Κοινοβουλίου.
Το πρόβλημα ξεκίνησε από το γεγονός ότι συνεχίσθηκε για πολλή ώρα η ρίψη χημικών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, χωρίς προφανή λόγο, αφού ήταν αρκετά νωρίς για να οξυνθεί τόσο η κατάσταση. Γεγονός είναι, πάντως, ότι ήδη στις 6.30 μ.μ., οι γνωστές αψιμαχίες με ανταλλαγές μολότωφ και δακρυγόνων είχαν αρχίσει, καθώς ένα τεράστιο πλήθος κατέφευγε στην Ακαδημίας, στην Πανεπιστημίου και στα στενά μεταξύ των δύο αυτών αρτηριών: Κριεζώτου, Βουκουρεστίου, Αμερικής, Ομήρου, Σίνα κ.λπ. Η Σταδίου ήταν ήδη κορεσμένη από το Σύνταγμα ώς την Ομόνοια, λόγω των προσυγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ, στην Ομόνοια, και του ΕΠΑΜ, στην Παλιά Βουλή.
Το τι ακολούθησε είναι γνωστό. Η Αθήνα κατακάηκε. Κτίρια-τοπόσημα, όπως το Αττικόν, καταστράφηκαν ίσως ολοσχερώς. Σοβαρά επεισόδια και ζημίες μας γύρισαν πίσω, στον Δεκέμβριο του 2008.
Το ερώτημα, που αιωρείται, είναι αν και ποιό υπήρξε το σχέδιο των δυνάμεων ασφαλείας, οι οποίες επιλέξανε να διαλύσουν το πλήθος στην Πλατεία Συντάγματος, με τους γνωστούς τρόπους, και να το ωθήσουν προς όλα τα σημεία του κέντρου της πόλης, χωρίς, προφανώς, να έχουν λάβει τα κατάλληλα μέτρα, ώστε να προστατευθεί το κέντρο αποτελεσματικά και να διατηρηθεί ο έλεγχος της πόλης.
Από το αποτέλεσμα, δεν μπορεί κανείς παρά να διερωτηθεί τούτο μόνο: επί δύο χρόνια όλοι προειδοποιούσαν για μια κοινωνική ανάφλεξη, ενδεχομένως δύσκολα ελέγξιμη. Πώς, λοιπόν, οι λογής-λογής πολιτικοί και Υπηρεσιακοί αρμόδιοι για την δημόσια ασφάλεια φαντάζονταν αυτήν την "πολυδιαφημισμένη" ανάφλεξη; Τι μέτρα είχαν επεξεργασθεί, ώστε αυτή η ανάφλεξη να προληφθεί ή να κατασταλεί, πριν προξενηθούν ανυπολόγιστες ζημίες;
Ξέραμε πάντα ότι, σε διεθνές και όχι μόνο σε Ελληνικό επίπεδο, η εξουσία δυσκολεύεται στο πεδίο της φαντασίας. Σήμερα μάθαμε με τον πιο δραματικό τρόπο ότι στην Ελλάδα η εξουσία δυσκολεύεται επίσης και στο πεδίο της απλής σκέψης... της έγκαιρης απλής σκέψης...

Η σκέψη της ημέρας - Η Ελληνική γενοκτονία

2012-02-09T08:12:00.000+02:00

Δικαιωνόμαστε τώρα όσοι ανησυχούσαμε από την πρώτη στιγμή για τις πρακτικές του πιο μοιραίου ανθρώπου στην Ελληνική μεταπολεμική ιστορία.
Είναι μπροστά μας, απτές, οι τραγικές συνέπειες των ενεργειών εκείνου, που ελαφρά τη καρδία άνοιξε την Κερκόπορτα και παρέδωσε ένα ολόκληρο Έθνος στην καταστροφή.
Δεν άργησαν, ωστόσο, να τον ακολουθήσουν και άλλοι συνάδελφοί του στην πολιτική. Είναι αυτοί, που επίσης επιλέγουν τώρα να μη στραφούν προς τον λαό για στήριξη, αλλά προς τον διεθνή παράγοντα, και να ανοίξουν θριαμβικώ τω τρόπω τις επίσημες πύλες της καστροπολιτείας, για να διαβούν οι οχτροί.

Η ιστορία δεν θα τους δικαιώσει, όπως δεν δικαίωσε και τον ήδη θλιβερό πρωθυπουργό του Μαΐου του 2010. Δεν διδάχθηκαν από την δική του μοίρα κι είναι καταδικασμένοι να βαδίσουν στο ίδιο μονοπάτι της πολιτικής και της ηθικής συντριβής.

Ο Ελληνικός λαός δεν θα καταστραφεί - μπορεί να του πάρει πολλά χρόνια, αλλά θα σταθεί πάλι όρθιος. Αυτοί όχι... Τέλειωσαν - όχι γιατί έχασαν τον αγώνα, αλλά γιατί δεν τον έδωσαν καν!

Ας αναλογισθούν τούτο μόνο, μήπως και καταλάβουν γιατί τους περιμένει κι αυτούς η ίδια καταδίκη:
Γενοκτονίες υπήρξαν πολλές στην ιστορία. Η Ελληνική, όμως, είναι η πρώτη, που επιχειρείται να γίνει με την συναίνεση των πολιτικών ταγών μιας χώρας, ενός λαού.

Η σκέψη της ημέρας - Στην Σανταρόζα, Έλληνες... στην Σανταρόζα!

2012-02-06T11:35:00.000+02:00

Ο ΣΥΡΙΖΑ στα Προπύλαια, το ΚΚΕ στην Ομόνοια - κι εμείς, οι λοιποί

ελεύθεροι πολίτες κάπου ανάμεσα, στην Πλατεία της Σανταρόζα, ας πούμε,

απέναντι από το ΡΕΞ, απλώνοντας και προς τις δυό μεριές τα χέρια, μήπως

και συναντηθούνε και σωθεί η κοινή πατρίδα...

Η σκέψη της ημέρας - Η αβάσταχτη ελαφρότητα της Κας Έλιας Ζερβού

2012-01-27T16:11:00.001+02:00

Από χθες διακινείται στο Διαδίκτυο - από site σε site και από mail σε mail - ένα απερίγραπτο κείμενο, που υπογράφει κάποια Κυρία Έλια Ζερβού. Επαγγέλλεται την τσαούσα, αλλά οι μόνες τσαούσες του δημόσιου, ούτως ειπείν, βίου, που θυμάμαι εγώ, ήταν εκείνες οι αλήστου μνήμης κοπέλες, που χαϊδευτικά προσφωνούσε έτσι ο Γιώργος Μαρίνος στο show "CIAO, ANTENNA".

Πριν παραδοθεί στην γενική χλεύη, ο προηγούμενος Πρωθυπουργός έσπειρε, με μεγάλη, ομολογουμένως, επιτυχία, τον σπόρο του διεθνούς διασυρμού και του χλευασμού της Ελλάδας. Σε προσωπικό επίπεδο, η πρακτική του δεν του απέδωσε πολλά, αλλά παρέσυρε, όμως, πολλούς άλλους, που νόμισαν ότι αυτή είναι η νέα ιδεολογία του Κινήματος, ο Τέταρτος ίσως Δρόμος προς τον Σοσιαλισμό. Και κάπως έτσι εξαπλώθηκε η νέα μόδα της απόλυτης απαξίωσης της χώρας, την οποία ήδη πληρώνουμε ακριβά και σε πολλά επίπεδα.
Σ' αυτήν την μόδα υπακούει, μετά βαΐων και κλάδων, και το κείμενο της Κυρίας Ζερβού, εμπλουτίζοντας τώρα την βιβλιογραφία με γλαφυρές χυδαιολογίες του είδους, που εξασφαλίζει υψηλή αναγνωσιμότητα, πολλά share στο Facebook και tweets στο Twitter. Κρίνοντας από την ένταση της γραφής, δεν βρίσκω λόγο να αμφισβητήσω ότι το κείμενο αντανακλά τις προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέως του σε ένα γνήσια λούμπεν κοινωνικό και επαγγελματικό περιβάλλον.
Μπορεί, φερ' ειπείν, να αντανακλά τον κόσμο της μόδας, ένα καλλιτεχνικό κύκλωμα, μια δημοσιογραφική ή πολιτική κλίκα. Μπορεί να αντικατοπτρίζει καταστάσεις οικείες στα πολύ χαμηλά ή στα πολύ υψηλά κοινωνικά στρώματα, γιατί εκεί συχνότερα παρουσιάζεται το φαινόμενο της έλλειψης ή της άμβλυνσης των ηθικών αντιστάσεων.
Εν πάση περιπτώσει, το βέβαιο είναι ότι το κείμενο δεν αφορά την μεσαία τάξη, που αποτελεί παντού και πάντα την οικονομική και ηθική ραχοκοκκαλιά μιας οποιασδήποτε χώρας. Ναι, αυτήν την μεσαία τάξη, που καθόλου τυχαία και πολύ συνειδητά επιχειρεί να αποδομήσει βίαια η λεγόμενη Μνημονιακή πολιτική και τα παρεπόμενά της. Ακόμη περισσότερο, το κείμενο δεν αφορά γενικευμένα την δύσμοιρη αυτή πατρίδα μας, που ποικίλα στραβά μπορεί να έχει, αλλά, πάντως, αυτά δεν είναι ούτε περισσότερα ούτε λιγότερα από άλλων χωρών στραβά. Τόση και τέτοια απαξίωση δεν της αξίζει, όπως δεν αξίζει και σε κανέναν μας να γενικεύει μια γυναίκα τα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντός της - του άντρα της, του πατέρα της, της φίλης της - και να τα αποδίδει αυτούσια σ' όλους εμάς, τους υπόλοιπους. Με λίγα λόγια, ούτε στην οικογένειά μου ούτε στο φιλικό ούτε στο επαγγελματικό μου περιβάλλον έχω παιδεραστές, κλέφτες ή ερωτύλους. Και δεν είναι περιορισμένο - κάθε άλλο! - το περιβάλλον μου ούτε και λίγα τα δικά μου χρόνια στην γη αυτή, που την πατούμε.
Ματαιοπονούν, λοιπόν, όσοι ταυτίζουν το περιβάλλον τους με την Ελλάδα όλη. Η Ελλάδα δεν είναι αυτή, που βλέπουν στον καθρέφτη τους, δεν είναι ο οποιοσδήποτε δικός τους μικρόκοσμος. Η Ελλάδα είναι εκεί έξω, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, να πιστέψει στον εαυτό της, να επιζήσει, έπειτα από τόσα πισώπλατα μαχαιρώματα, και να προχωρήσει - πολύ πιθανόν, χωρίς αυτούς, και τούτο είναι, που τους πονάει, τούτο είναι, που τους κάνει να την βρωμίζουν.
Οι ώρες δεν είναι κατάλληλες για τέτοια "παιχνίδια". Προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία στον τόπο και στις νέες, σχεδόν απελπισμένες, γενιές όσοι γράφουν κι όσοι, χάριν παιδιάς ή από πικρία για τα υπαρκτά στραβά, υιοθετούν τέτοια απόλυτα κείμενα. Η αυτογνωσία, την οποία η χώρα κι όλοι μας χρειαζόμαστε, για να βγούμε από το τέλμα, δεν θα προέλθει μέσα από φτηνό πνεύμα, υπερβολές, ακρότητες και χυδαιολογίες, που πασχίζουν να μας βουλιάξουν στο τέλμα και να μας κρατήσουν εκεί. Ο φόβος τους είναι να μη φανεί πως κάποιοι - ίσως όχι οι πιο δυνατοί, αλλά, πάντως, οι πιο πολλοί!- δεν είμαστε σαν αυτούς, ψυχές βουλιαγμένες στις δικές τους αμαρτίες, δημόσιες ή ιδιωτικές. Όχι, δεν είμαστε σαν αυτούς! Και δεν θα γίνουμε ούτε θα μας κάνουν!
Στο κάτω-κάτω, τα δικά τους μούτρα βλέπουν στον καθρέφτη τους κι όχι τα δικά μας. Κι ας μας κάνουν την χάρη να μη μας τα τρίβουν στην δική μας μούρη...

Η σκέψη της ημέρας - Η αμφισβήτηση της δεδηλωμένης στο Κοινοβούλιο

2012-01-26T09:26:00.001+02:00

Η κοινωνική αναταραχή δεν τους ένοιαξε...
Η προϊούσα εξαθλίωση των μικρομεσαίων δεν τους απασχολεί...
Αλλά το προχθεσινό "αντάρτικο" των βουλευτών, που ψήφισαν εκτός Κομματικής γραμμής, "έτσουξε" κι είναι επί δύο ημέρες ήδη στην πρώτη γραμμή σχολιασμού πολιτικών, Κομμάτων, δημοσιογράφων και αρθρογράφων!
Δεν συζητώ αν ψήφισαν σωστά ή όχι οι "αντάρτες" Βουλευτές, αν το έκαναν με κριτήρια αρχών ή ιδιοτελή. Στέκομαι στο ότι ψήφισαν όπως έκριναν οι ίδιοι κι όχι κάποιοι άλλοι, πριν απ' αυτούς. Κάποιοι άλλοι, που πολύ συχνά έχει δειχθεί ότι δεν είχαν ιδέα για τις συνέπειες και τις επιπτώσεις της μιάς ή της άλλης Κομματικής γραμμής.

Όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την στάση των βουλευτών, λησμονούν ότι οι βουλευτές (οφείλουν να) ψηφίζουν κατά συνείδηση και όχι ως αγέλη - όπως και ο λαός - η εκλογική τους βάση, δηλαδή - οφείλει να τους κρίνει επίσης κατά την δική του συνείδηση.
Στο λίκνο του οικονομικού φιλελευθερισμού, στις ΗΠΑ, τα μέλη του Κογκρέσου αψηφούν σε καθημερινή βάση τις Κομματικές γραμμές και, ανεξάρτητα από τις πιέσεις, τις οποίες υφίστανται άνωθεν, ψηφίζουν, με βάση είτε την συνείδηση και την κρίση τους είτε την απαίτηση των ψηφοφόρων τους, όπως μπορεί να εκφράζεται μέσα από προσωπικά μηνύματα, τηλεγραφήματα, επιστολές κ.λπ. Παρ' όλ' αυτά, ουδείς θεωρεί την στάση τους ανταρσία, αλλ' απλώς λειτουργία του θεσμού της αντιπροσώπευσης, που ωθεί συχνά σε απόσυρση ή επανεξέταση των Νομοσχεδίων, αναδιατυπώσεις, επαναξιολογήσεις διατάξεων, διαπραγματεύσεις για αντισταθμιστικά ωφέλη.

Με δεδομένες τις ολέθριες επιπτώσεις των Κομματικών γραμμών, που καταντούν την Νομοθετική εξουσία του Κοινοβουλίου απλή θεραπαινίδα της Εκτελεστικής εξουσίας της Κυβέρνησης, ο τόπος μακροπρόθεσμα μπορεί να ωφεληθεί πολύ περισσότερο από τέτοια "αντάρτικα". Οι βουλευτές πρέπει να ψηφίζουν πειθόμενοι και όχι πειθαναγκαζόμενοι - μόνον τότε και το ίδιο το εκλογικό σώμα θα ενδιαφερθεί ενεργά για τις Κοινοβουλευτικές διαδικασίες και ίσως, αντίστοιχα, θα κρίνει και να ψηφίζει ορθολογικά και όχι στα τυφλά ή κατευθυνόμενο από τις δικές του πολιτικές εμμονές.

Φίλοι του ΠΑΣΟΚ...

2012-01-04T19:02:00.000+02:00

... το 2009 το Κόμμα σας κέρδισε τις Εκλογές και την εξουσία εν χορδαίς και οργάνοις. Με το σπαθί σας, νομίζω, κι όχι επειδή διατυμπανίσατε ότι "Λεφτά υπάρχουν" - κάτι που κανείς δεν πολυπίστευε έτσι κι αλλιώς...
Αρχικά φαινόταν ότι θα πνεύσει ένας νέος αέρας, έστω κι αν όλοι είχαμε επιφυλάξεις με κάτι θεατρινισμούς στα πρώτα Υπουργικά Συμβούλια, κάτι χρονοβόρες και αναποτελεσματικές δημόσιες δήθεν διαβουλεύσεις και άλλα ανεκδοτολογικά πλέον ήδη.
Η συνέχεια της ιστορίας είναι γνωστή και δεν χρειάζεται να την επαναλάβουμε.
Μέσα από μια αλληλουχία ολέθριων επιλογών, η χώρα, που δεν ήταν δα και σε καλή κατάσταση, καταβαραθρώθηκε και η Ελληνική κοινωνία εξαθλιώνεται καθημερινά με ασύλληπτους ρυθμούς. Κάποιοι είχαμε διακρίνει και το ολέθριο και το αδιέξοδο των επιλογών σας - όχι επειδή ήμασταν οικονομικοί φωστήρες, αλλά, απλώς και μόνον επειδή είχαμε επαφή με την Ελληνική πραγματικότητα και ζούσαμε μέσα στην κοινωνία.
Όταν η κατάσταση έφτασε στο μη περαιτέρω, αναγκασθήκατε να παραδώσετε την εξουσία σε μία Κυβέρνηση όχι Εθνικής Ενότητας, όπως διαδίδατε ότι πρέπει να γίνει, αλλά απλώς σε μία Κυβέρνηση τρικομματικής συνεργασίας, που θα ακολουθούσε ακριβώς την ίδια πολιτική. Προφανής σκοπός της κίνησής σας αυτής ήταν ο καταμερισμός του πολιτικού κόστους των επιλογών, στις οποίες είχατε σύρει την Ελλάδα. Επιδιώκατε να μη τιμωρηθείτε εκλογικά και νομίσατε ότι αυτός ήταν ο τρόπος.
Τώρα ωθείτε άκομψα τον κ. Παπανδρέου προς την έξοδο και από την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ίσως και από το Κόμμα εν ευθέτω χρόνω. Και πάλι, με την κίνηση αυτή, επιδιώκετε να μη τιμωρηθείτε...

Αλλά είναι πια δύσκολο να θολώσετε τόσο πολύ τα νερά.

Θα τιμωρηθείτε, γιατί παρακολουθούσατε τον αρχηγό σας να περιφέρεται ανά την υφήλιο και να συκοφαντεί ανενδοίαστα την χώρα του και τους συμπατριώτες του και, όχι μόνο δεν τον σταματήσατε, αλλά κάποιοι από σας υπερακοντίζατε κιόλας...
Θα τιμωρηθείτε, γιατί τον βλέπατε να παραδίδει την χώρα του και τον λαό του δεμένους πισθάγκωνα σε αλλότρια συμφέροντα, χωρίς αντίσταση, χωρίς αιδώ, χωρίς επίγνωση, και χειροκροτούσατε τον θρίαμβο των ψηφοφοριών στο Κοινοβούλιο.
Θα τιμωρηθείτε, γιατί ποτέ δεν προσπαθήσατε καν να τον συγκρατήσετε στον πολιτικό του κατήφορο και στην επίδειξη αλαζονείας, όταν "έσωζε" την Ελλάδα από χρεωκοπία κάθε τρίμηνο.
Θα τιμωρηθείτε, γιατί ακόμη και την ύστατη στιγμή, χλευάσατε την αιμορραγούσα κοινωνία, παίζοντας το απόλυτο θέατρο πολιτικού παραλόγου και δίνοντάς του ψήφο εμπιστοσύνης, καθώς ταυτόχρονα τον καλούσατε να παραιτηθεί.

Θα τιμωρηθείτε, γιατί πάντα τιμωρούνται όλοι όσοι παίζουν εν ου παικτοίς και, μάλιστα, με την πατρίδα τους. Η τραγωδία επιζητεί κάποιου είδους κάθαρση, για να τελειώσει...

Τεχνοκράτες και πολιτικοί

2011-11-13T11:45:00.000+02:00

Σ' όλη την διάρκεια του Ελληνικού δράματος, οι ξένες πολιτικές ηγεσίες και τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης απορούσαν γιατί το Κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης δεν συνεργάζεται με την Κυβέρνηση.
Χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο, θεωρώ ότι η άρνηση συνεργασίας, στην βάση επί μέρους διαφωνιών βαπτισμένων "διαφορετικό μείγμα πολιτικής" και "αναπτυξιακός προσανατολισμός των μέτρων, ήταν απλώς το πρόσχημα ώστε η Αξιωματική Αντιπολίτευση να παραμείνει, ως ώφειλε, η χρυσή εφεδρεία του πολιτικού συστήματος και να αποτελέσει την άμεση εναλλακτική λύση, είτε όταν θα ερχόταν η ώρα των Εκλογών είτε στην περίπτωση που τα λάστιχα της Κυβέρνησης θα κλάταραν όλα μαζί - όπως κι έγινε!
Πριν προλάβουμε να καταλάβουμε το γιατί και το πώς, ο τόπος βρέθηκε όχι με μια Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ή Εθνικής Συνεργασίας, όπως συνεζητείτο το βράδυ της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, αλλά απλώς και αιφνιδίως, πριν ο αλέκτωρ του Σαββάτου λαλήσαι τρις, με μια Κυβέρνηση τρικομματική και, εν συνεχεία, με Πρωθυπουργό επιβεβλημένο έξωθεν του πολιτικού συστήματος. Σοφόν το σαφές!

Όσοι, λοιπόν, ρωτούσαν τόσον καιρό γιατί δεν συνεργάζεται η Αξιωματική Αντιπολίτευση έθεταν - εν γνώσει τους ή όχι - λάθος ερώτημα, με συνέπεια να λαμβάνουν λάθος απαντήσεις ή απαντήσεις, που ενέτειναν την σύγχυση. Το σωστό ερώτημα θα ήταν γιατί δεν συνεργάζεται η κοινωνία, γιατί δεν πείθεται, γιατί δεν συναινεί... Κανείς δεν το έθεσε και, ακόμη περισσότερο, κανείς δεν προσπάθησε να κάνει την κοινωνία να συναινέσει, μέσα από την λήψη εκείνων των μέτρων, που θα ήταν κοινωνικά δίκαια, εύλογα, αποτελεσματικά. Με συνέπεια την κορύφωση των λαϊκών αντιδράσεων, μ' αφορμή τις εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου...

Η τακτική περιθωριοποίησης της κοινωνίας ακολουθήθηκε ανενδοίαστα και κατά τις διαδικασίες εξεύρεσης νέου Κυβερνητικού σχήματος. Περιφρονήθηκαν προκλητικά όλες οι διατάξεις του Συντάγματος, που ορίζουν τι συμβαίνει σε περίπτωση παραίτησης Πρωθυπουργού ή Κυβέρνησης. Δεν κλήθηκε η Κοινοβουλευτική Ομάδα της πλειοψηφίας να εκλέξει και να υποδείξει νέο Πρωθυπουργό, δεν τηρήθηκε καμμία διαδικασία διερευνητικών συσκέψεων πολιτικών αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στο φως της ημέρας, δεν επιζητήθηκε η ευρύτερη πολιτική συναίνεση. Ο τραγέλαφος, που βιώσαμε επί μία εβδομάδα, ήταν φυσική συνέπεια της καταστρατήγησης του Συντάγματος, που σκοπό είχε να κρατήσει την κοινωνία στο απόλυτο περιθώριο των τεκταινόμενων στο παρασκήνιο - και από την άποψη αυτή θεωρώ σφάλμα την αποχή των Κομμάτων της Αριστεράς, που θα μπορούσαν και θα ώφειλαν να απαιτήσουν από μιας αρχής την πιστή τήρηση του Συντάγματος και οπωσδήποτε να παραστούν, έστω και όταν στο τέλος εκλήθησαν, και να καταγγείλουν τόσο τις διαδικασίες όσο και τα αποτελέσματά τους.

Η περιθωριοποίηση, η περιφρόνηση, η κατατρομοκράτηση της Ελληνικής κοινωνίας, δύσκολα προοιωνίζονται κάτι καλό για την χώρα και για την Κυβέρνηση του αρχιτέκτονα των Greek Statistics, κ. Παπαδήμου. Η μια κάποια αρχική ευφορία, λόγω της απαλλαγής από τον διαρκώς ψευδόμενο και ανεπαρκή τέως Πρωθυπουργό, θα δώσει μάλλον σύντομα την θέση της σε μια ρεαλιστικότερη αποτίμηση των εξελίξεων και η κοινωνία θα βρεθεί πάλι απέναντι.
Ίσως, στο κλίμα αυτό, η Αριστερά να δρέψει πλούσιους καρπούς - ειδικά αν ενωθεί πρόσκαιρα, προκειμένου να αποτραπεί η σχεδιαζόμενη λαίλαπα - αλλά το ζητούμενο δεν είναι ακριβώς αυτό. Το ζητούμενο δεν είναι η άμυνα και ο αρνητισμός, αλλά η εποικοδομητική ισορροπία του συστήματος, η εκπόνηση ουσιαστικών και πειστικών εναλλακτικών λύσεων, που θα μπορούν να συνεγείρουν την κοινωνία και να την ωθήσουν μπροστά.
Οι "τεχνοκράτες" δεν είναι διόλου βέβαιο ότι το μπορούν.
Συνήθως διεκπεραιώνουν απλώς μιαν εντολή - και όχι πάντα προς την κατεύθυνση, την οποία επιτάσσει ή επιθυμεί η κοινωνία.

Σε τελευταία ανάλυση, τα πολιτικά πρόσωπα, καλά ή κακά, αναδεικνύονται, οι τεχνοκράτες μόνον υποδεικνύονται!

Είμαστε όλοι Αριστεροί...

2011-11-11T08:15:00.000+02:00

Πρώτ' απ' όλα, είμαστε άνθρωποι κι ιδιότητα πρώτη του ανθρώπου είναι ο ανθρωπισμός. Δίχως αυτόν, τίποτε δεν είναι κανείς μας.
Κι ο ανθρωπισμός είναι η νέα Αριστερά - πρέπει να είναι. Δίχως αυτόν, τίποτε δεν είναι καμμιά Αριστερά.
Γι αυτό και μόνον γι' αυτό σήμερα... από σήμερα...είμαστε όλοι Αριστεροί!.. Ακόμη κι όσοι δεν είμαστε, ακόμη κι όσοι δεν ήμασταν ποτέ κι ούτε φανταζόμασταν ποτέ ότι θα γίνουμε...

Η ευημερία κι η ασφάλεια μιας κοινωνίας δεν είναι αγαθά, που απολαμβάνονται κατά μόνας. Μόνον συλλογικά νοούνται - ποτέ περιχαρακωμένα κι απομονωμένα σε μικρόκοσμους!
Γι' αυτό, δεν νοιάζομαι να σωθεί ούτε η χώρα μου ούτε η τάξη μου ή εγώ, αν είναι την σωτηρία αυτή να την πληρώσει έστω κι ένας άνθρωπος με την δική του ζωή και το αίμα του.

Κι όποιος πρεσβεύει άλλα, θα βρίσκει εμένα, προσωπικά, απολύτως αντίθετο!

Παραδομένος στην χλεύη

2011-11-06T23:52:00.001+02:00

Δικαίως παραδίδεται στην χλεύη όχι μόνον των ηττημένων των προηγούμενων Εκλογών, αλλά ακόμα και στην χλεύη των δικών του... και στην χλεύη των Ευρωπαίων και των Αμερικανών εταίρων και συμμάχων, που νόμιζαν ότι βρήκαν τον πρώτο αξιόπιστο και έντιμο Έλληνα συνομιλητή... τον πιο πρόθυμο και τον πιο υπάκουο...
Έχασε, πρώτα, την στήριξη των μικρομεσαίων στρωμάτων, που τα πρόδωσε και τα ξέσκισε στο γόνατο...
Έχασε την στήριξη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και του οικονομικο-επιχειρηματικού κατεστημένου, που αρχικά νόμιζαν πως θα μείνουν αλώβητοι από τους ερασιτεχνισμούς του...
Κι όταν πια άρχισε να παίζει και με τις Τράπεζες, ήταν φανερό στους παρατηρητικούς πως μετρούσε μέρες...
Ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός, που κατάφερε το ακατόρθωτο: να έρθει αντιμέτωπος με το σύνολο της κοινωνίας, ανεξαρτήτως οικονομικής επιφάνειας και κοινωνικού στρώματος...
Είχε απομείνει μόνον ένα στήριγμα: η ελίτ της Ευρωπαϊκής ηγεσίας. Αμφιλεγόμενο στήριγμα, αλλά εν πάση περιπτώσει στήριγμα και καταφύγιο και μοχλός εκβιασμού της Ελληνικής κοινωνίας και του Ελληνικού πολιτικο-οικονομικού συστήματος υπέρ του.
Άρκεσε, όμως, μονάχα μια ανόητη έμπνευση, μια στιγμή απερισκεψίας, για να καταλάβουν οι μεν ευήθεις πως ο βασιλιάς είναι τελείως γυμνός οι δε εταίροι και σύμμαχοι ότι είναι και ασύλληπτα επικίνδυνος.
Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους, το πολύ σύντομο χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Το κακό είναι πως αφήνει την χώρα στα πρόθυρα της απόλυτης κοινωνικής καταστροφής και την οικονομία καθημαγμένη. Είναι αμφίβολο αν θα περισωθεί τίποτε από την Ευρωπαϊκή Ελλάδα, για την οποία πάσχισε ακόμα κι ο πατέρας του, με τον ιδιόρρυθμο τρόπο του.

Από μιαν άλλη άποψη, βέβαια, κατάφερε καίριο πλήγμα στον εν Ελλάδι οικονομικό φιλελευθερισμό και ξαναζωντάνεψε το Κομμουνιστικό κίνημα και τα ιδεώδη του, που πλατσούριζαν στα ρηχά του lifestyle και της νεοελληνικής ευδαιμονίας. Ακούγεται ειρωνικό, αλλά ίσως, τελικά, αυτή να ήταν η μεγάλη προσφορά του στον παγκόσμιο Σοσιαλισμό...

Υ.Γ.: Δεν γράφονται με χαρά ούτε καν με ανακούφιση οι γραμμές αυτές, αλλά με πικρία - ειδικά, μάλιστα, αν συνεκτιμηθεί ότι τις εξελίξεις εκβίασε το Ευρωπαϊκό Ιερατείο, εγκαινιάζοντας έτσι με τον πιο επίσημο τρόπο τις βίαιες παρεμβάσεις του στα εσωτερικά της χώρας. Η απρονοησία του απερχόμενου Πρωθυπουργού μπορεί να πυροδοτήθηκε από την σχεδόν ανεξέλεγκτη Πανελλήνια οργή της 28ης Οκτωβρίου, αλλά πυροδότησε κι αυτή, με την σειρά της, μιαν Ευρωπαϊκή αντίδραση, που μόνον δεινά μπορεί να προοιωνίζεται για την εθνική κυριαρχία στα επόμενα χρόνια.
Μολονότι δεν μπορούμε να προδικάσουμε το μέλλον, είναι πολύ πιθανό να ζήσουμε απίστευτες καταστάσεις στο αμέσως επόμενο διάστημα, που κανένας εχέφρων πολίτης δεν θα επιθυμούσε: Μια σφόδρα πιθανή εκλογική καταβαράθρωση της σημερινής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, που θα φορτωθεί όλα τα κρίματα, ενώ ταυτόχρονα θα τα φορτώνει - τα φορτώνει ήδη - στον αρχηγό της.
Την πολιτική κατακρεούργηση αυτού του αρχηγού από τα ίδια του τα στελέχη - η κοινωνία τον έχει κιόλας διαγράψει, αλλά τα στελέχη του δεν θα του συγχωρήσουν ποτέ ότι έχασαν την ευκαιρία δύο τετραετιών στην εξουσία και ότι αμαυρώθηκε η εικόνα και η ουσία ενός από τους δύο μείζονες πυλώνες του πολιτικού μας συστήματος.
Από αυτά, όμως, πιο σπουδαίο κρίνω τον κίνδυνο της κοινωνικής έκρηξης, που δεν θα μπορεί να συγκρατηθεί, καθώς η κοινωνία θα έχει πλέον απέναντί της την σύμπραξη των δύο μεγάλων Κομμάτων εξουσίας, χωρίς να υπάρχει εκείνος, που θα κρατάει τα μπόσικα. Οι αφελέστεροι των παρατηρητών έβλεπαν στην αρνητική, αντιμνημονιακή, στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξουσιομανία ή έλλειψη πολιτικής και οξύνοιας, αντί να αντιληφθούν πως απλώς αποτελούσε την ασφαλιστική δικλείδα του συστήματος, την βαλβίδα εκτόνωσης, σε περίπτωση που τα πράγματα πήγαιναν τελείως στραβά - όπως και πήγαν... Η άρνηση του κομματικού μηχανισμού να οργανώσει κοινωνική αντίδραση παρά την πίεση της βάσης ήταν, ωστόσο, πολύ εύγλωττη.
Το σύστημα θα έχει στην διάθεσή του 3-4 μήνες και μια δεύτερη ευκαιρία για να πείσει ότι αυτή είναι η σωστή πολιτική. Δεν είμαι βέβαιος ότι με την κοινωνία σε κατάσταση βρασμού θα το καταφέρει - αλλά ας περιμένουμε....

"Άλα του, του μάγκα..."

2011-11-04T12:07:00.000+02:00

Θα μπορούσα κι εγώ να γράψω πολλά για τις πολιτικές εξελίξεις των ημερών. Να πω για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ηγεσία της, για την Κυβέρνησή μας και τον Κυβερνήτη, για την Αντιπολίτευση και τις κυβιστήσεις της, για την Δανειακή Σύμβαση και το Δημοψήφισμα, για την ψήφο εμπιστοσύνης και για τα μύρια όσα, που γεμίζουν το καλάθι της πολιτικής ζωής - αλλά, αλίμονο, αφήνουν όλο και πιο άδεια την πραγματική μας ζωή και το δικό της καλάθι.
Έχουν, όμως, όλα γραφεί ή ειπωθεί ήδη. Από απλούς πολίτες, από δημοσιογράφους και αρθρογράφους, από πολιτικούς. Δεν θάχα τίποτε καινούριο κι εμβριθές να εισφέρω.
Θα πω μόνον τούτο. Το έθνος, ο λαός, το εκλογικό σώμα, η κοινωνία μας, έχουν την τελευταία διετία εξευτελισθεί όσο ποτέ κι όσο κανείς. Έχουν υπομείνει κάθε κατηγορία και κάθε χαρακτηρισμό, που απαντάται στο Ποινικό Δίκαιο - το μόνο, που μένει πιά και που ίσως λίγους να εξέπλησσε, είναι να μας σύρουν όλους, συλλογικά, στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης...
Τάχουμε ακούσει όλα, ναι - αλλά αν σε κάποια κατηγορία συμφωνούμε σχεδόν όλοι είναι το ότι ανεχθήκαμε πολλά, ίσως και όλα, ότι είπαμε πολλά "δεν βαριέσαι;" και "ωχ, αδερφέ!", πολλά "ε και;" σε σκάνδαλα μικρά ή μεγάλα, σε μικρούς και θρασύδειλους ανθρώπους της δημόσιας ζωής ή σε επικίνδυνους τύπους, που μας φάνταζαν απλώς παλιάτσοι και γραφικοί - σε πολιτικούς της κακιάς ώρας, δηλαδή, που αντί να εμπνέονται και να ασκούν πραγματική πολιτική, έπαιζαν σκάκι, ψάχνοντας για την κίνηση ματ, έπαιζαν χαρτιά, για να κάνουν την μπλόφα και να μαζέψουν την χαρτούρα από το τραπέζι, έπαιζαν μπάλλα, με τον νου στην ντρίπλα κι όχι στο γκολ!

Ήρθε, όμως, η ώρα να τους κρίνουμε όλους όχι με βάση τις μπλόφες και τις ντρίπλες στον αντίπαλο, όχι επειδή οι καταφερτζήδες την φέρανε ο ένας στον άλλο ή στους Αμερικάνους, στους Ρώσους, στους Ευρωπαίους, αλλά με βάση την συνέπεια λόγων και ιδεών με πράξεις καθημερινές και μη, με βάση την εντιμότητα στα μικρά και στα μεγάλα της ζωής, το fair game, που έγραψε κάποτε, θάταν ΄79, ο πρεσβύτερος Καραμανλής στους Ευρωπαίους ομολόγους του και μ' αυτήν την επίκληση - ναι, μονάχα μ' αυτήν! - μας δέχθηκαν στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Γιατί η μπαγαποντιά είναι στάση ζωής κι όσοι πολιτεύονται με τέτοια προσέγγιση, ναι, την φέρνουν στον πολιτικό τους αντίπαλο, εσωκομματικό ή μη. Ναι, εισπράττουν το χειροκρότημα της γαλαρίας, το "άλα του, του μάγκα" της πλέμπας στα καφενεία...
Αλλά από πίσω βάζουν χέρι στο Δημόσιο Ταμείο...
Και στο τέλος θα την φέρουν και σε μας...
Καμμιά αμφιβολία γι' αυτό! Τόκαναν τόσα χρόνια και μας το τρίβουν οι ίδιοι τώρα στην μούρη - ναι, οι ίδιοι είναι! - ότι το ξέραμε και τους ανεχόμασταν και τους χειροκροτούσαμε. Και, πάντως, τους ψηφίζαμε...
Θα τους ξαναψηφίσουμε;

Αύρα μιας άλλης εποχής

2011-11-02T11:02:00.000+02:00

... γιατί υπάρχει γύρω μας αυτή η αύρα - παράλληλα με άλλες, με όλες τις άλλες μεν, αλλά υπάρχει ευτυχώς κι αυτή...

... γιατί σε χώρες σαν την Ελλάδα, χώρες ευλογημένες από την Φύση κι από την Ιστορία, συνυπάρχουν όλες οι εποχές τους, δεμένες αξεδιάλυτα εδώ ακριβώς, δίπλα μας, στο παρόν...

... γιατί η ιδιοσυστασία του ανθρώπου συμπεριλαμβάνει ακέραια κι αναπόσπαστη την μουσική έκφραση... Όλα όσα νοιώθουμε και σκεπτόμαστε - φόβοι, χαρές, λύπες, όνειρα - δένονται αρμονικά, εκφράζονται πληρέστερα, πάνε πιο μακριά, μέσα από το τραγούδι και ειδικά το Ελληνικό τραγούδι, που κατά παγκόσμια πρωτοπορία, κατόρθωσε και πάντρεψε μοναδικά μουσική και ποίηση, μεγάλη ποίηση...

Η Σόνια Θεοδωρίδου και η νέα δισκογραφική εταιρεία ΤΗΕ ΗUMAN VOICE μας καλούν την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 1:00 μ.μ. σ' έναν καθαγιασμένο χώρο, στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΓΓΕΛΟΥ & ΛΗΤΩΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ, Λεωφ.Αμαλίας 4, (5ος όροφος), στο Σύνταγμα, για να μας παρουσιάσουν το CD “CAVAFY – Shades of Love..." - Δώδεκα συμφωνικά τραγούδια για υψίφωνο, βαρύτονο και ορχήστρα βασισμένα σε αναγνωρισμένα και ανέκδοτα ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή, Κωνσταντίνου Καβάφη. Η μουσική - έργο ζωής ανήκει στον συνθέτη Dr. Αθανάσιο Σιμόγλου, που ζει και δημιουργεί στην Γερμανία. Η ορχήστρα, που ακούγεται, είναι η ORCHESTRA MOBILE, με μαέστρο τον Θεόδωρο Ορφανίδη.

Για το μουσικό έργο "Cavafy - Shades of Love..." θα μας μιλήσουν ο Γιώργος Χρονάς, Ποιητής - Εκδότης της Οδού Πανός και για κάποιους από μας μορφή εμβληματική των Γραμμάτων και της γενιάς του '70, ο Γιώργος Β. Μονεμβασίτης, Κριτικός - Ιστορικός μουσικής και ο Κωνσταντίνος Μπούρας, Ποιητής - Συγγραφέας.

Και μετά... α... μετά, θάχουμε την χαρά να ακούσουμε την ίδια την σοπράνο, Σόνια Θεοδωρίδου, σε τραγούδια του δίσκου.

Θα πάμε, λοιπόν. Τόχουμε ανάγκη να πάμε. Για να δούμε και ν' ακούσουμε, αλλά και για να μοιρασθούμε έστω και λίγο από τον αέρα, που ανάσαναν στο μαγικό σαλόνι των Κατακουζηνών άνθρωποι, που, όπως έγραφα μόλις προχθές, πόνεσαν τον τόπο, γιατί τον γνώρισαν και τον ψηλάφησαν όχι με αισθήσεις θνητές και πεπερασμένες, αλλά με την ψυχή!

Πληροφορίες για την οργάνωση της εκδήλωσης παρέχονται από την "Elmira Classical Projects", στην διεύθυνση e-mail elmiraclassical@yahoo.com

Για ένα Citroen αδειανό

2011-11-01T19:14:00.001+02:00

Και διερωτώμαι: επί 24 μήνες εξευτέλισαν την χώρα και τον λαό, που τους ψήφισε, εξαθλίωσαν μεγάλες μάζες ανθρώπων όλων των ηλικιών και των φύλων, οδήγησαν στην πτώχευση και στο λουκέτο εκατοντάδες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, κουνώντας μας το δάχτυλο, ψήφισαν Νόμους που γύρισαν την χώρα 50 και 100 χρόνια πίσω... και θα φύγουν έτσι, σαν κύριοι ή σχεδόν; Για μια Μιλένα κι ένα Citroen αδειανό; Για μια Καϊλή; Πόσο πιο εξευτελιστικό πια μπορεί να γίνει;

Για να ξέρουμε για τι μιλάμε

2011-11-01T14:17:00.000+02:00

Κάποιοι ανησυχούν για ένα ενδεχόμενο "ΟΧΙ" σε τυχόν πραγματοποίηση του περιβόητου (σιγά μη γίνει) δημοψηφίσματος. Κάποιοι λένε ότι θα σημάνει και έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καλό θάναι αυτοί οι κάποιοι, αν είναι νεώτεροί μου, να μάθουν, κι αν είναι συνομήλικοι ή μεγαλύτεροί μου να θυμηθούν, πως η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει απολύτως καμμία σχέση με την ΕΟΚ, στην οποία μας έβαλε ο πρεσβύτερος Καραμανλής. Η τότε ΕΟΚ ήταν μια κλειστή λέσχη ισχυρών, ισότιμων κρατών, με κοινούς πολιτικούς δεσμούς και οράματα και με κοινό κοινωνικο-πολιτικό προσανατολισμό, που έβρισκε λύσεις και ισορροπίες στα περίπλοκα διεθνή και εσωτερικά ζητήματα μέσα από έντιμους πολιτικούς συμβιβασμούς οραματιστών πολιτικών. Δεν ήταν το σημερινό ανεκδιήγητο συνονθύλευμα κρατών και λαών, που είναι ελάχιστα συνεκτικό, που αφήνει πίσω τις κοινωνίες για να τρέξει προς την εξυπηρέτηση οικονομικών και μόνο δεικτών, που λειτουργεί με τον νόμο της ζούγκλας και την επιβολή της θέλησης του ισχυρού ενός επί των υπολοίπων 26. Η ΕΟΚ παρείχε σε όλους τους πολίτες της κοινωνική, πολιτική και οικονομική ασφάλεια. Η σημερινή Ε.Ε., την οποία πιπιλάνε σαν καραμέλα πολλοί αρχοντοχωριάτες, που πλούτισαν από χρηματιστηριακά, τραπεζικά, ομολογικά και ολυμπιακά σκάνδαλα, τι ακριβώς παρέχει στον απλό πολίτη; Ας μας πουν... Συγκεκριμένα, όμως - γιατί μέσα σ' αυτήν την Ε.Ε, δεν νοιώθω και τόσο ασφαλής πια όσο το '80 και το '81...

Φωνή πατρίδας...

2011-10-31T13:13:00.000+02:00

Για κάποιους από μας υπάρχουν ιερά και όσια της φυλής απαράβατα...
Υπάρχουν καταστάσεις, που δεν σηκώνουν αναλογίες με το φτηνό και το επίκαιρο...
Υπάρχουν άνθρωποι, Έλληνες άνθρωποι, που πάτησαν στέρεα στον τόπο πριν από μας και τον εγνώρισαν, όπως μονάχα η ψυχή μπορεί να γνωρίζει...
Μας έδωσαν ήδη περισσότερα απ' όσα μας άξιζαν - γι' αυτό ας τους αφήσουμε, τουλάχιστον αυτούς, καλύτερα στην ευλογημένη γαλήνη τους, μη και ξυπνήσουν από τον αιώνιο ύπνο τους και με τα βογγητά τους στοιχειώσουν τον δικό μας... Και δικαίως!..

Νοιώθω πως είναι ύβρις - απρόκλητη κιόλας - να πληκτρολογείς σήμερα τις λέξεις "φωνή πατρίδας" στην κρεατομηχανή του Google και να προκύπτει πρώτη παραπομπή "άρθρο-παρέμβαση" του κ. Αντιπροέδρου για την χρεοκοπία της χώρας, αντί για το αναπάντητο ερώτημα του Σεφέρη, που ο κ. Ευ. Βενιζέλος, όπως κάθε ολοκληρωμένος πολιτικός ανήρ, θεώρησε καλό και πρέπον να οικειοποιηθεί και να ερμηνεύσει κατά το δοκούν.

"Ήταν ωραία όλ’ αυτά, μιά περιδιάβαση.

Όμως τό ξύλινο μαγγανοπήγαδο, τό λέν ‘λακάτιν,

κοιμισμένο στόν ίσκιο της καρυδιάς

μισό στό χώμα καί μισό μέσα στό νερό,

γιατί δοκίμασες νά τό ξυπνήσεις;

Είδες πώς βόγγηξε. Κι’ εκείνη τήν κραυγή

βγαλμένη απ’ τά παλιά νεύρα του ξύλου

γιατί τήν είπες φωνή πατρίδας;"

Δεν ξέρω ποιούς ερωτά ο κ. Αντιπρόεδρος τι και γιατί ονοματίζουν φωνή πατρίδας ούτε και μπορώ να απαντήσω εξ ονόματός τους, με την ευκολία, που εξ ονόματος όλων ομιλούν οι πολιτικοί. Ξέρω, όμως, πως ό,τι βγαίνει με βογγητά από παλιά νεύρα ξύλου έχει πολλές πιθανότητες να είναι φωνή πατρίδας προαιώνιας.
Ας λένε, λοιπόν, οι πολιτικοί μας ό,τι θέλουν, ας το γράφουν κιόλας κι ας το πιστεύουν. Μονάχα ν' αφήσουν ήσυχο τον Σεφέρη και τον Ελύτη και τον Ρίτσο... κι ακόμα κι άλλους...
Γιατί μπορεί να ξυπνήσει ο ποιητής. Και να τους θυμίσει πως δεν έγραψε μονάχα για ξύλα παλιά. Έγραψε και για ασπαλάθους... Εκεί, στο τέλος της ζωής του κοντά, έγραψε και για ασπάλαθους:

Επί ασπαλάθων

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού,πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν ακόμη...

Γαλήνη

-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ,χαμένη στου μυαλού
τ'αυλάκια.
Τ΄όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος

Ο πρόθυμος κ. Πρόεδρος

2011-10-29T01:46:00.000+03:00

Δεν ήταν ωραία όσα έγιναν σήμερα, αλλά ποιός στ' αλήθεια εξεπλάγη; Ποιός δεν περίμενε ότι αργά ή γρήγορα θα φτάναμε σε τέτοιες καταστάσεις;
Έγραφα ήδη από τον Μάιο ότι αξιοσημείωτο στοιχείο των εαρινών διαδηλώσεων ήταν ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας άρχιζε σιγά-σιγά να μπαίνει στο κάδρο των πολιτικών ευθυνών και των στόχων των πολιτών. Από σήμερα γίνεται και κεντρικό πρόσωπο. Μπορεί να φταίει λιγότερο από όλους, αλλά έχει πλέον εκτεθεί με αλλεπάλληλα λάθη. Λάθη, που θα θυμίσουν σε όλους τώρα όχι μόνον ότι το 1940 ήταν μόλις 11 ετών και όχι 15 ετών αντάρτης, όπως μας είπε σήμερα, αλλά και ότι το 1989 προθύμως εμφανίσθηκε ως εκ των δανειστών του Ανδρ. Παπανδρέου, όταν ο αείμνηστος ήθελε να δικαιολογήσει στο "πόθεν έσχες" του την αγορά του διαβόητου και μοιραίου εκείνου σπιτιού της Εκάλης.
Εξ ίσου πρόθυμα έχει υπογράψει και κυρώσει όλους τους Νόμους, που έχει ψηφίσει η κυβερνητική πλειοψηφία, υπό το γνωστό καθεστώς εκβιασμών της βουλευτικής βούλησης και παρά τις όποιες κατά περίπτωση ενστάσεις αντισυνταγματικότητας του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής.
Χωρίς, άλλωστε, να του ζητηθεί ή να υποχρεούται να το κάνει - κάθε άλλο, μάλιστα! - προθυμοποιήθηκε να πανηγυρίσει με δηλώσεις του τόσο την υπερψήφιση του λεγόμενου Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, τον περασμένο Ιούνιο και ενώ το Σύνταγμα καιγόταν, όπως, επίσης, και την μόλις προχθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την χρεωκοπία της Ελλάδας. Ωστόσο, τόσο το Μεσοπρόθεσμο όσο και προχθεσινή μοιραία για την χώρα και την κοινωνία της απόφαση αποτελούν πολιτικές επιλογές του κυβερνώντος κόμματος αποκλειστικά, και, καλώς ή κακώς, αμφισβητούνται σφόδρα από όλα τα υπόλοιπα κόμματα, καθώς και από πολύ μεγάλο μέρος του λαού. Τοποθετούμενος ως μη ώφειλε υπέρ αυτών των επιλογών, ο κ. Παπούλιας, τοποθετείται αυτομάτως και υπέρ του κυβερνώντος κόμματος.
Τούτο αποτελεί θεσμικό και πολιτικό σφάλμα, που, όπως όλοι είδαμε σήμερα, έβαλε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε κεντρικό σημείο του κάδρου των ευθυνών για την τρέχουσα περιπέτεια της χώρας. Κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να χαίρεται για την κατά τα λοιπά μοιραία αυτή κατάληξη. Όχι γιατί κινδυνεύει ο θεσμός ή η δημοκρατία, αλλά διότι στην δύσκολη αυτή συγκυρία το συγκεκριμένο πρόσωπο, που ενσαρκώνει σήμερα τον θεσμό, μπορεί να χρειασθεί να συγκαλέσει Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών ή ακόμη και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την ανάδειξη κυβερνητικού σχήματος πριν ή έπειτα από Εκλογές. Το απαιτούμενο για τέτοιες περιστάσεις κύρος και η αμεροληψία, η αποστασιοποίηση από τα κομματικά, έχουν ήδη τρωθεί καίρια - κι αυτό μπορεί να είναι κακό για τον τόπο.

"ΜΟΥΣΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ" - Αντάμωμα στην Σαντορίνη

2011-10-28T11:13:00.000+03:00

ΜΟΥΣΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ by Γιάννης Δ. Καρνεσιώτης | Make Your Own Book

Από 30 Σεπτεμβρίου μέχρι και 3 Οκτωβρίου 2011, με πείσμα πολύ ενάντια στους καιρούς, πραγματοποιήθηκε στην Σαντορίνη το ετήσιο αντάμωμα παραδοσιακών μουσικών από τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου. Με την υποστήριξη της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, του Μουσείου Λαϊκών Οργάνων "ΦΟΙΒΟΣ ΑΝΩΓΕΙΑΝΑΚΗΣ" και πολλών ανώνυμων κι επώνυμων τοπικών παραγόντων και εθελοντών, 350 μουσικοί, γυναίκες κι άντρες από 6 μέχρι 86 ετών - κι από κοντά κάποιοι εξαίρετοι ειδικοί προσκεκλημένοι - κατέκλυσαν πόλεις, χωριά και καλντερίμια της Σαντορίνης, μπόλιασαν τον αλμυρό αγέρα της με μουσικές παλιές και νεώτερες, αντάλλαξαν μεταξύ τους και μ' εμάς τα βιώματα της μουσικής παράδοσης του Αιγαίου, παρέσυραν τους πάντες και τα πάντα στο διάβα τους σε ρυθμούς διονυσιακούς, μεθυστικούς...
Το Λεύκωμα με τον τίτλο "ΜΟΥΣΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ" είναι μια ιδιωτική έκδοση, που τεκμηριώνει φωτογραφικά πρόσωπα και στιγμές από το αντάμωμά τους. Δεν είναι διόλου απαραίτητη η αγορά του, καθώς ολόκληρο - 240 σελίδες περίπου - είναι απολύτως προσβάσιμο και διαθέσιμο στο INTERNET, με δυνατότητα να το δει κανείς σε full screen mode, στον Υπολογιστή του, κάνοντας απλώς κλικ εδώ.

Δυστυχώς, η καταγραφή δεν είναι ούτε εξαντλητική ούτε πλήρης, γιατί ο φωτογράφος δεν κατόρθωσε να προλάβει όλα όσα γίνονταν βράδυ-πρωί σ' όλο το νησί, μέσα κι έξω από το επίσημο Πρόγραμμα. Προσπάθησε, πάντως, να διασώσει και να μεταδώσει την απόλαυση και την συγκίνηση των ημερών, να δείξει ότι η παράδοσή μας, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής παράδοσης, είναι μήτρα πολλών στοιχείων, συστατικών του ατομικού και συλλογικού μας χαρακτήρα και προσδιοριστικών της ιστορικής μας διαδρομής... είναι, τελικά, από πολλές απόψεις, συνειδητές και μη, η ίδια μας η ταυτότητα!..

Για όσους ενδιαφέρονται, ακολουθεί ολόκληρη η ΕΙΣΑΓΩΓΗ του Λευκώματος:

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα τραγούδια μας...

Είναι αρχαία η γη μας. Αρχαία κι η θάλασσα, που την περιζώνει. Αρχαίοι κι εμείς, οι κάτοικοι – με βαρειά την αίσθηση και την συνείδηση πως ερχόμαστε από πολύ μακριά, πως τον κόσμο όλο τον έχουν σε μεγάλο βαθμό διαμορφώσει προπάτορες, που πολύ πριν από μας πατούσαν στο ίδιο τούτο χώμα, λούζονταν στην ίδια θάλασσα, ανάσαιναν τον ίδιον αέρα. Πάπποι και προπάπποι, που στην γλώσσα μας επεξεργάσθηκαν τα βιώματά τους και συγκρότησαν ένα μεγάλο κομμάτι της παγκόσμιας κληρονομιάς. Το πιο σημαντικό κομμάτι της, λένε πολλοί...
Εν αρχή ην το χάος, ίσως, αλλά, αμέσως μετά, ην ο άνθρωπος. Ο άνδρας, η γυναίκα, ο Έλληνας, όπως διαμορφώθηκε στο φυσικό του περιβάλλον κι όπως διαμόρφωσε βασικές αρχές και αξίες, τρόπο ζωής και τρόπο σκέψης. Όλ’ αυτά, που χρόνια τώρα παραλαμβάνουμε και παραδίδουμε, με την σειρά μας ο καθένας. Την κοινή κληρονομιά, την παράδοση την τόσο στενά κι αναπόσπαστα δεμένη με τον τόπο, που γίνεται τελικά κοινή μοίρα, κομμάτι ακέραιο του ατομικού και συλλογικού γονιδιώματος, στοιχείο ταυτότητας, απόδειξη ιθαγένειας.

Ο μεγάλος Έλληνας φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας (1910-2011), που εντρύφησε όσο κανένας άλλος ομότεχνός του στο σώμα και στο πνεύμα της Ελληνικής παράδοσης, έλεγε ότι "Είμαστε ένας λαός με βαθιά ριζωμένη παράδοση. Η παράδοση δεν είναι μια κούφια λέξη στο στόμα των φραγκοδασκάλων, είναι το καταστάλαγμα της παρατήρησης αιώνων". [1]
Την ίδια απλή σοφία απηχεί κι η Απεραθίτισα Παρασκευή Μάρκου, που ακόμα σήμερα καλλιεργεί τον πατροπαράδοτο δεκαπεντασύλλαβο σε Ναξιώτικη ντοπιολαλιά:
"... Όλα τα νοιώθαν οι παλιοί και τα παρατηρούσα
και τα μορφοσπουδάζασι γκαι μ' εουτάν εζούσα
Δικιά ντου γνώμη ο καθανείς δεν είχε να τη μπράξει
στην φύση εδιδάσκουντα γκι εμάθαινε ντη ντάξη...". [2]

Αυτό ακριβώς είν’ η παράδοσή μας. Όχι κάτι έξω από την ζωή ούτε παραγέμισμα ελεύθερου χρόνου, αλλά η ίδια η ζωή κι οι τρόποι μας, το ζύμωμα και το χώνεμα παρατηρήσεων και συμπερασμάτων στην καθημερινή πράξη, στην επιβίωση, στην έκφραση συναισθημάτων, αναγκών, φόβων, ονείρων.
Με την μουσική πάντα σε ρόλο πρώτο, γιατί έκφραση ανθρώπινη δίχως μουσική, τραγούδι και χορό δεν γίνεται, δεν είν’ ολόκληρη κι ακέρια. Μουσική από όργανα πρωτόγονα, αρχέγονα, φτιαγμένα μονάχα με τα απολύτως διαθέσιμα υλικά - δέρματα, καλάμια, ξύλα, κέρατα - στίχοι αυτοσχέδιοι, αυθόρμητοι, βήματα ρυθμικά, πιασίματα των χεριών, που όλα μαζί αφηγούνται τα βασικά και θεμελιώδη του ανθρώπου. Γιορτάζουν την ζωή σ' όλες της τις εκφάνσεις ως κοινό κτήμα, κοινό βίωμα: πότε τον έρωτα και πότε τον χωρισμό, πότε την γέννα και πότε τον θάνατο, πότε την σπορά και το κρασί, την καλή σοδειά και το κυνήγι, την πλούσια ψαριά, το θαύμα του κόσμου, το μυστήριο και τον πόνο του.
Δεν υπάρχει τρόπος άλλος από την μουσική, τρόπος καλύτερος κι αμεσότερος, πιο καθολικός και πανανθρώπινος για μια τέτοιαν έκφραση, μια τέτοιαν επικοινωνία. Μονάχα με την μουσική παρασύρονται τα τρίσβαθα του ανθρώπινου είναι και της ψυχής και βγαίνουν στην επιφάνεια, γίνονται φθόγγοι, ήχοι, χειρονομίες, κινήσεις, γλώσσα του στόματος και γλώσσα του σώματος, λυτρώνουν και λυτρώνονται. Και μετά ταξιδεύουν, πάνε παντού. Με κύματα. Ναι, με κύματα ταξιδεύουν στον τόπο μας. Κύματα, που σπάνε στους βράχους, κι άλλα κύματα, που ακουμπάνε γλυκά στις αμμουδιές. Κύματα, που κουβαλούν φωνές ανθρώπινες κι ανάσες λαχανιασμένες, λυγμούς και μελωδικά ερωτόλογα. Ήχους από τσαμπούνες, ήχους από λαγούτα, ήχους από σουραύλια κι άλλους ήχους, που έρχονται από παλιά, πολύ παλιά, και ξαποσταίνουν για λίγο μαζί μας. Ήχους, που μας αγκαλιάζουν και μας αδελφώνουν, ήχους, που δεν παύουν ποτέ, μόνο συνεχίζουν το ταξίδι τους στον χρόνο, από το παρελθόν στο παρόν κι από δω στο μέλλον. Κάπως σαν τις γενιές, που διαδέχονται η μια την άλλη, σαν τα παιδιά, που στηρίζονται γερά στο ένα τους πόδι κι απλώνουν το χέρι ν' αδράξουν την σκυτάλη, για να συνεχίσουν από κει, που αφήσανε οι προηγούμενοι τον καλόν αγώνα, το τραγούδι, τις μουσικές, τους χορούς, την αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του, τον ήλιο, το χώμα, το νερό, τον αέρα, την αλμύρα, την προαιώνια μήτρα, το Αρχιπέλαγος, που το λέγαν Αιγαίο, που πάντα θα το λένε Αιγαίο, όσοι αιώνες κι όσοι άνθρωποι κι αν περάσουν.

Δεν ζει, δεν επιβιώνει ο άνθρωπος χωρίς όλα τούτα. Χωρίς τους δεσμούς του και χωρίς να γιορτάζει τους δεσμούς του δεν μπορεί. Κι ακόμα πιο πολύ, πάνω και μέσα σε τούτο τον αρχέγονο γιορτασμό είναι που σμίγει μοιραία το προαιώνιο ζευγάρι, η γυναίκα με τον άντρα.
Εδώ λύνεται ο άντρας, λευτερώνεται, αφήνεται στο αυθόρμητο και στο αληθινό. Γιατί ο άντρας μονάχα στο τραγούδι, μιλάει για τις αγάπες του, τους πόνους και τους φόβους του. Αλλιώς σωπαίνει, γυρνάει από την δουλειά αμίλητος κι αμίλητος μένει ώς τ' άλλο πρωί, ούτε στον εαυτό του δεν μιλάει,
τ' αφήνει όλα στον αέρα, ανείπωτα, σαν να διστάζουν να βγούνε στο φως, σαν να αρκεί που υπονοούνται, αλλιώς θα χαθούν, θα διαλυθούν, θα γίνουν ένα τίποτε αυτά, που στο τραγούδι και στον χορό γίνονται το παν, το άπαν, το σύμπαν όλο σ' έναν λόγο, ένα γέλιο κι ένα δάκρυ, μια χειρονομία.
Με την μουσική, λέγονται όλα πια, όλα τα λόγια τα μεγάλα, αυτά, που θάθελε και πιο πολύ αυτά που δεν θάθελε ο καθένας να πει, οι αλήθειες της ψυχής και της καρδιάς και του κορμιού ακόμη... Με τραγούδι και χορό μονάχα βγαίνουν πηγαία η χαρά κι ο πόνος της αγάπης, ο λεβέντικος εκείνος πόνος, που όρθιος υποφέρει, όρθιος κουβαλάει την πίκρα της προδοσίας, της εγκατάλειψης, του χωρισμού του ζωντανού και του χωρισμού του άλλου, του θανάτου...

Για πολλούς λόγους είναι σπουδαία η παράδοση, θα μας πουν οι επιστήμονες, που την μελετούν. Ακόμα κι εκείνοι, όμως, θα δεχθούν πως ακόμη πιο σπουδαίο από την μελέτη της είναι το βίωμά της, γιατί αυτή η κοινότητα ηθών, εθίμων, τρόπων είναι που μας συνδέει άμεσα με την γη μας και τους γύρω μας. Αυτή διατηρεί άρρηκτους και ζωτικούς τους δεσμούς μας με τους πριν από μας και με τους μετά, με τα παιδιά μας και με τ’ άλλα παιδιά. Παιδιά, που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη, αλλά στον ίδιο τόπο θα τους πρέπει να ζήσουν, ν’ αγαπήσουν και να τραγουδήσουν. Παιδιά, που τους χρωστάμε ακριβώς όσα λάβαμε κι εμείς – τίποτε λιγότερο!

Ο ενθουσιασμός κι η μαζικότητα της Συνάντησης παραδοσιακών μουσικών του Αιγαίου στην Σαντορίνη, το Φθινόπωρο του 2011, αλλά κι αυτή τούτη η ανταπόκριση του κοινού στις εκδηλώσεις, ανέδειξαν την ένταση, με την οποία βιώνεται ακόμα σήμερα μια πτυχή της παράδοσής μας, η πιο διαδεδομένη και δημοφιλής ίσως: η μουσική των νησιών του Αρχιπελάγους. Είναι, ευτυχώς, πολλοί όσοι με γνώση ή ένστικτο ή και με τα δύο υπερασπίζονται και κληροδοτούν μουσικούς τρόπους και δρόμους, που τους δόθηκαν. Είναι πολλοί όσοι, παράλληλα με τις καθημερινές δουλειές τους, στέκουν ορθοί, χαίρονται, πεισμώνουν και κοπιάζουν για την διατήρηση, την διάδοση και την μετάδοση μιας μουσικής με ρίζες βαθειές στον χρόνο και στον τόπο, τον κοινό τόπο όλων. Είναι μια άλλου είδους, άλλου ήθους και άλλης ποιότητας, ιθαγένεια αυτή: η μουσική ιθαγένεια, που μπορεί να μη καταγράφεται στα στοιχεία της ταυτότητας, αλλά επιμένει ανεξίτηλη στην καρδιά του καθενός από μας.

Γιάννης Δ. Καρνεσιώτης

Αθήνα, Οκτώβριος 2011

Παραπομπές:

[1]: "Μπαλάφας, ο πρώτος του χορού", Εφημ. "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" / Τέχνες & Γράμματα, Σελ. 1,

Κυριακή, 16/10/2011

[2]: Στέφανος Ματθαίου Πολυκρέτης: "Η Απείρανθος Νάξου μέσα από τα τραγούδια του λαού της",

Σελ. 448, Αθήνα 2008

Οι αγαθοβιόληδες κι οι γερμανοτραφέντες

2011-10-25T21:32:00.001+03:00

Όταν εδώ και μήνες πολλούς, πρωτομίλησε ο Μίκης Θεοδωράκης για τις ζοφερές προοπτικές του τόπου, έτσι και επικρατήσει η λογική και η μπότα των Γερμανών και της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης, που καμμιά σχέση δεν έχει με την Ευρώπη, στην οποία μας έβαλε με το έτσι θέλω ο πρεσβύτερος Καραμανλής, κάποιοι αγαθοβιόληδες και κάποιοι γερμανοτραφέντες δεν άφησαν προσβολή για προσβολή που να μη του την απευθύνουν.
Και τι δεν άκουσε ο άνθρωπος; Χωρίς γνώση, οι ανιστόρητοι, χωρίς αιδώ, οι πολιτιστικά αγράμματοι, χωρίς φιλότιμο και βιώματα, οι ευφυολόγοι ρηχοκειμενογράφοι τον έστησαν στον τοίχο αυτόν, που έδωσε το αίμα και τα νιάτα του για τον τόπο, αυτόν, που σερνόταν από ξερονήσι σε ξερονήσι, αυτόν, που και στα σχεδόν 90 δεν το βάζει κάτω κι αγωνίζεται για τους συνανθρώπους του...
Αναρωτιέμαι τι έχουν να πουν τώρα, που επαληθεύεται σε όλα...
Αναρωτιέμαι τι έχουν να πουν για την πατρίδα τους και για τους συμπολίτες τους, για τους ανθρώπους, που θα τους καταπιεί το μαύρο γερμανικό σκοτάδι...
Αναρωτιέμαι αν θα βγουν από τα σκοτεινά κι ανήλιαγα λαγούμια της σκέψης τους για να μας συστήσουν να πούμε σήμερα το "ΝΑΙ", που ούτε ο γερμανόφιλος δικτάτορας Μεταξάς δεν τόλμησε να πει πριν από 71 χρόνια...

Καλύτερα να σκύψουν το κεφάλι και να σιωπήσουν... Καλύτερα...

Με δυό λόγια - κι ούτε ένα περισσευούμενο...

2011-10-19T17:37:00.000+03:00

Με τις συνθήκες, που επικρατούν, ο καθένας μπορεί να νομίζει ότι έχει δίκιο ή άδικο η μία ή η

άλλη πλευρά - όμως, αυτό έχει όλο και λιγότερη σημασία πια! Απλώς επιτείνει την σύγχυση και

όσο διαχέεται η σύγχυση τόσο διαρρηγνύεται ό,τι ακόμη απομένει από τους συνεκτικούς δεσμούς της κοινωνίας μας.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι τα όποια σχέδια των ξένων δεν γίνονται αποδεκτά από τον Ελληνικό λαό, που επιθυμεί, προ παντός, να διατηρήσει την κυριαρχία στην πατρίδα του. Ως εκ τούτου, οι Εκλογές πλέον δεν είναι λύση απλώς και μόνο για μια νωπή λαϊκή εντολή στην τύχη, αλλά, κυρίως, για να αναγκασθούν επί τέλους ΟΛΑ τα Κόμματα να επεξεργασθούν συγκεκριμένο

Ελληνικό σχέδιο λύσης, δικό του το καθένα, και να επιλέξουμε ΕΜΕΙΣ με υπευθυνότητα όποιο

νομίζουμε καλύτερο και αποτελεσματικότερο.

Μεσάνυχτα ακριβώς...

2011-10-16T23:58:00.000+03:00

Ούτε καν στο παρά πέντε... Η Κυβέρνηση φαίνεται να έχει εξαντλήσει πλέον όλες της τις δυνάμεις και το πολιτικό κεφάλαιο, που είχε άφθονο μόλις δυό χρόνια πριν.
Η ηγεσία του Κυβερνώντος Κόμματος διαχειρίσθηκε το πρώτο της εξάμηνο με τρόπο άφρονα για την ίδια και την χώρα, με τρόπο προσβλητικό για τον λαό. Κι όπως έχασε πρώτα την εμπιστοσύνη των ξένων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων, έτσι έχασε, στην συνέχεια, και την εσωτερική κοινωνική στήριξη. Πρώτα απομακρύνθηκαν, ψυχικά αποξενωμένα και πολιτικά απογοητευμένα, τα χαμηλά και τα μεσαία στρώματα. Όπως όλοι γνωρίζουμε, όμως, κρίσιμος παράγοντας για το εσωτερικό μέτωπο είναι η στήριξη των μεγάλων ΜΜΕ και του οικονομικού κατεστημένου - των Τραπεζών, πρωτίστως. Η εικόνα στο σημείο αυτό είναι θολή, αλλά αναγκαστικά ξεκαθαρίζει σιγά-σιγά.
Η προϊούσα κοινωνική και οικονομική αποσύνθεση, σε συνδυασμό με την διάχυτη αίσθηση ότι η Κυβέρνηση όχι μόνον δεν κυβερνά, αλλά ούτε καν ενδιαφέρεται να επεξεργασθεί προτάσεις και επ' αυτών να διαπραγματευθεί είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό οδήγησαν νομοτελειακά στις εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων.

Ο Πρωθυπουργός με νύχια και με δόντια παλεύει να μείνει εκτός κάδρου. Άφαντος...
Ο επί των Οικονομικών Αντιπρόεδρος και επίδοξος διάδοχος, αντιλαμβανόμενος ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ του, τεντώνει το σχοινί, λαμβάνοντας οικονομικά μέτρα, που προκαλούν όχι μόνον την Κοινοβουλευτική Ομάδα και την κοινωνία, αλλά και την ίδια την κοινή λογική, την αριθμητική του Δημοτικού και του 1+1=2, πιθανόν αποσκοπώντας σε ανατροπή της Κυβέρνησης, ηρωική έξοδο και ανάληψη του Κόμματος μέσα στην αναταραχή, που θα ακολουθήσει.
Τρεις Υπουργοί με αρχηγικές φιλοδοξίες δημοσιοποιούν αιφνιδίως πολιτική πλατφόρμα, χωρίς κανείς να τους την ζητήσει, με αδιαμφισβήτητη συνέπεια να ανακοπεί ο καλπασμός του Αντιπροέδρου προς τον στόχο του και να μη ασχοληθεί κανείς με τις Πρωθυπουργικές θέσεις σε δύο μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες, την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και το "ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ". Ενδιαφέρον το ότι ομιλούν για "εγκληματικές" επαγγελματικές συντεχνίες 3 στελέχη, που μεσουράνησαν την τελευταία 15ετία, στο πλαίσιο του λεγόμενου εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, ενδιαφέρον ότι αποφεύγουν οποιαδήποτε αυτοκριτική, ενδιαφέρον ότι δεν ομιλούν διόλου για την πλέον κλειστή και κυρίως υπεύθυνη συντεχνία, την αδελφότητα του πολιτικού συστήματος της τελευταίας 30ετίας, που συναλλάχθηκε απρόσκοπτα με όλες τις υπόλοιπες.
Οι Έλληνες τραπεζίτες, αντιλαμβανόμενοι ότι η απώλεια του εθνικού ελέγχου επί της οικονομικής πολιτικής τους ωθεί στο περιθώριο ή ακόμη και εκτός των Τραπεζών τους, εκφράζονται ανοικτά κατά της πολιτικής "κουρέματος", που απεργάζεται η Τρόικα, χωρίς αντίσταση από την Ελληνική Κυβέρνηση.
Η Δικαστική εξουσία, διακρίνοντας ότι οι μισθολογικές περικοπές αφορούν πλέον και στην ίδια, διαπιστώνει για πρώτη φορά την αντισυγματικότητα της ασκούμενης πολιτικής, που είναι, παρ' όλα ταύτα, γνωστή σε όλους όσοι ζουν στην Ελλάδα το τελευταίο 18μηνο.
Και ο παραδοσιακά φιλικός στο σύστημα ΠΑΣΟΚ Τύπος, με προεξάρχοντα τον ΔΟΛ και το "ΒΗΜΑ" του, αποκαλύπτει ότι εντός της Κυβέρνησης λέγονται και τεκμηριώνονται όλα όσα ο Ελληνικός λαός ψυχανεμιζόταν - ότι, δηλαδή, ακόμα και το πολυδιαφημισμένο Μνημόνιο δεν ήταν προϊόν ζηλευτών και αξιέπαινων τεχνοκρατών, αλλά μνημείο αρπακολλισμού του χειρίστου είδους. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού, όπως θυμούνται οι παρατηρητικοί πολίτες, η απόφαση προσφυγής στον ήδη διαβόητο μηχανισμό της Τρόικας ελήφθη την 23/4/2011 και ήδη την 2/5/2011, μόλις 10 ημέρες αργότερα, δημοσιοποιήθηκε το τελικό κείμενο ενός περίπλοκου σχεδίου σωτηρίας. Πότε μελετήθηκε η Ελληνική πραγματικότητα και η οικονομία, πότε διασταυρώθηκαν στοιχεία, πότε εκπονήθηκαν προτάσεις και λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα και αγκυλώσεις, πότε έγινε διαπραγμάτευση και οριστικοποίηση; Μέσα σε 10 ημέρες τα πρόλαβαν όλα και οι δύο πλευρές - 4, αν θεωρήσουμε μη ενιαία την Τρόικα... Miracolo, miracolo!!!

Όλα τούτα καθιστούν εκ των πραγμάτων ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα την αυριανή αιφνιδιαστική συνάντηση, που ζήτησε να έχει ο Πρωθυπουργός με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εν μέσω μιας γενικής σύγχυσης ως προς το αν η Κυβέρνηση διατηρεί την δεδηλωμένη στο Κοινοβούλιο, την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και την πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα, τον έλεγχο στον Κρατικό μηχανισμό, ο οποίος, πάντως, απεργεί εν τω συνόλω του είτε με λευκό τρόπο είτε ευθέως και απροσχημάτιστα.

Ο επί των Οικονομικών Αντιπρόεδρος μίλησε προ ημερών για επιστροφή στο 2004, αλλά η γενική ατμόσφαιρα και κατάσταση παραπέμπει όλο και περισσότερο σε προγενέστερη χρονολογία: 1974, καθώς πύρωνε θείος Ιούλιος μήνας...
Μόνη ελπίς να διαπιστώσουμε γρήγορα αν τελικά είμαστε στο "παρά πέντε", στο "ακριβώς" ή ακόμη και στο "και πέντε" - χρειαζόμαστε επί τέλους μια κάποια αφετηρία!

Φωνή εκ του τάφου

2011-10-16T19:54:00.001+03:00

Σημείωση: Το δημοσίευμα προέρχεται από το "ΠΑΡΟΝ" της Κυριακής, 16/10/2011.

Θεωρώ τουλάχιστον αυθαίρετη την σύνδεση των σκέψεων του Καθηγητή Γ. Α. Μαγκάκη με τους κατά κυριολεξίαν μετανάστες, αλλά οι σκέψεις καθ' εαυτές διατηρούν την αξία τους για όσους πονούν τον τόπο αυτό.

Για να μη ξεχνιόμαστε...

2011-10-11T14:26:00.004+03:00

Όποιος Γερμανός στον λόγο του χρησιμοποιεί ακόμη σήμερα τον όρο "τελική λύση" είτε αγνοεί την πολύ πρόσφατη ιστορία του έθνους του είτε προσδοκά να την ξαναζήσει - κι η χαρά του δεν τον αφήνει να κρυφτεί...

Περί ρεαλισμού των ξένων - και έναντι των ξένων...

2011-10-08T14:37:00.000+03:00

Οι επαγγελματίες του λόγου, τουτέστιν, οι πολιτικοί, οι συγγραφείς κι ακόμη περισσότερο οι δημοσιογράφοι, γνωρίζουν καλά πως πολύ συχνά μια "πιασάρικη ατάκα", ένα σύντομο κι εύπεπτο ευφυολόγημα, αρκεί όχι μόνον για να αγκιστρώσει τον ακροατή ή τον αναγνώστη, αλλά ακόμη και για να τον παρασύρει να υιοθετήσει το σύνολο ενός κειμένου.
Εποχές οξείας κρίσης αξιών και δεδομένων, εποχές σύγχυσης, όπως η σημερινή, προσφέρουν πάμπολλες ευκαιρίες για τέτοιες ατάκες, που λειτουργούν σαν ξώβεργες και σε παγιδεύουν να αποδεχθείς κι όλα τα υπόλοιπα - ακόμη και τα υπόρρητα, τα μη ευθέως λεγόμενα - ως εξ ίσου ευφυή, αναγκαία... ή και αυτονόητα.

Διάβαζα σήμερα το άρθρο "Ο ρεαλισμός των ξένων" του δημοσιογράφου, κ. Κ. Γιαννακίδη, στο protagon.gr, όπου ξεχώριζε ακριβώς μια τέτοια ατάκα: "... πατριώτης δεν είναι αυτός που κρεμάει τη σημαία στο μπαλκόνι, αλλά εκείνος που παίρνει ειλικρινές εκκαθαριστικό στο γραμματοκιβώτιο.".
Σε συνθήκες όπως οι σημερινές, η διατύπωση εντυπωσιάζει, ακούγεται αυτονόητη κι εντυπώνεται αμέσως στον πολίτη, που βρίσκεται σε σύγχυση, που βρίσκει καθημερινά νέες επιστολές της Εφορίας στο γραμματοκιβώτιό του...
Απλό πράγμα, λοιπόν, ο πατριωτισμός. Μια ακόμη αφηρημένη έννοια, μια παλιά όσο κι ο άνθρωπος μεγάλη ιδέα, στην οποία προσδίδουμε σήμερα οικονομικό περιεχόμενο και τελειώσαμε!
Ασφαλώς η φορολογική ειλικρίνεια αποτελεί δείγμα σεβασμού στην κοινωνία των συμπολιτών και φιλοπατρίας, αλλά ανησυχώ περισσότερο για το ότι πάνω στην ατάκα αυτή θεμελιώνεται η θεωρία ότι ορθώς αναλαμβάνουν τα ηνία της χώρας οι Γερμανοί, για να τελειώσουν με ρεαλισμό και οργάνωση ό,τι άφησαν μισοτελειωμένο οι Βαυαροί του Όθωνα... Α priori, δηλαδή, και άνευ όρων ορθή και ευεργετική η ωμή παρέμβασητων Γερμανών στα εσωτερικά της χώρας!
Ωστόσο, με δεδομένο το ότι φορολογικά ειλικρινείς είναι κατά τεκμήριον οιμισθωτοί και οι μικρομεσαίοι, αυτό, που"περιέργως" δεν εξηγεί, αλλά προσπερνά ο συνήθως οξύνους αρθρογράφος,είναι το γιατί οι καλοί μας Γερμανοί "επιτίθενται" κατά προτεραιότητα και μανιωδώς εναντίον αυτών των "πατριωτώνειλικρινών φορολογουμένων".
Ασχολίαστο μένει και το γεγονός ότι αυτοί οιεξυγιαντές ζητούν να ξεχάσουμε όχι μόνον όσα μας χρωστούν από την εποχή τηςθηριώδους Κατοχής τους, αλλά ακόμη και τις υποθέσεις τύπου SIEMENS, που, όμως,στην δική τους χώρα θα αποτελούσαν έγκλημα καθοσιώσεως! Τι είδους εξυγίανση καικοινωνικο-οικονομικά οράματα απεργάζονται, λοιπόν, για την Ελλάδα; Σιγή ασυρμάτου κι εδώ...
Δεν προκόβουν, όμως, κοινωνίες και χώρες υπό καθεστώς ξένης κατοχής. Αντιθέτως, βέβαια, προκόβουν και κάνουν περιουσίες μεμονωμένα άτομα - όσα εγκαίρως τοποθετούνται στις σωστές θέσεις του νέου πολιτικού ταμπλώ!
Σ' ό,τι αφορά τον ρεαλισμό, που είναι αιφνιδίως πολύ του συρμού στις τάξεις πολιτικών και δημοσιογράφων, ας μου επιτραπεί να πω ότι αν ο Ιωάννης Μεταξάς (που μάλλον έδινε ευρύτερο νόημα στον πατριωτισμό από την απλή φορολογική ειλικρίνεια) επιδείκνυε κάποτε αντίστοιχο ρεαλισμό η Ενωμένη Ευρώπη μπορεί να ήταν κιόλας 70 χρόνων σήμερα... και ναζιστική...

Προς Κύριον Δημήτριο Κουσελά

2011-10-06T16:09:00.001+03:00

τ. Υφυπουργό των Οικονομικών
Ενταύθα

Αγαπητέ Κύριε:
Ένας Υφυπουργός των Οικονομικών, ο οποίος στέλνει την λίστα των 3.000 μεγαλο-οφειλετών του Δημοσίου στο Μέγαρο Μαξίμου και όχι στις κατά περίπτωση αρμόδιες Δ.Ο.Υ., για να γίνουν τα αυτονόητα και να κινηθούν οι διαδικασίες είσπραξης, ασφαλώς και πρέπει να πάει σπίτι του!
Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Περί θεσμών "εν κινδύνω"...

2011-09-25T23:32:00.000+03:00

Σε εποχές προϊούσας απονομιμοποίησης της Κρατικής εξουσίας σ' όλες της τις εκφάνσεις ο σεβασμός στους θεσμούς - ακόμα κι η απλή αναφορά σ' αυτούς - παύει σταδιακά να έχει ιδιαίτερη σημασία! Κάθε τι το θεσμικό ξεπέφτει λίγο-λίγο σε απλώς καθεστωτικό κι όλοι γνωρίζουμε ποιά είναι πάντα η τελική μοίρα των καθεστώτων και των θλιβερών εκπροσώπων τους, που λάθρα ζουν και σε διαρκή πανικό πολιτεύονται...
Ας μη ολοφύρονται, λοιπόν, όλως αιφνιδίως κάποια παπαγαλάκια της εξουσίας - πρώην επαναστάτες και πρώην ανένδοτοι αριστεροί, πρώην, τόσο πρώην, φευ, σε όλα και νυν τίποτε - για την μια ή την άλλη κατάντια της έρμης τούτης πατρίδας, που κινδυνεύει, άκουσον-άκουσον, όχι δα από άλλους, εγχώριους και εξωχώριους, αλλά μόνο και μόνο επειδή την ξεφτίζουν οι λογής-λογής "ανυπάκουοι" με τη μια ή την άλλη αφορμή.
Στο έλλειμμα δημοκρατίας και δικαιοσύνης μια κοινωνία έχει υποχρέωση να απαντήσει δυναμικά, με όποιον τρόπο μπορεί καλύτερα - ειδικά αν την κατηγορούν πως επέδειξε στο παρελθόν ανοχή εγκληματική!..

Ρόδο Αμάραντο

2011-09-18T11:37:00.000+03:00

"Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας
η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.
Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση.
Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.

- Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.

- Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.

- Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Αλλά πριν, ιδού θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι.
Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε
το μαλλί τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους, για να δελεάσουν τα γύναια.
Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν.
Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα
όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.
Και θα αγαναχτήσει το κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει.
Και θα γίνει κατήγορος η πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα
που υπηρέτησε πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας.
Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατάρα, κατά την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας:
εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τα χρώματα του Υμηττού στη βάση την ιερή του Νέου Αστικού μας Κώδικα.

- Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέτρινο άγαλμα στην πλατεία της Αγοράς
με τις Κρήνες και τα ορθά Λεοντάρια.

- Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια στην ετήσια Κλήρωση των Ζευγαριών.

- Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερέχθειο των Πουλιών.

Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα
που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Αλλά πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης.
Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια
τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους.
Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης.
Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου.
Και μεγάλα πλοία θ' ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους,
οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ' ανοίγει στα μέτρα του,
κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.

- Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.

- Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.

- Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα.

Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει
από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι
και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει.
Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα.
Kαι θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν,
για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση.
Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα.
Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Και θα 'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.
Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας
από τ' ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια.
Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν' αψηλώσουν τα χόρτα,
η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει.
Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη.
Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!"

Οδυσσέας Ελύτης
"Άξιον Εστί - ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ"

Χρόνους πολλούς ήδη την αμαρτία την έχουνε βαφτίσει αρετή και ξεθεμελιώνουν οι άθλιοι την Ευρώπη, που χτίσθηκε με το πνεύμα των άλλων και ποτίσθηκε με το αίμα των άλλων - όχι το δικό τους, ποτέ το δικό τους...
Χρόνους πολλούς ξηλώνουν πέτρα-πέτρα την Ευρώπη, που πάτησε πάνω σε αξίες πανάρχαιες και πανανθρώπινες, συχνά Ελληνικές...

Έρχεται, όμως, - πάντα έρχεται - η ώρα που φρίττει, τελικά, η Χτίσις, η συνήθως υπομονετική και η διαρκώς ελπίζουσα, φρίττει με τα έργα τους και των ανθρώπων τα βάσανα και αποκαθιστά την δικαιοσύνη στον κόσμο της, τον κόσμο, που είναι τόσο αιώνιος, ώστε να μη μπορεί να διαφεντεύεται από κανέναν μόνο του για πολύ.

Είναι συχνά, όλο και πιο συχνά πια, ανατριχιαστικό να βλέπεις πως οι Ποιητές όλα τάχουν πει, όλα τα έχουν προΐδει με το μάτι εκείνο το τρίτο, το μάτι το εσώτερο, που βλέπει έξω από τον χώρο και τον χρόνο, πάνω από πατρίδες κι ανθρώπους. Κι αυτή είναι η περίπτωση του Οδυσσέα Ελύτη, που στο "Άξιον Εστί" κατέγραψε σπαρακτικά την πορεία και την μοίρα του κόσμου από τον θρίαμβο στην τραγωδία και από εκεί πάλι στον θρίαμβο - ίδια πάντα ιστορία, καταδικασμένη αενάως να επαναλαμβάνεται, έως να νικήσει ο άνθρωπος τον εαυτό του και να ειρηνεύσει εντός κι εκτός του... αν ποτέ τον νικήσει!

Ένας συγκλονιστικός Κώστας Καζάκος απήγγειλε τα πεζά μέρη του "Άξιον Εστί" χθες, στο πλαίσιο της συναυλίας, που έκλεισε το 37ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ...

... και ακολούθησε ένας πρωτοφανούς σεμνότητας, λιτών μέσων και εσωτερικότητας Δημήτρης Μητροπάνος, που τραγούδησε τα μέρη, που έχουν γίνει γνωστά από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και που τους έμελλε να συνοδεύουν πάντα τούτο τον λαό σ' όλα τα πάνω και τα κάτω του τα τελευταία 50 χρόνια.

"Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο."

Ρόδο Αμάραντο ο Οδυσσέας Ελύτης...
Ρόδο Αμάραντο ο Μίκης Θεοδωράκης...
Ρόδο Αμάραντο το "Άξιον Εστί" τους... Ρόδο, που ευτυχώς μας παρέδωσαν κι έχουμε να αγγίζουμε, να μυρίζουμε και να τραγουδάμε σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς... νάχουμε να πορευόμαστε!

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το διάσελο που ανοίγει
αιωνίου γαλάζιου οδό στα νέφη
μια φωνή που παράπεσε μες στην κοιλάδα
μια ηχώ που σαν βάλσαμο την ήπιε η μέρα...

... ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το "νυν" και ποιο το "αιέν " του κόσμου:

... Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδος του Ανθρώπου
Νυν Νυν το μηδέν

και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!

Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης: "Η βία είναι ανίσχυρη μπροστά στο νόημα του ανθρώπου"

2011-09-06T13:09:00.000+03:00

Εκείνα τα χρόνια, χρόνια της δικτατορίας, ήταν για κάποιους - για λίγους, ίσως, κι οπωσδήποτε για λιγότερους απ' όσους θάπρεπε - χρόνια πέτρινα, έτσι όπως λίγο μοναχικά κι όπως μπορούσαν έδιναν τον αγώνα τους και μπαινόβγαιναν τακτικά στις φυλακές του καθεστώτος.
Για άλλους ήταν χρόνια βουβά... χρόνια, που περνούσαν με το αυτί κολλητό κάθε βράδυ στην συχνότητα της Deutche Welle, με φήμες, που κυκλοφορούσαν στόμα με στόμα, και με ψιθύρους γύρω από το οικογενειακό τραπέζι.
Έτυχε κι έχω πολλές τέτοιες παραστάσεις μέσα μου - σχεδόν βουβές όλες, δίχως ήχο... Μια εικόνα εδώ, ένα ραδιοφωνικό παράσιτο στα βραχέα εκεί... ένας ψίθυρος πιο βαθιά: "Πιάσανε τον Σάκη πάλι... " - τον Πεπονή - σαν ν' ακούω την μητέρα μου πάλι να λέει συνωμοτικά. Συνδεόταν οικογενειακώς και τα μάθαινε πρώτη...
Κι άλλοτε πάλι μέσα μου ηχεί ένα: "Έκανε δήλωση ο Μαγκάκης."...
Δύσκολοι καιροί, απάνθρωποι... Και κάποιοι άνθρωποι, που καταγράφηκαν ως θρύλοι στα εσώτερα ενός παιδιού και, αργότερα, εφήβου.
Ονόματα, που ελάμβαναν μυθικές διαστάσεις, καθώς κρατούσαν ζωντανή την ελπίδα για την Ελλάδα και την ελευθερία και την ανάταση! Άνθρωποι, νομίζω, του μεσαίου χώρου, κυρίως, άνθρωποι αξιοπρεπείς, ευγενείς, που διατηρούσαν όλη την αθωότητα και τον πολιτικό ρομαντισμό της καταγωγής τους, που δεν είχαν πείρα από συνωμοτική δράση και ζωή στην παρανομία. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή σχεδόν, που αμέσως ή τακτικά τους συνελάμβαναν, με λόγο ή δίχως λόγο, μ' αφορμή ή δίχως αφορμή. Συνήθεις ύποπτοι και διαρκείς φάροι μέσα στο σκοτάδι, πότε με γράμματα μέσα από τις φυλακές πότε με τις απολογίες τους στα δικαστήρια, χωρίς τις πλάτες ισχυρών Κομμάτων πίσω τους, χωρίς την επιλογή της φυγής στο εξωτερικό ή της αυτοεξορίας στις αγκάλες ιδεολογικά συγγενών χωρών και συντρόφων.
Τέτοιοι άνθρωποι και τέτοιοι "πολιτικοί" με την ευρύτερη του όρου έννοια ήταν ο Πεπονής και ο Μαγκάκης, που έμελλε να αποχωρήσουν από τα εγκόσμια με διαφορά όχι πολλών ημερών και μέσα σ' ένα κλίμα τόσο ζοφερό όσο και το κλίμα, που τους άνδρωσε πολιτικά...

Καθηγητής της Νομικής ο Γ. Α. Μαγκάκης, άφησε κείμενα σπουδαία πίσω του. Παρακαταθήκη φιλοσοφίας της ελευθερίας η περίληψη του αποχαιρετιστήριου μαθήματος του, αμέσως μετά την παύση του ως Καθηγητή:

Αγαπητοί μου μαθηταί,

Σκοπός των πανεπιστημιακών παραδόσεων δεν είναι μόνον να σαςεισαγάγουν εις το

δόγμα του Δικαίου και να σας μεταδώσουν απλώς μίαν ειδικήνσυλλογιστικήν.

Σκοπός των είναι, προ παντός, να σας καταστήσουν σαφές τοπνεύμα και την ουσίαν του

Δικαίου. Εις τας μέχρι τούδε συναντήσεις μας εις αυτόακριβώς το πνεύμα του Δικαίου

προσεπάθησα να σας εισαγάγω.

Σήμερον ας επανέλθωμε εις αυτό το πνεύμα, ας ασχοληθούμεμόνον με αυτό και ας

τονίσουμε διά μίαν ακόμα φοράν αυτό, το οποίον είναι το πλέονθεμελιώδες.

Το Δίκαιον δεν είναι ένας οποιοσδήποτε εξαναγκαστικός κανών, ρυθμίζων την συμβίωσιν

των ανθρώπων. Αν ήτο μόνον αυτό, καθ’ ουδέν θα διέφερε απότους κανόνας, οι οποίοι διέπουν

ωρισμένας κοινωνίας του ζωικού βασιλείου. Δεν θα διέφερε, π.χ., από την κοινωνίαν των μελισσών

ή των μυρμήγκων. Εκείνο το οποίον είναι το χαρακτηριστικόνγνώρισμα του Δικαίου, η πεμπτουσία

του, είναι ο προσανατολισμός του προς τας αξίας.

Μόνον δι’ αυτού του προσανατολισμού το Δίκαιον καθίσταταικατάκτησις του πολιτισμού

και δικαιώνεται ηθικώς.

Η βασική δε αξία, προς την οποίαν είναι προσανατολισμένο τοΔίκαιον ως θεσμός

πολιτισμού, είναι η ελευθερία.

Τούτο αποδεικνύεται, προ παντός, από την ιστορίαν.

Η ιστορία των ανθρώπων δεν είναι παρά μία πορεία οδύνης καιαγώνος δια την κατάκτησιν

της ελευθερίας και δια την εξασφάλισιν και την κατοχύρωσίντης διά του Δικαίου.

Μία είναι η μεγάλη αλήθεια εις το πλαίσιον της επιστήμηςμας: ότι το Δίκαιον αποκτά το

ηθικόν του περιεχόμενον, καθίσταται, δηλαδή, ηθική αξία, μόνονεφ' όσον αποβλέπει εις το να

διασφαλίση την ελευθερίαν εις τους ανθρώπους.

Άλλως το Δίκαιον, άνευ δηλαδή αυτού του προσανατολισμού,καθίσταται μέσον

καταπιέσεως εις τας χείρας του ισχυρού, προς εξασφάλισιν τηςκυριαρχίας του.

Προς την αξίαν της ελευθερίας πρέπει, όμως, να είναιπροσανατολισμένος και ο νομικός και

ως επιστήμων και ως άνθρωπος. Διότι, άλλως, καθίσταται έναςαπλούς τεχνικός, γνώστης, δηλαδή,

της τεχνικής απλώς του Δικαίου, ο οποίος διατρέχει τονκίνδυνον να γίνει ταπεινός υπηρέτης του

ισχυρού.

Την ανάγκην αυτού του προσανατολισμού προσεπάθησα εις τηνμέχρι τούδε σειράν των

μαθημάτων να σας καταστήσω σαφή.

Αυτό ήτο και το βαθύτερον νόημα και η βαθυτέρα επιδίωξιςαυτών των μαθημάτων.

Πρέπει σήμερον να σας το τονίσω. Διότι το σημερινόν μάθημαείναι το αποχαιρετιστήριον.

Μετά βαθυτάτης λύπης μου είμαι υποχρεωμένος να σας αφήσω.

Αλλά ο χωρισμός αυτός είναι το τίμημα της συνέπειας προς ταςαξίας τας οποίας

εσεβάσθην εις όλην μου την ζωήν.

Και είναι το τίμημα της επιδιώξεως να κρατήσω και εγώ τηνέδραν αυτήν βήμα ελευθέρας

σκέψεως.

Αι έδραι του Πανεπιστημίου μας έχουν μακράν παράδοσιν.Αξιόλογοι άνδρες τας ετίμησαν

εις χαλεπούς χρόνους με τον αγώνα των να τας κρατήσουν βήμαελεύθερον. Θα ήτο τρομερόν αν

η έδρα αυτή εις τας ασθενείς μου χείρας εταπεινούτο.

Από την σειράν των συναντήσεών μας εύχομαι και ελπίζω ναπαραμείνη εις το πνεύμα μας

ο προσανατολισμός προς την ελευθερίαν.

Αυτόν τον προσανατολισμόν, τον οποίον οφείλομεν να λάβωμεν ως νομικοί,οφείλομεν

να λάβωμεν και ως Έλληνες.

Διότι η Ελλάς δεν είναι απλώς μια γεωγραφική έννοια. Είναι, προ παντός, ιδέα ταυτιζόμενη με

την ιδέαν της ελευθερίας. Ας αναλογισθώμεν, λοιπόν, αυτήν τηνώραν τους λόγους του ποιητού μας και με αυτούς ας αποχαιρετισθώμεν: «Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία».

Και αργότερα, ο ίδιος αυτός άνθρωπος, μέσα από την φυλακή πλέον, απευθύνει προς τους Ευρωπαίους το μνημειώδες του "Γράμμα από την φυλακή", με το οποίο επιβεβαιώνει την βαθύετρη και αιώνια σχέση Ελλάδας και Ευρώπης, την άρρηκτη συνοχή και συνέχεια των αξιών του Ευρωπαϊκού πολιτισμού - του Ευρωπαίου ανθρώπου, τελικά - από τα χρόνια της Κλασικής Ελλάδας ώς την εποχή μας. Και σημειώνει:

Είμαστε ένας-ένας κλεισμένοι στα κελιά μας. Από μια άποψη ταπιο αδύναμα πλάσματα.

Μπορούν να μας κάνουν ότι θέλουν. Εκεί που κάθεσαι έρχονται,σε παίρνουν και σε πάνε, χωρίς

να ξέρεις πού, σε άλλη φυλακή, στην άλλη άκρη. Αν δεν μαςφοβόντουσαν τόσο, θα 'λεγα ότι

είμαστε γι’ αυτούς πράγματα. Ο φόβος, όμως, που μας έχουνεδιατηρεί την ανθρώπινή μας

υπόσταση και στα μάτια τους. Αυτά, λοιπόν, τα πιο αδύναμα πλάσματα, άλλο δεν σκέπτονται παρά την μοίρα του κόσμου. Όταν μας βγάζουνε από τα κελιά καιβλεπόμαστε, γι’ αυτήν μιλάμε. Αυτή η έγνοια μας. Ξέρουμε κι εμείς μαζί με τόσους τι είναι ηλαχτάρα της λευτεριάς, που σπαρταράει στον κόσμο. Και βλέπουμε πια καθαρά τους εχθρούς της. Τρέμουμε γιατην τύχη της χώρας μας, που την λέμε Ευρώπη. Γιατί ξέρουμε πως σ’ αυτήν κρατιέται η ελπίδακαι πως γι’ αυτόν το λόγο απειλείται.

Είναι πολύ επικίνδυνο να συντηρείς την ελπίδα του ανθρώπου.Της Ελλάδας η υποδούλωση τι

άλλο νόημα έχει; Φτιάξανε προγεφύρωμα. Άλλο ένα δίπλα σ’εκείνα της Ισπανίας και της

Πορτογαλίας. Φοβούνται την Ευρώπη. Αυτήν την βασανισμένηνερομάνα ιδεών. Στα παμπάλαια

χώματά της υπάρχουνε πάντα οι σπόροι τους. Οι απλοί τηςάνθρωποι τους συντηρούνε μέσα στον κόρφο τους, μ’ αυτήν την τόσο αυτονόητη εδώ ανησυχία τουπνεύματος. Σωστά την φοβούνται οι δήθεν πάμπλουτοι και πάνοπλοι. Εδώ, όταν λέμε για άνθρωπο,καταλαβαίνουμε νόημα. Αυτό που τον κάνει να είναι το μέτρο για όλα τα πράγματα. Αυτή η πιοπαλιά, η πιο σοφή και η πιο εκρηκτική μας σκέψη. Γι’ αυτήν τη σκέψη φοβούνται την Ευρώπη. Ξέρουνεπως κάποτε αναπόφευκτα θα παίξει το ρόλο της. Έτσι κι εμείς φοβόμαστε σήμερα γι’αυτήν. Αυτήν έχουμε έγνοια. Εμείς τα πιο αδύναμα πλάσματα. Κι όμως αυτό δεν είναι καθόλουαστείο.

Στον απόηχο του λόγου του Γ. Σεφέρη για τον άνθρωπο, που συμπτωματικά αποτέλεσε θέμα της αμέσως προηγούμενης ανάρτησης, ερχόταν ο Μαγκάκης και μιλούσε πάλι για τον άνθρωπο, επισημαίνοντας πως τα ανελεύθερα καθεστώτα αυτόν φοβούνται: τον άνθρωπο. Τον ουσιώδη άνθρωπο, που ακόμα σκέπτεται και νοιώθει, ακόμα προβληματίζεται και δημιουργεί - πέρα από συνθήκες και ανασταλτικούς παράγοντες, όπως οι φυλακές κι οι στερήσεις, οι φόβοι κι οι εκβιασμοί. Αυτόν τον άνθρωπο, που έρχεται από την παράδοση της Κλασικής Ελλάδας κι απλώθηκε και ρίζωσε και καρποφόρησε στην Ευρώπη - και μόνον ή κυρίως σ' αυτήν - αυτόν φοβούνται οι ισχυροί, αυτόν φοβούνται οι πλούσιοι, αυτόν επιχειρούσαν να καταστείλουν οι κωμικοτραγικοί της δικτατορίας τότε.

Κι αυτό επιχειρούν και σήμερα κάποιοι άλλοι εντός κι εκτός Ελλάδας - με άλλου είδους βία, αλλά αυτό επιχειρούν...
Θα το καταφέρουν;
Ήδη μέσα από την φυλακή του τότε, έχει απαντήσει κατηγορηματικά πάλι ο Μαγκάκης:

Η βία τους είναι ανίσχυρη μπροστά στο νόημά μας.

Ανήκω σε μια χώρα μικρή...

2011-08-12T10:07:00.000+03:00

"Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή...

Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.

Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα.

Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.

Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.

Ὅσο γιὰ µένα, συγκινοῦµαι, παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσµου.

Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα, γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».

Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.

Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ ἕνα λαὸ περιορισµένο.

Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος, ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;

Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴ λογοτεχνία. Παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰ ἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.

Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία, ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες, ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλωσύνη τῆς καρδιᾶς του.

Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται.

Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα..."

Τούτες τις μέρες τις άχαρες, άχαρες για την χώρα και τον κόσμο όλο... τούτες τις μέρες, που η ντροπή περισσεύει για τον κόσμο, που φτιάξαμε, έπειτα από τόσους αιώνες συνεχούς εσωτερικής εξέλιξης και τεχνολογικής ανάπτυξης ... τούτες τις μέρες, που η ίδια μας η κοινή πατρίδα καταδικάζει μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας στο περιθώριο, ακολουθώντας λογικές ξένες προς την υπόστασή της και τον ρόλο που έπαιξε στην ανθρώπινη ιστορία, ας θυμηθούμε την ομιλία του Γιώργου Σεφέρη στην τελετή παραλαβής του Βραβείου Νομπέλ για την Λογοτεχνία.

Ήταν 11 Δεκεμβρίου του 1963 και είναι σαν να εκφωνήθηκε χθες.

Γιατί είναι τέτοιος ο λόγος των μεγάλων ποιητών, που δεν γερνάει

Δεν ρυτιδιάζει ούτε η γλώσσα τους ούτε τα νοήματά της με τον χρόνο

Ισχύει ο λόγος τους με έναν τρόπο δικό του, μοναδικό - όχι, δηλαδή, επειδή τάχα είναι έξω από τον χρόνο, αλλά, αντίθετα, επειδή είναι μέσα στον χρόνο, τον χρόνο εκείνο τον άπαντα, που ορίζει τους ανθρώπους όλους, πέρα από τόπους, συνθήκες και στιγμές στην ιστορία.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, την ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κι ας την θυμίσουμε κιόλας.

Ας την τυπώσει η Ελληνική Πολιτεία κι ας την στείλει απανταχού της γης, μήπως κι οι μοιραίοι προεστοί, που βλέπουν να πληθαίνουν τα ερείπια μπροστά τους, συνειδητοποιήσουν ότι ούτε παγκόσμια ούτε τοπική διακυβέρνηση είναι δυνατόν να στεριώσει και να αποδώσει, όσο απομακρύνεται από τον άνθρωπο - γιατί μόνο περί αυτόν νοείται ο κόσμος μας, γι' αυτόν και μόνο γι' αυτόν και για την εξέλιξή του φτιάχτηκε...

(Νέα) ήθη και (νέα) έθιμα...

2011-08-04T09:42:00.001+03:00

... των πρωταγωνιστών (με π μικρό, πεζό και κατσιασμένο)...
Την περασμένη εβδομάδα, στις 25 Ιουλίου 2011, αυτός ο τόπος έχασε τον Μιχάλη Κακογιάννη, έναν από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του σύγχρονου Ελληνικού πολιτισμού, ο οποίος, επί πλέον, στον βαθμό, που ήταν - άθελά του ίσως - υπεύθυνος για την μεταπολεμική δημόσια εικόνα της τουριστικής Ελλάδας στο εξωτερικό (και ήταν πολύ, πάρα πολύ!), είχε τεράστια επίδραση και στην Εθνική μας Οικονομία...

Χθες, 3 Αυγούστου 2011, ο κ. Άγγελος Τόλκας ορκίσθηκε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. Γεννημένος το 1978, διδάκτωρ της Νομικής, 33 μόλις ετών, Βουλευτής ήδη από το 2009, σε ηλικία 31 ετών, αφού είχε ήδη εργασθεί ως Δικηγόρος - πότε πρόλαβε να εργασθεί δεν ξέρω, αλλά αυτό (ας δεχθούμε ότι) αφορά τον κ. Πρωθυπουργό, που τον επέλεξε, και τους Φορείς του Τύπου, που θα εποπτεύει ο κ. Τόλκας.

Με αφορμή τα δύο γεγονότα, ένα από τα πιο επιτυχημένα Ελληνικά sites, το protagon.gr, με το οποίο συνεργάζονται ουκ ολίγοι γνωστοί δημοσιογράφοι και άνθρωποι του πολιτισμού, αφιέρωσε:
Ακριβώς εννέα (9) γραμμές στον Μιχάλη Κακογιάννη αλλά
Έξι (6) γραμμές στον κ. Τόλκα, συνοδευόμενες από πλήρες και αναλυτικό slide show της τελετής ορκωμοσίας. Εξαντλητικά στιγμιότυπα προ, μετά, της οικογένειας κ.λπ κ.λπ., οπότε και μαθαίνουμε, μεταξύ άλλων βαρυσήμαντων, ότι ο νέος Υφυπουργός δεν ανέμενε ότι θα υπήρχαν φωτογράφοι στην τελετή!!!

Σε σχέση με τον Μιχάλη Κακογιάννη γράφτηκε - ναι, ακόμη και σ' αυτό τούτο το protagon.gr... σε σχόλιο, για να είμαστε ακριβείς - το γνωστό, κοινότοπο πως "φτωχαίνουμε".
Ναι, όλο και πιο πολύ φτωχαίνουμε, αλλά φταίνε γι' αυτό πιο πολύ όσοι μένουν πίσω κι όχι οι άτυχοι, που φεύγουν κι εύκολα λησμονιούνται...

Οι κήνσορες

2011-08-02T22:32:00.000+03:00

Σκέφτομαι, λοιπόν, πως τώρα τελευταία μας περισσεύουν οι κήνσορες, που σέρνουν τα μύρια όσα στην κοινωνία και στην χώρα... Κι είναι τέτοια η εμμονή τους, ώστε τελικά να αποτελούν απλώς την άλλη όψη του νομίσματος των Ελληνοκεντρικών. Ελληνοκεντρικοί κι αυτοί, εξ ίσου "Ελληναράδες", έστω κι από την ανάποδη, που βλέπουν στην πατρίδα τους το κέντρο όλων των κακών. Ωστόσο, αν ήταν πράγματι τόσο κοσμοπολίτες, όσο παριστάνουν, θάχαν παρατηρήσει πως ούτε χώρες ούτε κοινωνίες ιδεώδεις υπάρχουν, δεν είναι δα η Ελλάδα, που συγκεντρώνει όλα τα κακά και μονάχα μ' αυτά πορεύεται - ας διαβάσουν και καμμιά ξένη εφημερίδα...

Φωτόπουλοι και Λυμπερόπουλοι

2011-07-30T13:50:00.000+03:00

Η ανατροπή της Κυβερνητικής πολιτικής είναι όρος επιβίωσης για τον τόπο - κι όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και και πιο απόλυτη προϋπόθεση... Κανείς - ακόμα κι όσοι λίγοι έχουν απομείνει να υπερασπίζονται την μοιραία αυτή Κυβέρνηση - δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως μέσα σε 12-18 μήνες η Ελλάδα από την 25η θέση στην παγκόσμια κατάταξη των αναπτυγμένων χωρών πέρασε σήμερα στον ρόλο του διεθνούς και καταγέλαστου επαίτη. Είναι τώρα μια χώρα βυθισμένη στην συλλογική κατάθλιψη και με απολύτως καμμία οικονομική προοπτική - το ίδιο αναμφισβήτητο κι αυτό!
Η αναμενόμενη εκποίηση ή εκχώρηση όσων ολίγων αντικειμένων αξίας της έχουν απομείνει, σε συνδυασμό με την εντός και εκτός συνόρων πανθομολογούμενη παραχώρηση μεγάλου τμήματος της εθνικής κυριαρχίας επιβεβαιώνει, δυστυχώς, όσους από την αρχή υποστήριζαν ότι όλα προχώρησαν βάσει σχεδίου, ώστε το μαύρο αυτό πρόβατο να πάψει να αποτελεί ανορθογραφία στον χάρτη της παγκοσμιοπιοποιημένης οικονομίας. Ήταν μοιραίο και είναι σχεδόν τραγελαφικό την υπογραφή σε αυτή την εξέλιξη να βάλει ο γιος του πολιτικού εκείνου, που κατοχύρωσε την ανεξαρτησία της Ελληνικής φωνής στα διεθνή δρώμενα - χωρίς, όμως, φευ, να μεριμνήσει να την εξοπλίσει και με εκείνη την οικονομική ανεξαρτησία, που θα της έδινε αντοχή στον χρόνο...

Πιο θλιβερό κι από όλο αυτό το σκηνικό, όμως, είναι το κατάντημα της αντιπολίτευσης... Η μεν Δεξιά παρακολουθεί ουσιαστικά άναρθρη και αμήχανη τις εξελίξεις, η δε Αριστερά κομπορρημονεί, υπνοβατούσα στον δικό της κόσμο.
Το ΚΚΕ περιορίζεται να βάλλει κατά των διεθνών μονοπωλίων αόριστα και απρόσωπα, αφήνοντας ουσιαστικά στο απυρόβλητο τους εδώ εκπροσώπους τους και την Κυβέρνηση, και οργανώνει συντεταγμένες πορείες, οι οποίες ξεκινούν μακριά από το Σύνταγμα, που αποτελεί το συμβολικό κέντρο των πολιτικών αποφάσεων και το γεωγραφικό σημείο συνάντησης και βρασμού της κοινωνίας από τον Μάιο κι έπειτα - πορείες, που μόλις φθάνουν στο Σύνταγμα διαλύονται εγκαίρως και ησύχως, ώστε να μη δημιουργήσουν πρόβλημα.
Όσο κι αν φωνάζει ο κ. Τσίπρας, τίποτε δεν μπορεί να ξυπνήσει το επίσημο ΚΚΕ από την νιρβάνα της φαντασιακής επανάστασης, που ποτέ δεν θάρθει, διατηρώντας το σημεινό τοπίο, που τόσο φαίνεται πως βολεύει τα επαγγελματικά του στελέχη.

Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της σύγχρονης Ελληνικής τραγωδίας είναι ότι όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί, που αμφισβητούν την Κυβερνητική πολιτική - ακόμα και οι εντός του Κυβερνητικού Κόμματος υφιστάμενοι - έχουν αφήσει το παιχνίδι της ανατροπής της σε Φωτόπουλους και Λυμπερόπουλους... Οι ίδιοι απλώς παρακολουθούν και περιμένουν να γευθούν... τι ακριβώς, δεν ξέρω...
Η κοινωνία, όμως, από κάτω βράζει έτσι κι αλλιώς - παραμένει σε σύγχυση και κατάθλιψη, αλλά, πάντως, βράζει... Κι αν μπει οριστικά στον δρόμο της ριζοσπαστικοποίησης, θα ξεπεράσει όχι μόνο τα ταμπού της και την ήδη αμφιλεγόμενη αξία της Ευρώπης, αλλά κι όλα τα Κόμματα συλλήβδην... Κι ο Θεός βοηθός τότε!

Βλέπεις τα τραίνα...

2011-07-24T23:26:00.003+03:00

Βλέπεις τα τραίνα

Πώς περνάνε βράδυ

Στην Κωνσταντινουπόλεως

Έρχονται

Πάνε

Σφυρίζουν

Το κοίτα

Το πρόσεχε

Το ξύπνα

Άμα κοιμάσαι

Βλέπεις τα τραίνα

Πώς περνάνε βράδυ

Στην Κωνσταντινουπόλεως

Φώτα νέον

Χρώματα

Γκραφίτι

Στην ίδια διαδρομή

Άδεια βαγόνια

Δεν πάνε κανέναν

Πουθενά

Βλέπεις τα τραίνα

"Προς Αγανακτισμένους Επιστολή"

2011-06-25T10:38:00.000+03:00

Καθώς πλησιάζει η κρίσιμη ώρα να πέσει η ταφόπλακα, που θα βαρύνει μακροπρόθεσμα πάνω στο σώμα της δύσμοιρης χώρας μας, διαδίδεται η ιδέα του 48ωρου αποκλεισμού της Βουλής, ώστε να εμποδισθούν οι Βουλευτές και να μη προσέλθουν να μετάσχουν ούτε στην παρωδία της συζήτησης, που αναμένεται, ούτε στην ψηφοφορία.

Ένας αποκλεισμός της Βουλής είναι μια ριζοσπαστική, θεαματική ενέργεια, "γράφει" στην κάμερα, λάμπει ελκυστική στο πλήθος, συσπειρώνει.

Ωστόσο, πιθανότατα δεν θα τελεσφορήσει, διότι, αν είναι να ψηφισθεί, θα ψηφισθεί με κάποιον, τέλος πάντων, τρόπο το νομοθετικό και πολιτικό τερατούργημα, με την ευφυώς ουδέτερη επωνυμία "Μεσοπρόθεσμο".

Το μείζον, παρ' όλ' αυτά, δεν είναι ότι στερείται νοήματος ο αποκλεισμός, αλλά πολύ περισσότερο το ότι εμπεριέχει λάθος νόημα, μεταδίδει λάθος μήνυμα στο πολιτικό σύστημα, στους δήθεν εταίρους μας της Εσπερίας, στην κοινωνία και ειδικά στις νεώτερες γενιές!

Ας συγκεντρωθούν, λοιπόν, οι ομάδες των "Αγανακτισμένων" στο Σύνταγμα, όχι για να αποκλείσουν, αλλά για να περιφρουρήσουν την προσέλευση των Βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Και ας εισέλθουν όλοι οι Βουλευτές στο κτίριο, μη εμποδιζόμενοι, για να μετάσχουν με το θάρρος της γνώμης τους στην συζήτηση και για να ψηφίσουν απλώς "ΟΧΙ" όσοι πραγματικά το πιστεύουν πως αυτό είναι το εθνικά και κοινωνικά επωφελές και οι διατηρούντες εθνική και κοινωνική συνείδηση.

Αυτός είναι ο Συνταγματικός και ηθικός ρόλος των Βουλευτών, αυτή είναι η λειτουργία και το νόημα της δημοκρατίας.

Κι αυτό είναι το μόνο ίσως μήνυμα, που οι πάσης φύσεως "Αγανακτισμένοι" οφείλουν τώρα να περάσουν: "Ψηφίστε, κατά συνείδηση, Κύριοι, μη πιεζόμενοι από τον Αρχηγό ή το Κόμμα σας... Κι όποιος σας πειράξει, εδώ είμαστε εμείς...".

Αν πράγματι δεν είναι όλοι ίδιοι, είναι ώρα να χωρισθεί από το σιτάρι η ήρα, το ίδιο το σιτάρι να την κάνει πέρα... Κι είναι επίσης ώρα μεστή, έπειτα από έναν ολόκληρο μήνα στην Πλατεία Συντάγματος,

να αναλάβει τον υπεύθυνο ρόλο της κοινωνική "Αγανάκτηση", να πάρει η οργή πρόσημο θετικό!..

Εδώ διαβαίνουν και θερίζουν χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα...

2011-06-13T18:53:00.000+03:00

... και χρυσά - από εκείνο το χρυσό το αρχαιοπρεπές, το κιτς και το χουντογενές...

Γιατί "λεφτά υπάρχουν", απλώς δεν υπάρχουν για όλους!

Δεν υπάρχουν, φερ' ειπείν, για τα κέντρα ανοικτής και κλειστής περίθαλψης των ατόμων με αναπηρία, για τα ειδικά σχολεία και τους φορείς, που αμβλύνουν κάπως τα προβλήματά τους και προωθούν την ένταξή τους στην κοινωνία, εξασφαλίζουν κατά το δυνατόν την επιβίωσή τους, όπως καταγγέλλει σε ήπιους, η αλήθεια είναι, τόνους, η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία.

Υπάρχουν, όμως, για άρματα, όπως αυτό, που στήνεται στα Προπυλαια του Παναθηναϊκού Σταδίου για τις τελετές των Special Olympics, που, ας μη παρεξηγούμαστε, μπορεί νάναι σπουδαίο το έργο κι η προσφορά τους, αλλά όχι για την περίοδο, που, υποτίθεται, διανύουμε...

Θα δώσει κανείς εξηγήσεις;

Ή όλοι ράβουν κοστούμια και φορέματα για τις παράτες και δεν αδειάζουν τώρα;

Ένα δειλινό στα Προπύλαια... - updated

2011-06-01T23:49:00.002+03:00

Όταν ξεκίνησα χθες το απόγευμα για τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, δεν ήξερα τι ακριβώς έπρεπε να περιμένω, τι θα άκουγα, τι και πόσους θα έβλεπα στην συγκέντρωση. Ο πρώτος λόγος, για τον οποίο θεώρησα στοιχειώδη προσωπική μου υποχρέωση να πάω, ήταν το ότι πολλές φορές έχω εκφράσει την άποψη πως οι διανοούμενοι της χώρας, οι άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών, θα έπρεπε να τοποθετηθούν με σαφήνεια και παρρησία έναντι της πρωτοφανούς κρίσης, που βιώνουμε. Μ' αυτό δεν εννοώ ότι θα έπρεπε οπωσδήποτε να ταχθούν κατά του Μνημονίου... Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα ακόμη και μια τοποθέτηση υπέρ - ειλικρινή, όμως, όχι διατεταγμένη, λόγω κομματικής ένταξης ή άλλων δεσμεύσεων.
Σε κρίσιμες περιόδους, ένας λαός δικαιούται μια τέτοια τοποθέτηση από ανθρώπους, που έχει μάθει να τιμά και που χρειάζεται ως πνευματικούς φάρους. Έτσι, στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, ο κόσμος περίμενε πώς και πώς μια δήλωση του Γιώργου Σεφέρη, που άργησε λίγο, καθώς ο ποιητής προέτασσε σε τέτοιες περιπτώσεις τον μετρημένο διπλωμάτη κι όχι το θυμικό. Η δήλωση αυτή ήρθε, τελικά, τον Μάρτιο του '69 κι ακούμπησε τότε πάνω της ο απορφανισμένος λαός, όσο κι αν ήταν δυστυχώς, προφητική για τον εθνικά τραγικό τρόπο, με τον οποίο συνδέεται πάντα η κατάρρευση μιας δικτατορίας, μιας ανώμαλης κατάστασης.

Η πρόσκληση, που απευθύνανε διαπρεπείς Πανεπιστημιακοί, για την χθεσινή συγκέντρωση στα Προπύλαια δεν μπορούσε, επομένως, να μείνει χωρίς ανταπόκριση από μένα - πολλώ μάλλον που θα μιλούσε και ο Μίκης Θεοδωράκης, τον οποίο τιμώ για τους αγώνες και τις αντοχές του, την ιστορική του διαδρομή και το τεράστιο καλλιτεχνικό του έργο, που με έναν τρόπο μαγικό αποτελεί πάντα την ιδανική μουσική υπόκρουση των μεταπολεμικών μεγάλων στιγμών του λαού μας.
Δεν συμφωνώ με όλους τους σταθμούς της διαδρομής του Θεοδωράκη ούτε με όλες τις κατά καιρούς πολιτικές και άλλες επιλογές του, αλλά δεν είναι διόλου απαραίτητο να συμφωνούμε με το πλήρες σύμπαν ενός ανθρώπου, για να τον τιμούμε και να τον ακούμε. Πολύ συχνά αναθεωρούμε δικές μας επιλογές και θέσεις, χωρίς γι' αυτόν τον λόγο να απορρίπτουμε τον εαυτό μας ή να τον λοιδορούμε. Ο καθένας, όσο μεγάλος κι αν είναι, έχει δικαίωμα σε λάθη ή, εν πάση περιπτώσει, σε επιλογές, που δεν μας βρίσκουν σύμφωνους!

Μ' αυτές τις σκέψεις έφτασα στα Προπύλαια, όπου ήδη έπαιζαν μουσική δυό νέα παιδιά...

Κατά τις 6.30, οι συγκεντρωμένοι δεν ήταν ακόμη πολλοί, αλλά υπήρχε ένταση στην ατμόσφαιρα και προσμονή. Κάποιοι είχαν γατζωθεί σε στρατηγικά σημεία...

Με κάποιους συγκεντρωμένους αισθανόμουν πως δεν είχα πολλά κοινά, αλλά σε μιαν ανοιχτή εκδήλωση όλοι μπορούν να έχουν θέση - και προτιμώ, νοιώθω σίγουρα πιο άνετα σε τέτοιες συνθήκες παρά στο ασφυκτικό περιβάλλον μιας Κομματικής εκδήλωσης, όπου όλοι συμφωνούν εκ των προτέρων ή θα συμφωνήσουν υποχρεωτικά στο τέλος!

Ο Μίκης Θεοδωράκης εμφανίσθηκε στην ώρα του, οπότε και δημιουργήθηκε "πανικός" υπό τους ήχους του "Ένα το χελιδόνι"! Όταν ηρέμησαν τα πράγματα, άρχισε και η κυρίως εκδήλωση με πρώτη ομιλία από τον Πρύτανη, τον κ. Θ. Πελεγρίνη.

Αρκούντως δραματικός ο κ. Πρύτανις, ο οποίος, άλλωστε, είχε παίξει σε θεατρική σκηνή τον περασμένο Χειμώνα και ήξερε πώς να χρωματίσει την φωνή του και να αξιοποιήσει τις χειρονομίες του. Δεν είχα συμφωνήσει διόλου με τους χειρισμούς του στην υπόθεση των μεταναστών, που, τελικά, κατέληξαν στο Μέγαρο "Υπατία", αλλά τιμώ την θαρραλέα τωρινή πρωτοβουλία του να στηρίξει δημόσια την αντι-Μνημονιακή θέση των καθ' ύλην αρμοδίων της Πανεπιστημιακής μας Κοινότητας.
Ακολούθησε στο βήμα ο Θεοδωράκης και δεν μπόρεσα παρά να θαυμάσω ξανά το πόσο αυτός ο άνθρωπος εξακολουθεί πάντα να εμπνέει και να συγκινεί. Ένα ετερόκλητο πλήθος ζητωκραύγαζε, σχεδόν παραληρούσε.

Το μόνο που μπορώ να εικάσω είναι ότι ο κόσμος είχε ανάγκη, τελικά, να ακούσει από το στόμα του ακριβώς αυτά, που έλεγε ο μουσικοσυνθέτης με τόσο πάθος - η πλήρης ομιλία του εδώ. Έχει ενδιαφέρον ως κείμενο προβληματισμού, μολονότι είναι πολύ πιο πολιτική απ' ό,τι θα την ήθελα εγώ από έναν άνθρωπο, που έχει σημαδέψει την ζωή όλων μας περισσότερο με το καλλιτεχνικό του έργο, παρά με το πολιτικό του κριτήριο. Ο Θεοδωράκης είναι ένας - ίσως ο τελευταίος - από τους ζωντανούς θησαυρούς του Ελληνικού πολιτισμού. Πολύ περισσότερο από την πολιτική του διαδρομή, το μουσικό του έργο είναι εκείνο, που καταφέρνει πάντα να υπερβαίνει γραμμές και σύνορα κομματικά ή άλλα και να μας ενώνει όλους στις κρίσιμες περιστάσεις.

Μπορεί, λοιπόν, ο Θεοδωράκης να ήταν ο αδιαμφισβήτητος αστέρας - ομιλητής της εκδήλωσης και πόλος έλξης για πολλούς, αλλά το αξιοσημείωτο είναι ότι το πλήθος δεν έδειξε καμμιά διάθεση να φύγει - ούτε καν να αραιώσει - μετά το τέλος της ομιλίας του. Δεν ήταν εύπεπτες οι ομιλίες των Καθηγητών - Συνταγματολόγων, που ακολούθησαν - το κοινό, όμως, ήταν έτοιμο και γι' αυτές τις ομιλίες, που είχαν ως κεντρικό στόχο να καταδείξουν την αντισυνταγματικότητα του Μνημονίου, που ψηφίσθηκε πέρυσι από αριθμό βουλευτών υπολειπόμενο του αριθμού των 180, τον οποίο επιτάσσει το Σύνταγμα για διεθνείς συμφωνίες τέτοιας σπουδαιότητας και επιπτώσεων.
Πρώτος μίλησε ο κ. Γ. Κασιμάτης, που προέρχεται από τον κύκλο των πολύ στενών Συμβούλων του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ακολούθησε ο κ. Γ. Κατρούγκαλος...

... τον οποίο διαδέχθηκε στο βήμα ο κ. Νότης Μαριάς.

Ώς χθες, μόνον κατ' όνομα γνώριζα τον κ. Μαριά, πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, στην Φθιώτιδα, που παραιτήθηκε λόγω της διαφωνίας του για το Μνημόνιο. Τώρα οφείλω, όμως, να σταθώ ιδιαίτερα στην περίπτωσή του, όχι μόνον διότι έχει γράψει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με το "Επονείδιστο χρέος" - θέμα, που θάπρεπε να μας έχει απασχολήσει πολύ σοβαρά εδώ και καιρό, έστω και για καθαρά διαπραγματευτικούς λόγους έναντι των δανειστών μας - αλλά και διότι η παρουσία του στο βήμα ήταν αξιοπρόσεκτα δυναμική. Βεβαίως, οι Συνταγματολόγοι είναι η πιο κοντινή στους πολιτικούς κατηγορία επιστημόνων, αλλά δεν είναι όλοι προικισμένοι με το χάρισμα να συνεγείρουν τα πλήθη από το βήμα του ομιλητή, όπως το καταφέρνουν οι πολιτικοί. Ο κ. Μαριάς, όμως, έχει αναμφίβολα αυτό το χάρισμα σε βαθμό που πιθανόν να μη αργήσουμε να τον δούμε και Βουλευτή.

Μετά τον κ. Μαριά, ήρθε η στιγμή να μιλήσει ένας ακόμη από την παλιότερη φρουρά, ο κ. Κώστας Μπέης, που αναφέρθηκε απερίφραστα στην άμεση ανάγκη για ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο θα καθιστά δυνατή την τιμωρία των επίορκων πολιτικών ως απαραίτη προϋπόθεση για την προκοπή του τόπου και την έξοδό του από την έτσι κι αλλιώς μακρά νύχτα, που έχουμε μπροστά μας.

Μετά τον κ. Μπέη, ανέβηκε στο βήμα για σύντομο χαιρετισμό της συγκέντρωσης ο Νίκος Κούνδουρος...

... και ο κύκλος των ομιλητών έκλεισε με τον κ. Κ. Χρυσόγονο.

Όλοι οι ομιλητές τόνισαν, λόγω και της αρμοδιότητάς τους, την αντισυνταγματικότητα του Μνημονίου, έτσι όπως ψηφίσθηκε, αλλά και με βάση το περιεχόμενό του. Ας μη λησμονούμε, άλλωστε, ότι, αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι κκ. Κασιμάτης και Μπέης είχαν την κύρια ευθύνη για την προσβολή του Μνημονίου ως αντισυνταγματικού στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ). Και είναι εν προκειμένω εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι το ΣτΕ, ενώ έχει παραπέμψει στην Ολομέλεια την υπόθεση, λόγω της προφανούς σπουδαιότητάς της, δεν έχει ακόμη εκδώσει σχετική Απόφαση.

Το γεγονός αυτό, πάντως, για ευνόητους λόγους δεν επισημάνθηκε χθες από τους ομιλητές...

Άλλη ενδιαφέρουσα παράμετρος των ομιλιών, αλλά και της συγκέντρωσης από την άποψη των αυθόρμητων αντιδράσεών της, ήταν η αναφορά στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Κ. Παπούλια. Είναι γνωστό ότι ο αντι-Μνημονιακός Τύπος και οι πολιτικές παρατάξεις, που κινούνται στο ίδιο κλίμα, αναφέρονται στο ζήτημα του τι θα μπορούσε και τι θα έπρεπε να κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, προκειμένου να εξασφαλίσει την τήρηση του Συντάγματος, που κατά την επικρατούσα επιστημονική άποψη, παραβιάζεται μέσω της εφαρμογής του Μνημονίου.

Όπως οι "Αγανακτισμένοι" της Πλατείας Συντάγματος αποδομούν συστηματικά την τελευταία εβδομάδα το προφίλ του κ. Πρωθυπουργού, μέσω της έντονης συνθηματολογίας κατά του προσώπου του, σπουδαίο στοιχείο της χθεσινής συγκέντρωσης στα Προπύλαια είναι, νομίζω, το ότι στην από του βήματος έντονη αμφισβήτηση της στάσης του κ. Παπούλια, το πλήθος από κάτω ανταποκρινόταν άμεσα και πολύ αρνητικά, καλώντας τον μέχρι και να παραιτηθεί. Με δεδομένο ότι από την εγκαθίδρυση της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας, το 1974, το πρόσωπο του εκάστοτε Προέδρου παρέμενε πάντα στο απυρόβλητο τόσο από τους πολίτες όσο και από το πολιτικό προσωπικό (με μόνη εξαίρεση τον κ. Σαρτζετάκη), νομίζω ότι θα πρέπει να επισημανθεί ιδιαίτερα αυτή η αλλαγή στάσης, την οποία μπορεί να βρούμε μπροστά μας ξανά πολύ γρήγορα, στον βαθμό που αυξάνεται η δυναμική των "Αγανακτισμένων", εν όψει της προσπάθειας να ψηφισθεί και να ισχύσει το λεγόμενο νέο Μνημόνιο εντός του Ιουνίου.

Καθώς ήμουν πολύ κοντά στο βήμα των ομιλητών, δεν είχα πλήρη εικόνα του τι γινόταν πίσω μου και του μεγέθους του πλήθους. Όταν κάποιος ομιλητής αναφέρθηκε στο μεγάλο μέγεθος της συγκέντρωσης, ζητώντας, μάλιστα, συγγνώμη για το ότι δεν ήταν ανάλογα μεγάλος ο αριθμός των Πανεπιστημιακών, που είχαν την πρωτοβουλία αυτή, το θεώρησα μάλλον φιλοφρόνηση προς τους συγκεντρωμένους. Δεν ήταν, όμως, διόλου έτσι... Μετά την εκδήλωση, καθώς κοντοστάθηκα στην γωνία Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, παρατήρησα ότι επί πάρα πολλήν ώρα ένα πυκνότατο πλήθος ανέβαινε προς το Σύνταγμα. Τόσο πολύ και πυκνό, ώστε πιθανότατα είχαν ενωθεί χθες το Σύνταγμα με την Ομόνοια, όπως καλεί ένα από τα πανώ των "Αγανακτισμένων", που έχουν αναρτηθεί απέναντι από το Ξενοδοχείο της "Μεγάλης Βρεταννίας".

Δεν μπορώ να ξέρω την ώρα αυτή πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, ποιά θα είναι η δυναμική των "Αγανακτισμένων", πόσο θα αντέξουν τις καθημερινές συγκεντρώσεις, πόσο θα εισακουσθούν από την Κυβέρνηση και την κοινωνία, ποιά μπορεί να είναι η πορεία των πολιτικών εξελίξεων. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ζούμε ιστορικές στιγμές, φάση αφύπνισης των συνειδήσεων των πολιτών και ενεργοποίησή τους στον δημόσιο χώρο, μέσα σε κλίμα απόλυτης απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, έτσι όπως το ξέραμε. Ακόμη και αυτό το ελάχιστο 20%, που, κατά τις δημοσκοπήσεις, αποδέχεται το Μνημόνιο ως θετικό ή ως αναγκαίο κακό, δεν επικυρώνει το πολιτικό προσωπικό και το πολιτικό σύστημα.

Οι εικόνες, που βλέπουμε στο κέντρο της πρωτεύουσας πόρρω απέχουν από τις λιγότερο ή περισσότερο πειθαρχημένες πορείες και διαδηλώσεις των Κομμάτων και των Συνδικαλιστικών Φορέων. Πολύ πιθανό είναι να εγκυμονούνται καταστάσεις, που δεν φανταζόμαστε καν - ακριβώς επειδή το πλήθος επί του παρόντος εκφράζει μάλλον ήπια την διαμαρτυρία του, χωρίς βιαιότητες άλλες πλην των σποραδικών βωμολοχικών συνθημάτων. Το κλίμα, όμως, θυμίζει, όλο και πιο πολύ την πολιτικά ταραγμένη δεκαετία του '60. Όσοι παρακολουθούν ανελλιπώς και ψύχραιμα την εξέλιξη των συγκεντρώσεων των "Αγανακτισμένων", που βρίσκονται ήδη στην 8η συνεχή ημέρα τους, θα έχουν προσέξει ίσως ότι τα συνθήματα πολιτικοποιούνται όλο και περισσότερο, απομακρύνονται από τον αρχικά καταγγελτικό ή απλώς υβριστικό χαρακτήρα τους και συγκροτούν σταδιακά μια πλατφόρμα, η οποία καλύπτει την γκάμα από την απόρριψη της αλλοδαπής κηδεμονίαςς της χώρας ώς την κάλυψη των αναγκών των νέων, με συνθήματα, που ήταν επίκαιρα στις δεκαετίες του '60 και του '70: το "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" (συμπληρωμένο από ένα "Η χούντα δεν τέλειωσε το '73") και το "Ένα Ένα Τέσσερα" - εκείνο, δηλαδή, το ιερό σύνθημα, που αναφερόταν στην ακροτελεύτια διάταξη του προδικτατορικού Συντάγματος, η οποία όριζε ότι η τήρησή του επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

Διόλου συμπτωματικό το ότι την διάταξη αυτή επικαλέσθηκαν χθες και οι Πανεπιστημιακοί, που μας προσκάλεσαν χθες στα Προπύλαια.

Και εξαιρετικά θλιβερό το ότι μπορεί να ακούγεται ξανά επίκαιρη μια τέτοια επίκληση εν έτει 2011 και έπειτα από τόσα πολιτικά δεινά, που έχει περάσει αυτός ο τόπος...

Update:

Η φωτογραφία, που ακολουθεί δεν είναι δική μου. Αλιεύθηκε στο Διαδίκτυο και δείχνει το ασύλληπτο πλήθος, που έδωσε το παρών στην εκδήλωση των Πανεπιστημιακών και στην ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη. Νομίζω δε ότι εξηγεί πλήρως το γιατί σύσσωμο το πολιτικό και "μηντιακό" σύστημα καταφέρεται με τέτοια και τόση δριμύτητα εναντίον του Θεοδωράκη. Επαναλαμβάνω ότι δεν συμφωνώ με επί μέρους πτυχές της δημόσιας διαδρομής του ούτε και συμμερίζομαι κάποιες από τις ακραίες διατυπώσεις ή θέσεις του επί της τρέχουσας κρίσιμης συγκυρίας, Του αναγνωρίζω, όμως, ότι δεν μασάει τα λόγια του και φαίνεται ότι ένα πολύ μεγάλο πλήθος Ελλήνων πολιτών έχει ανάγκη να ακούσει ακριβώς όσα λέει.

Επί πλέον, με το δικαίωμα και το θάρρος της προσωπικής μαρτυρίας του ανθρώπου, που ήταν εκεί, παρών, από την πρώτη στιγμή μέχρι και πολύ αργότερα, στο Σύνταγμα, μετά το τέλος της εκδήλωσης, μπορώ να βεβαιώσω ότι το πλήθος αυτό ήταν απολύτως ήρεμο - ενθουσιώδες μεν, κατά την διάρκεια των ομιλιών, αλλά χωρίς άγριες διαθέσεις ή συμπεριφορά όχλου έτοιμου για όλα ανά πάσα στιγμή. Η μετακίνησή του από τα Προπύλαια προς το Σύνταγμα έγινε με ρυθμούς μάλλον χαλαρούς, σαν μια Κυριακάτικη βόλτα στο κέντρο, με συζητήσεις και αλλαγή εντυπώσεων και μόνον σποραδικά ακούγονταν συνθήματα.

Όσο αντέχεις εσύ, Μίκη...

2011-06-01T00:26:00.001+03:00

... δεν έχουμε εμείς δικαίωμα να λιποψυχούμε!..

Πάμε Σύνταγμα!..

"Η ζωή της άλλης"

2011-05-28T17:11:00.000+03:00

Σε βλέπω εσένα... Σε ακούω, σε διαβάζω κιόλας...
Δεν κατεβαίνεις στο Σύνταγμα, λες. Δεν πας στην πλατεία της πόλης σου.
Ναι, αγανακτισμένος είσαι κι εσύ. Δεν πάει άλλο, μουρμουρίζεις. Δεν παλεύεται, λες από μέσα σου.
Κάθε που βάζεις το χέρι στην τσέπη να βρεις τίποτε ψιλά, πιάνεις... ναι... αυτά... ούτε κέρμα, λέμε!
Κι ο λογαριασμός στην Τράπεζα πιο συχνά κολλάει στο διψήφιο υπόλοιπο παρά στο τριψήφιο κι έφτασες να ντρέπεσαι στο ΑΤΜ τον γείτονα, μη και σε δει που σηκώνεις μοναχά ένα εικοσάευρο.
Και τι είν' τούτοι, μωρέ; Πούναι η δημοκρατία τους; Πού τόχουν γραμμένο το Σύνταγμα; Τον κόσμο που τους ψήφισε, δεν τον ακούν; Ε, τότε να φωνάξουνε κι άλλο πρέπει. Πιο πολύ, πιο πολλοί!

Σε βλέπω, λοιπόν... Δεν πας στο Σύνταγμα. Δεν έχουνε πρόγραμμα, λες, αυτοί οι αγανακτισμένοι, δεν έχουν ατζέντα, δεν έχουν αιτήματα, βήματα: σήμερα κάνουμε το ένα, αύριο το άλλο, μεθαύριο το παράλλο. Τίποτε... Μονάχα φωνή κι οργή!
Μπα; Έτσι ε; Γιατί; Εσύ τι έχεις; Για κοιτάξου λίγο στον καθρέφτη σου. Άντε, μπράβο. Για στρώσου και διάβασε ξανά απ' την αρχή το blog σου, τα status σου στο Facebook, τα tweets σου... Για ξαναδιάβασέ τα. Ναι, ναι, εσύ... Τα διάβασες; Είσαι ξεκαθαρισμένος εσύ; Ξέρεις ακριβώς τι φταίει, τι πρέπει να γίνει και πώς και πότε κι από ποιόν; Δεν είσαι μπερδεμένος κι εσύ όπως κι εγώ όπως κι όλοι; Πώς ζητάς, λοιπόν, απ' τους άλλους νάναι ξεκάθαροι σε όλα κι αποφασισμένοι από πριν, ε; Επαγγελματίες είναι της πολιτικής; Ψήφο σου ζητάνε; Βρε, μήπως πάνε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να πάρουν εντολή για Κυβέρνηση και δεν το ξέρω;
Όχι δα! Φοβισμένοι είν' οι άνθρωποι. Ίσως και πεινασμένοι. Θυμωμένοι, αγανακτισμένοι, που τους λένε. Για την ώρα, δεν ξέρουν τι πρέπει να γίνει, αλλά ξέρουν σίγουρα τι δεν πρέπει να γίνει. Ξέρουν ότι δεν μπορεί τα νούμερα να τρώνε τις σάρκες των ανθρώπων. Δεν μπορούν να τρώνε τις ψυχές τους. Οργή έχουν, δεν έχουν πρόγραμμα. Προγραμματίζεται, κακομοίρη μου, η οργή; Μπαίνει σε κουτιά; Όχι... Βγαίνει έξω, ξεχύνεται στους δρόμους και στις πλατείες, γεμίζει το Σύνταγμα, να πούμε! Αυτό είναι, αυτό κάνει τώρα, σήμερα, απόψε, κάθε μέρα!
Τα άλλα θάρθουν μετά. Έρχονται - πάντα έρχονται, αρκεί, πρώτα, να έρθεις κι εσύ, να φωνάξεις κι εσύ, να μη κλαις άλλο κρυφά, να μη πνίγεις άλλο το δίκηο σου. Γιατί τον έχεις κι εσύ αυτόν το θυμό, τον ίδιο θυμό, την ίδια οργή.

Τι πράγμα; Ναι, βρε, σ' εσένα μιλάω τόσην ώρα, σ' εσένα τα λέω αυτά. Πού αλλού νόμιζες; Α, μη μου κάνεις τον ψωροπερήφανο. Ούτε και να κοιτάς αλλού... δήθεν. Πώς; Αύριο ίσως; Δεν μπορείς απόψε; Έχει την "Ζωή της άλλης", λες, στην τηλεόραση;

Αγόρι μου, κορίτσι μου... άκου τούτο, ένα μόνο και τελευταίο: Δεν υπάρχει πια ζωή της άλλης, δεν υπάρχει...
Μία είναι η ζωή κι είναι η ζωή όλων μας. Δεν υπάρχει ούτε της άλλης ούτε του άλλου.
Μία είναι, ίδια, κοινή κι όσο πάει λιγοστεύει. Μας την παίρνουν, απ' όλους μας την παίρνουν. Ή θα την ζητήσεις και θα την πάρεις πίσω τώρα... ή θα την χάσεις μια κι έξω!
Μ' ακούς;

Μέσα στο σκοτάδι...

2011-05-25T11:10:00.001+03:00

Δεν θα αρνηθώ πως οι κυβερνώντες αυτόν τον τόπο μας βυθίζουν σε έναν άνευ προηγουμένου ζόφο, χρωματίζουν την κοινή πατρίδα όλων μας με τα μελανότερα των χρωμάτων, απαξιώνουν συστηματικά όλο το πρόσφατο, ακόμη και το απώτερο παρελθόν, για να περάσουν σε μια σαστισμένη κοινωνία τα ανομολόγητα σχέδιά τους... που, όμως, γίνονται μέρα-μέρα όλο και πιο διαφανή.
Η έτσι κι αλλιώς δύσκολη καθημερινότητά μας μολύνεται με τα έργα και τα λόγια τους, πολλοί γύρω μας - φίλοι, γείτονες, συγγενείς - σέρνονται κατηφείς κάθε μέρα από το σπίτι στην δουλειά και πίσω. Το χειρότερο: Μερικοί - λίγοι, που, ευτυχώς, γίνονται όλο και λιγότεροι - πέσανε κάποια στιγμή στην παγίδα των κυβερνώντων και των φερεφώνων τους, πείσθηκαν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, ότι σωστό και νομοτελειακό είναι ό,τι συμβαίνει, ότι μας αξίζει αυτή η εξαθλίωση, ότι χρειάζεται μια τέτοια κάθαρση στον δρόμο για τον Παράδεισο της σύγχρονης Ευρώπης, του αυριανού κόσμου...
Ας είναι... Μπορεί, λόγω ηλικίας, να είμαι αναχρονιστικός κι οπισθοδρομικός, μπορεί ακόμα νάμαι και λειψός στο μυαλό... αλλά, προσωπικά, δεν νοιάζομαι για την ευημερία των αριθμών, δεν αναγνωρίζω Ευρώπη και κόσμο, που δεν έχουν αναφορά στον άνθρωπο και στις ανάγκες του, αλλά γυρίζουν την οικουμένη πίσω σε σκοτάδια, τα οποία με πολύ μελάνι και αίμα γονιών και παππούδων διαλύθηκαν, για χάρη των επόμενων γενεών.
Κανένα πρόβλημα, λοιπόν: ο καθένας επιλέγει τον κόσμο, που του πάει και που πιστεύει, τον κόσμο, για τον οποίο αγωνίζεται, και τον κόσμο, που θέλει να κληροδοτήσει στα παιδιά του. Απλώς, είναι μακριά από μένα τέτοιες θεωρήσεις!
Δεν θα τ' αρνηθώ, λοιπόν, όλα αυτά. Τα βλέπουμε όλοι! Κάποιοι λιγότερο τυχεροί τα νοιώθουν ήδη στο πετσί τους και βαθύτερα ακόμη...
Ωστόσο... όπως αυτός δεν είναι ο κόσμος, που ονειρεύθηκαν και χτίσανε οι προηγούμενοι από εμάς, δεν είναι κι αυτή η Ελλάδα μας. Δεν είν' αυτή η πατρίδα μας και σίγουρα δεν είναι η ουσία της αυτή! Δεν είναι η χώρα μας αυτή η μαγική μαυριδερή εικόνα, που φιλοτεχνούν άνθρωποι, που ελάχιστη Ελλάδα κουβαλούν στο αίμα τους. Αλλού γεννήθηκαν, αλλού διαμορφώθηκαν και συγκροτήθηκαν, αλλού σπούδασαν κι έτυχε - απλώς έτυχε - να γυρίσουν ξανά εδώ κάποια στιγμή ως επαγγελματίες σωτήρες, όπως θα μπορούσαν να είχαν πάει να δώσουν τα φώτα τους σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, αν τόχαν φέρει αλλιώς οι συγκυρίες.
Πίσω από αυτήν την νόθα εικόνα - παιδί της νομενκλατούρας της εντόπιας πολιτικής και των διεθνών αγορών, υπάρχει πάντα το μαγικό σκηνικό των νησιών, της θάλασσας και του ουρανού, υπάρχουν πάντα οι δημιουργικές δυνάμεις, που πασχίζουν για την ομορφιά, για την γέννηση και την δημιουργία ομορφιάς στην ζωή μας, στον δικό μας κόσμο.

Κι είναι άδικο να μη ρίχνουμε δυνατό φως προβολέα σ' αυτήν ακριβώς την Ελλάδα, την Ελλάδα των αιώνιων αξιών και του μαγευτικού φυσικού περιβάλλοντος, την Ελλάδα των νέων παιδιών, των παιδιών μας των ίδιων. Όπου κι αν με πηγαίνουν τα πρωινά και τα νυχτερινά μου βήματα τον τελευταίο καιρό βλέπω νέα παιδιά να αγωνιούν μεν για το μέλλον τους, για το καθημερινό ψωμί στο τραπέζι της οικογένειάς τους, για την αχρήστευση των Πτυχίων τους και για την αναστολή λειτουργίας των Σχολών τους, αλλά βλέπω, επίσης, κι αυτά τα ίδια παιδιά να κάνουν ταυτόχρονα κάτι, να πασχίζουν να προσφέρουν κάτι στους ομηλίκους τους και στους εαυτούς τους, να δημιουργούν ό,τι μπορούν κι όσο μπορούν. Προσφέρουν ανάταση κι ελπίδα όλ' αυτά, μπορούν να απομονώσουν την αποπροσανατολιστική βία, που με αγαστή συνέργεια, Κράτος και οργανωμένες περιθωριακές δυνάμεις, επιχειρούν να βάλουν στην καθημερινότητά μας.
Δεν έχουν χαθεί όλα - όχι ακόμα!.. Παλεύονται! Το ζήτημα είναι πού επικεντρώνουμε το βλέμμα μας, πώς ερμηνεύουμε ό,τι βλέπουμε, πώς το προβάλλουμε.
Κι αυτό, που βλέπω εγώ μέσα στο σκοτάδι, μου δίνει ελπίδες. Με μια πρωτοφανή έκρηξη καλλιτεχνικής δημιουργικότητας οι νέοι άνθρωποι ξορκίζουν την βία, την ανέχεια, την καταπίεση, την μίζερη καθημερινότητα και τον κατατρεγμό τον δικό τους ή των διπλανών τους.
Την βλέπω παντού αυτή την δημιουργικότητα κι όπου μπορώ την καταγράφω. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να γίνονται γύρω μας τόσο πολλές εκδηλώσεις δωρεάν ή με συμβολική είσοδο.
Θέλω, χρειάζομαι και νοιώθω πως πρέπει να την δουν κι άλλοι αυτήν την έκρηξη, γιατί απ' αυτήν θα κρατηθούμε, πάνω σ' αυτήν θα πατήσουμε, για να προχωρήσουμε... Όσοι, λοιπόν, θέλουν κι ελπίζουν, ευπρόσδεκτοι εδώ, σ' ένα καινούριο blog, που θα γιορτάζει όσο πιο συχνά κι όσο πιο πολύ μπορεί την μουσική δημιουργικότητα!

"Η Ελλάδα στους Έλληνες"

2011-05-16T23:38:00.001+03:00

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, αρκούντως λαοπλάνος μεν, αλλά, πάντως, πολιτική προσωπικότητα διεθνούς εμβέλειας στην εποχή του, πιθανότατα θα μείνει στην ιστορία για το slogan "Η Ελλάδα στους Έλληνες", που ήταν καθοριστικό για την θριαμβευτική του νίκη το 1981, ακριβώς γιατί αντανακλούσε μύχιους πόθους ενός λαού βασανισμένου από πολλά χρόνια και νωπά βιώματα πραγματικής δουλείας, ξένης κατοχής, οικονομικής εξάρτησης.
Πολλά χρόνια αργότερα, μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο βασικότερος νομικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου στην τελευταία φάση της ζωής του και της πολιτικής του σταδιοδρομίας, ο κ. Ευ. Βενιζέλος, Υπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση του κ. Γ. Α. Παπανδρέου, αποτόλμησε, παρά την επίσημη ιδιότητά του, μια διατύπωση, που πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητη στην βαθύτερη ουσία της, επειδή συνδυάσθηκε με τις πιθανές πολιτικές βλέψεις του κ. Βενιζέλου. Έχω, παρ' όλ' αυτά, την πεποίθηση ότι, όταν ο κ. Βενιζέλος μίλησε για την ανάγκη ανάκτησης της πολιτικής διεύθυνσης της χώρας, έθεσε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, διέκρινε το ουσιαστικό πρόβλημα, που ταλανίζει την χώρα και την κοινωνία, που εμποδίζει την πρόοδο στην επίλυση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων της τρέχουσας συγκυρίας.
Η γενική αίσθηση είναι ότι υπό το κράτος των οικονομικών αδιεξόδων η Κυβέρνηση παρέδωσε τα ηνία σε κάποιες εξωγενείς πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις. Ειδικά σε μια χώρα, όμως, με οικονομικές δομές παρωχημένες και ανοιχτά εθνικά μέτωπα, τα ηνία της οικονομικής διαχείρισης συμπλέκονται άμεσα με ζητήματα πολιτικής - και η αίσθηση ότι η χώρα έχει περάσει "σε ξένα χέρια" είναι συναισθηματικά αβάστακτη για έναν λαό, που μόλις το 1974 ή ίσως και το 1981 ένοιωσε ότι "απελευθερώθηκε" ουσιαστικά και οριστικά. Ακόμη περισσότερο, ωστόσο, η αίσθηση αυτή είναι παραλυτική!

Με θλιβερή αφορμή τα τραγικά γεγονότα της περασμένης εβδομάδας και την έκρηξη πρωτοφανούς για τον τόπο μας βίας μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών, δυνάμεων των ΜΑΤ και διαδηλωτών, κουκουλοφόρων αδιευκρίνιστης ταυτότητας και Αστυνομικών του Τμήματος των Εξαρχείων, πολλοί πολίτες και Φορείς καλούν μέσω του Διαδικτύου ή του τύπου σε μια συστράτευση κατά των φαινομένων αυτών, που εξαχρειώνουν και εξαθλιώνουν ώς το μη περαιτέρω μιαν ήδη δοκιμαζόμενη κοινωνία.
Παρ' όλ' αυτά, φοβάμαι ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερη ανταπόκριση σε ένα τέτοιο κάλεσμα. Όπως δεν βλέπω σπουδαία ανταπόκριση ούτε και στο κάλεσμα διαφόρων Φορέων και Κομμάτων για να περισωθούν τα δημοκρατικά, κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, που πετσοκόβονται λίγο-λίγο, αλλά ριζικά και ίσως αμετάκλητα.
Τα θλιβερά αυτά πισωγυρίσματα σε εποχές ξεχασμένες και ανυπόληπτες, πισωγυρίσματα, που σε τέτοια έκταση δεν έχουν σημειωθεί σε άλλες ανεπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης, αντιμετωπίζονται με σχεδόν απόλυτη μοιρολατρεία, σαν να μη μας αφορούν ή σαν να αποτελούν κάτι το προδιαγεγραμμένο και αναπότρεπτο πλέον.
Μάταια φωνασκούν τα Συνδικάτα και τα Κόμματα της εντός του συστήματος Αριστεράς - με πρώτο το ΚΚΕ, το οποίο κατά τακτά διαστήματα οργανώνει μιαν απολύτως συντεταγμένη πορεία - τρόλλεϋ στο δρομολόγιο Ομόνοια - Σύνταγμα, όπου άμα τη αφίξει διακηρύττεται αρμοδίως "Τέρμα τα δίφραγκα" και διασκορπίζονται εν ριπή οφθαλμού ησύχως οι συμμετέχοντες, ώστε να αφήσουν χώρο δράσης στους γνωστούς "κουκουλοφόρους, που έπονται...
Μάταια καταστρώνουν σχέδια επί χάρτου οι Δημοτικοί και λοιποί άρχοντες για την ανάκτηση της πρωτεύουσας από τους λογής-λογής παρανόμους, Έλληνες ή μετανάστες, από τα κυκλώματα πίσω τους και από τις ομάδες, που, ακολουθώντας δική τους σκοτεινή ατζέντα, επιδίδονται σε ακρότητες και βιαιοπραγίες ανήκουστες ώς χθες ακόμα.
Όταν καλώς ή κακώς επικρατεί η αίσθηση πως η πολιτική διεύθυνση μιας χώρας δεν βρίσκεται σε εθνικά χέρια ή χέρια δημοκρατικά εκλεγμένων αντιπροσώπων, οι κοινωνίες και οι λαοί καταλαμβάνονται από απελπισία, νοιώθουν ότι έτσι κι αλλιώς άλλοι πια αποφασίζουν για την μοίρα τους.
Αυτοί οι άλλοι δεν πονούν ούτε τον ξένο γι' αυτούς τόπο ούτε τους ξένους γι' αυτούς πολίτες.
Αυτοί οι άλλοι έχουν αλλότριες, δικές τους προτεραιότητες, νόμιμες ενδεχομένως, αλλά, πάντως, άσχετες και πολύ μακριά από τον χειμαζόμενο λαό.
Αυτοί οι άλλοι δεν λογοδοτούν στον λαό, που υποφέρει, δεν τον ακούν, δεν τον πονούν, δεν εξαρτώνται από την ψήφο του ή από την επιδοκιμασία του.
Και το χειρότερο ίσως, αυτοί οι άλλοι δεν μπορούν να εμπνεύσουν τίποτε σ' αυτόν τον λαό. Ούτε αλληλεγγύη, ούτε πατριωτισμό, ούτε φιλότιμο... μονάχα το "Ο σώζων εαυτόν σωθήτω"...

Υπό τις συνθήκες αυτές, πρώτη προτεραιότητα δείχνει να είναι "η ανάκτηση της πολιτικής διεύθυνσης" της χώρας, όπως το έθεσε ο κ. Βενιζέλος - έστω κι αν, λίγο αργότερα, αναγκάστηκε να το νερώσει, για να θολώσει τα νερά. Προέχει επειγόντως να μεταδοθεί η αίσθηση ότι τα ηνία κρατά πάλι μια Ελληνική πολιτική τάξη, με γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας και με ευαισθησία για την χώρα και τα συμφέροντά της. Γιατί μόνον κάποιος δικός μας, Έλληνας, που από εμάς προέρχεται και σ' εμάς λογοδοτεί, είναι δυνατόν να λάβει πολιτικά έγκυρες πρωτοβουλίες, να εισακουσθεί, να μας παρακινήσει, να μας φιλοτιμήσει ατομικά και συλλογικά.
Όσο δεν εδραιώνεται κατά απόλυτη προτεραιότητα αυτή η αίσθηση, η πεποίθηση, πολύ φοβάμαι ότι ανοίγει και διατηρείται πεδίο δόξης λαμπρό στις πάσας απόχρωσης ακραίες εκείνες ομάδες, που, ελλείψει αξιόπιστου αντιπάλου, παίζουν μόνες και εν ου παικτοίς στην πίστα ενός "εθνικοαπελευθερωτικού" αγώνα, βάλλοντας εναντίον δικαίων και αδίκων, μεταναστών και μη, αστυνομικών και αθώων πολιτών...

"Εδώ διαβαίνουν και θερίζουν χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα..."

2011-05-05T13:06:00.002+03:00

Αν κάτι κράτησε όρθια τούτη την χώρα χιλιάδες χρόνια, αυτό ήταν ο πολιτισμός της!.. Η χέρσα αυτή γη, τα βράχια, που απ' την αρχή του σύμπαντος χρόνου μονάχα θάλασσα τα αγκαλιάζει, λίγα πράγματα μη πνευματικά έχει να επιδείξει, λίγα αγαθά υλικά, αποτιμώμενα σε χρυσό, έχει συνεισφέρει στον κόσμο.

"Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά
που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.
δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές,μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι’ αυτές..."
Τον ξέρουμε τον τόπο μας, αυτός είναι, αυτός ήταν πάντα, κι όσοι είμαστε Έλληνες βαθιά μέσα μας δεν μπορούμε ούτε να τον φαντασθούμε αλλιώς ούτε να τον αγαπήσουμε αλλιώς ούτε χώρια του να κάνουμε. Το ξέρουμε αυτό, όπως ξέρουμε κι ότι:
"Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια
που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να τ’ ακουμπήσω.
Έπεφτε στο όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο
Έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα είναι πολύ δύσκολο να ξαναχωρίσει."

Δεν έχουμε, λοιπόν, άλλη επιλογή παρά να πορευθούμε με την βαρειά μας αυτή κληρονομιά: τον τόπο, που μας έλαχε να ζήσουμε και να υπερασπισθούμε, τα πνευματικά αγαθά, που μας κληροδότησαν άλλοι - ίσως καλύτεροι από μας, αλλά, πάντως, δικοί μας. Κι είναι αγαθά αυτά, που πέραν από την εγγενή, την καθ' εαυτήν αξία τους, μας συνέχουν και ως λαό, μας κρατούν σταθερούς στον τόπο και μας οδηγούν στον χρόνο -πρέπει, δηλαδή, να μας οδηγούν... Όποτε αγνοούμε την πυξίδα τους, τίποτε καλό δεν βγαίνει!..

Αλίμονο στην χώρα, που δεν μπορεί να υπερασπισθεί το πολιτιστικό της αγαθό - ιδιαιτέρως, μάλιστα αν τυχόν δεν έχει κιόλας πολλά άλλα αγαθά! Τον τελευταίο καιρό, υπό το πρόσχημα της κρίσης, η Ελληνική Πολιτεία, μειώνει δραστικά ή εκμηδενίζει τα κονδύλια, που αφορούν στην Παιδεία, στην Τέχνη, στον Πολιτισμό. Βρίσκει, παρ' όλ' αυτά, χρήματα για να επιχορηγεί γενναία τον εγκληματικό χώρο, που αποκαλείται κατ' ευφημισμόν Ελληνικό Ποδόσφαιρο, την ίδια στιγμή, που κλείνουν σχολεία και Μουσεία ή αναστέλλεται η λειτουργία ολόκληρων Πανεπιστημιακών Τμημάτων, όπως η Σχολή Καλών Τεχνών πολύ πρόσφατα, τώρα που γράφω.

Πεδίο εφαρμογής ο πολιτισμός για την λογική και την "ηθική" των αγορών; Γίνεται αυτό; Δρεπανηφόρα η λογική τους κι ανύπαρκτη η ηθική τους... Απαντά σε άλλες ανάγκες - όχι στις ανάγκες των ανθρώπων, που έχουν κατ' εξοχήν δικαίωμα απόλαυσης του πολιτιστικού αγαθού στην ζωή τους, για να μπορούν, άλλωστε, κάποιοι, οι πιο τυχεροί απ' αυτούς, να το αναπαραγάγουν ή να παραγάγουν, με την σειρά τους, το δικό τους.

Ο μαρασμός, στον οποίο οδηγούνται βαθμιαία, αλλά σταθερά, οι πολιτιστικοί φορείς του τόπου μας, Μουσεία και Ορχήστρες, αποτελεί έσχατη ντροπή και κίνδυνο να δημιουργηθούν οι συνθήκες, ώστε Πολιτισμός και Τέχνη να παράγονται από το "Dancimg with the stars" και το "Greek idol", αφού αυτά περνούν τις δοκιμασίες των αγορών με magna cum laude.

Γνωρίζω τις ενστάσεις σχετικά με τον τρόπο, τα κριτήρια και τις σκοπιμότητες των επιδοτήσεων στον τομέα του πολιτισμού και των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, αλλά γνωρίζω, επίσης, και το ότι τα "λουλούδια" του είδους ανθίζανε τότε που οι αγελάδες ήταν παχειές όχι στο κρατικό χωράφι, αλλά στο ιδιωτικό. Οι Κρατικοί Φορείς πολιτισμού πάντα παίρνανε ψίχουλα σε σχέση με όσα ενθυλάκωναν αμφιλεγόμενοι καλλιτέχνες και ιδιωτικά "Ιδρύματα". Ο μαρασμός της Λυρικής Σκηνής προς όφελος του αδηφάγου Μεγάρου Μουσικής είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κι ακόμα νωπή η προτίμηση στους λογής-λογής "Μπακαλάκους", όταν ο Χατζιδάκις πάλευε με τον άνεμο και τα κύματα στο Καστελόριζο.

Κι αν στηρίζουμε, όσοι στηρίζουμε, την διαμαρτυρία των Κρατικών Ορχηστρών την Κυριακή, 8/5, στις 11 π.μ., στους πρόποδες της Ακρόπολης, είναι γιατί πιστεύουμε ότι το πολιτιστικό αγαθό είναι δημόσιο κτήμα. Η επιβίωση και η ανάπτυξή του είναι ταυτόχρονα όρος επιβίωσης και ανάπτυξης όλων μας - και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο δεν πρέπει ούτε να συνδέεται με αδιαφανείς διαδικασίες αλλά ούτε και να συγχέεται εκ του πονηρού ή αφελώς με την Κρατική ή την στρατευμένη Τέχνη, που σε μεγάλο βαθμό εξάντλησε τα όποια όριά της και την αξία της σε παρελθόντες, χαλεπούς, καιρούς.

Αυτά, ώστε να ξέρουμε για τι μιλάμε και τι διεκδικούμε!..

Κοίτα, λοιπόν...

2011-05-03T08:10:00.000+03:00

«Είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί, εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε. Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο»
Τάσος Λειβαδίτης

Κοίτα, λοιπόν, πώς γίνανε πάλι επίκαιροι τέτοιοι στίχοι, πως προδόθηκαν όσα δούλεψαν κι επέτυχαν με κόπο, καιρό και μ' αίμα οι άνθρωποι και γίνανε πάλι λαχτάρα κι όνειρο τα αυτονόητα...

You can run, but you can't hide!..

2011-04-19T23:34:00.000+03:00

Καλό Πάσχα σε όλους!

Ή σχεδόν...

A Hip Hop state of mind

2011-04-14T15:57:00.004+03:00

Έγραφα πριν από λίγο καιρό για τις φυλές και τις κουλτούρες των δρόμων των σύγχρονων πόλεων. Είναι πολλές και ποικίλες οι δραστηριότητες, μέσα από τις οποίες εκφράζονται και εκτονώνονται τα νέα παιδιά, που γεννιούνται, διαμορφώνονται και συγκροτούνται σε ένα κλειστό αστικό τοπίο, συχνά ψυχρό και αφιλόξενο, ίσως και πνιγηρό - ιδιαίτερα, αν συνδυασθεί με ένα ευρύτερο ή στενότερο κοινωνικό περιβάλλον, που βιώνει ανασφάλεια, μιζέρια, έλλειψη προοπτικής...
Είναι εύκολο να "καταδικάσει" κανείς τις εκφραστικές φόρμες, που γεννιούνται ή απλώς υιοθετούνται και ακμάζουν σε τέτοιες συνθήκες. Χαρακτηρίζονται μάλλον από θόρυβο, ένταση και επιθετικό ύφος στην μορφή και στην εμφάνιση - στοιχεία, που συνήθως αποξενώνουν όσους δεν ταυτίζονται, όσους δεν κουβαλούν ανάλογα βιώματα, όσους, απλώς, ανήκουν σε άλλες ηλικιακές ομάδες. Το δύσκολο είναι να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τις περιπτώσεις αυτές, να τις εντάξουμε στο συνολικό τους πλαίσιο, να τις ερμηνεύσουμε. Η προσπάθεια θέλει κόπο. Ο κόπος συνήθως αποδίδει κατανόηση. Η κατανόηση καταλήγει σε αγάπη. Και την αγάπη συχνά την φοβόμαστε!
Το Hip Hop αποτελεί την κατ' εξοχήν καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργική διέξοδο των φυλών των δρόμων, την βαλβίδα εκτόνωσης για εκατομμύρια νέων παιδιών στις μεγαλουπόλεις του πλανήτη. Η Μουσική, που διατηρεί, ούτως ή άλλως, πάντα την δύναμη να συνεγείρει μάζες και πλήθη, αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις στην περίπτωση του Hip Hop, όχι μόνον επειδή συνδυάζει καταιγιστικούς ρυθμούς και αιχμηρούς στίχους, αλλά και επειδή είναι πρωτογενώς εκρηκτικό αυτό, που εκφράζει: αγωνίες, καταπιέσεις και αδιέξοδα όνειρα... σπαραγμό και διεισδυτική παρατηρητικότητα... "δολοφονικό" χιούμορ!

Το Hip Hop γεννήθηκε επίσημα στα τέλη της δεκαετίας του '70, στο Bronx της Νέας Υόρκης, μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο της μεγαλούπολης, ανδρώθηκε κι απλώθηκε σ' όλον τον κόσμο. Αμερικανικό το διαβατήριο, αλλά οι ρίζες του κρατούν από παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής και της Jamaica. Οι εκσυγχρονισμένες πρακτικές και οι τεχνικές του, το δημιουργικό του ύφος, οι εκφράσεις του, πατάνε πάνω σε λαϊκούς ποιητές, που απαγγέλλανε συνοδεία έντονης μουσικής και κρουστών οργάνων. Οι DJ's και Masters of Ceremonies (MC's) στα πάρτυ της εποχής εκείνης, ακολουθώντας τις παραδοσιακές αυτές πρακτικές απευθύνονταν στο κοινό, στις διακοπές των τραγουδιών, μιλούσαν, δηλαδή, με μουσική υπόκρουση, που προφανώς υπέβαλε μια ρυθμικότητα στον λόγο τους, και κοινοποιούσαν νέα της γειτονιάς, προβλήματα και ανησυχίες. Έτσι ξεκίνησε το επαναστατικό αυτό είδος μουσικής και έτσι, MC's και MCing ή emceeing, αποκαλούνται πια οι ερμηνευτές και η ρυθμική τους απαγγελία στίχων και λογοπαιγνίων. Ίσως ο μόνος εκσυγχρονισμός των παλιών παραδόσεων να συνίσταται στο ότι οι μουσικοί ήχοι συνηθέστερα σήμερα - και οπωσδήποτε στις απαρχές του Hip Hop - προέρχονται από ηλεκτρονικά όργανα και sampling, συνδυασμούς προηχογραφημένης και προϋπάρχουσας μουσικής.

Χαρακτηριστικοί έντονοι μουσικοί ρυθμοί και ρίμες σε ασθμαίνουσα, γοργή απαγγελία συγκροτούν την ταυτότητά του, αλλά ασφαλώς το πιο ουσιώδες στοιχείο του Hip Hop είναι οι στίχοι, που με την τόλμη, την επικαιρότητα και την αιχμηρότητά τους το διαφοροποιούν ριζικά από την υπόλοιπη τρέχουσα μουσική παραγωγή και το καθιστούν σπουδαία διέξοδο τόσο για τους δημιουργούς όσο και για τους τελικούς αποδέκτες του καλλιτεχνικού έργου: το κοινό.

Το κοινό είναι, βέβαια, ο ζητούμενος τελικός αποδέκτης κάθε μουσικού έργου, αλλά στο Hip Hop η σχέση μεταξύ δημιουργού/performer και του κοινού σημαδεύεται από ένα πολύ πιο έντονο γκελ, ένα πολύ διαδραστικότερο και αυθόρμητο δούναι-λαβείν ενέργειας. Σε ιδανικές, μάλιστα, περιπτώσεις πρόκειται για ένα είδος ωμής, ανεπεξέργαστης ενέργειας, ένα είδος raw energy, που αναπτύσσεται επί τόπου και παλινδρομεί μεταξύ σκηνής και πλατείας σε διαρκή ροή. Δεν είναι τυχαίο το ότι πολύ συχνά οργανώνονται δημόσιοι "διαγωνιστικοί" αυτοσχεδιασμοί Hip Hop, με τους δημιουργούς ενώπιον κοινού να επιδίδονται σε ευγενή άμιλλα στιχουργικής, να ανοίγουν το εσωτερικό τους πορτάκι και να ρέει αυθόρμητα ο πασίγνωστος πια ποταμός από στίχους και ρίμες, που αποτυπώνουν μια τρέχουσα προσωπική ή κοινωνική πραγματικότητα.

Λάγνης: ένας MC, που ερμηνεύει κυριολεκτικά με τα πρωτοφανούς εκφραστικότητας χέρια του, και το κοινό μαγεύεται, ανταποκρίνεται σύσσωμο!

Ο JohnyBoy των Worms, ήρεμος αλλά απόλυτος κυρίαρχος της σκηνής

Ο EmptySky των Worms, πρόξενος ουράνιας ατμόσφαιρας

Στο επίπεδο της ερμηνείας είναι φανερό πως δεν είναι διόλου απλό και εύκολο το έργο του MC ούτε και δεδομένη η επιτυχία του σε μια συναυλία. Η εκφραστικότητα, την οποία κάθε ερμηνευτής χρειάζεται, πρέπει στην συγκεκριμένη περίπτωση να χαρακτηρίζεται από δημιουργικό αυθορμητισμό και ουσιαστικό αυτοσχεδιασμό, ώστε να γεννηθεί και να λειτουργήσει το γκελ με το κοινό. Από την άλλη πλευρά, συνήθως δεν έχει με το μέρος του την παρουσία μουσικών οργάνων, που ως εικόνα και ουσία βοηθούν στο τελικό σκηνικό αποτέλεσμα, οπότε ως ερμηνευτής εξαρτάται ακόμη περισσότερο από τα απολύτως προσωπικά του όπλα, την ορμητικότητα και την ένταση της ερμηνείας, την θεία μανία και την γλώσσα του σώματος, με το οποίο αλωνίζει "γυμνός" την σκηνή, μόνος ή με 1-2 ερμηνευτές συντροφιά.

Οι Mufa Stylz, σε τριμελή σύνθεση εδώ - Θανάσης, Βασίλης και Νίκος (οι δύο πρώτοι από την Μύκονο κι ο τρίτος από τα Χανιά) - ηλεκτρίζουν την σκηνή του "Αν" Club, την Κυριακή 10/4/2011. Εκπροσωπούν, με λαμπρή προοπτική, την νεώτερη γενιά Ελλήνων Hip Hoppers.

Με τέτοιες συνθήκες, αφ' ενός, η συναυλιακή επιτυχία δεν είναι εύκολη και, αφ' ετέρου, διακρίνεται γρήγορα ποιός τόχει και ποιός δεν τόχει, ποιός είναι ειλικρινής και πηγαίος, ποιός έχει πράγματι εκείνου του είδους τα βιώματα, που μανιωδώς ζητούν δικαιοσύνη και έκφραση μέσα από το Hip Hop, γιατί μόνον μέσα από αυτό μπορούν να εκδηλωθούν... ίσως και να εκτονωθούν!

Πολύπειρες ΣΚΙΕΣ - εδώ ο Ανδρέας Κοτζαμάνης ανάμεσα στους Χρήστο Ηλιόπουλο και

Βασίλη Χατζηπαρτάλη.

H Oliana

Μπορεί να μη είναι λίγοι όσοι αμφισβητούν την καλλιτεχνική υπόσταση και την μουσική αξία του Hip Hop - ειδικά εκτός Αμερικής, όπου γεννήθηκε. Με δεδομένο ότι στην μακραίωνη διαδρομή της μουσικής και της γενικότερης καλλιτεχνικής έκφρασης του ανθρώπου, δεν είναι ξένο σώμα ούτε πρωτόγνωρη πρακτική η ρυθμική απαγγελία, πιθανότατα η αμφισβήτηση αυτή οφείλεται μάλλον στις "βεβαρημένες" συνεκδοχές του είδους, την υποσυνείδητη ή συνειδητή σύνδεσή του με τα κακόφημα γκέτο, τις συμμορίες των ανηλίκων, την βία των μεγαλουπόλεων. Ανεξάρτητα από το πόσο έγκυρη και ανθεκτική μπορεί να είναι μια τέτοια συνάρτηση, προφανώς δεν είναι απόλυτη στην χρονική διαδρομή του Hip Hop. Πέρα κι απ' αυτό, όμως, διαχρονικά και διατοπικά ο άνθρωπος είχε κι έχει πάντα την ανάγκη της έκφρασης μέσα από την δημιουργικότητα - ανάγκη, που γέννησε πάσα Τέχνη, συμπεριλαμβανομένης της Μουσικής. Η Μουσική είναι μία, τα είδη της πολλά. Κάποια μας αρέσουν περισσότερο, κάποια λιγότερο. Με κάποια ταυτιζόμαστε για λόγους πολλούς και διάφορους, με άλλα όχι. Είναι ήχοι και φθόγγοι μουσικοί, που μας μιλούν και μας συγκινούν κι άλλοι, που μας αφήνουν αδιάφορους. Ωστόσο, όταν μια συγκεκριμένη μουσική έκφραση απαντά σε ανθρώπινες ανάγκες, ανταποκρίνεται και τις ικανοποιεί, πολλώ δε μάλλον, όταν καταλήγει να διαπερνά οριζόντια όλες τις κοινωνίες, να βρίσκει έδαφος, να ριζώνει και να ακμάζει, δεν μπορεί να αμφισβητείται η θεμελιωδώς καλλιτεχνική της φύση και αξία.
Το ακόμη σπουδαιότερο είναι, πάντως, το ότι δεν πρέπει να φοβίζει το "επιθετικό" ύφος του μουσικού αυτού ιδιώματος. Όχι γιατί είναι εν πολλοίς δικαιολογημένο από τον τρόπο, που μεγαλώνουμε τα παιδιά στις μεγαλουπόλεις, και τις συνθήκες της ζωής των νέων σε αυτές... Όχι γιατί αποτελεί μιαν υγιή εκτόνωση φυσιολογικής αγωνίας ή και οργής, εναλλακτική διέξοδο για την απευκταία πραγματική επιθετικότητα... Κυρίως γιατί αυτή η "επιθετικότητα" άλλο δεν είναι παρά ένα ακόμη προσωπείο, που πίσω του κρύβεται η ευαισθησία των παιδιών, των δικών μας παιδιών... Προσωπείο, που καθ' εαυτό είναι, ξέρετε, πολύ πιο εύθραυστο κι ευαίσθητο απ' ό,τι μπορεί να φανταζόμαστε...

3 μέρες και 3 νύχτες στην Κερατέα

2011-04-07T23:49:00.000+03:00

Γιατί η Πολιτική βρίσκεται συχνά εν αδίκω, η Τέχνη όχι!..

Το αναλυτικό Πρόγραμμα των εκδηλώσεων εδώ.

Άφοβα

2011-03-29T08:38:00.000+03:00

Τα αισθήματα

Όλα που είχες

Σου τα πήραν.

Σούμεινε

Μονάχα ο φόβος.

Μη φοβάσαι.

Νοιώσε τον.

Άφοβα.

Από κάπου

Πρέπει

Ν' αρχίσεις ξανά.

Σκέψεις με αφορμή

2011-03-19T11:20:00.002+02:00

Μουσείο Ακρόπολης: Η Αίθουσα των Κλιτύων

Όσο οι ειδικοί μπορούν να υποβάλλουν ένα επιστημονικό άρθρο στην βάσανο της κριτικής, άλλο τόσο εμείς, οι υπόλοιποι, οι απλοί αναγνώστες, μπορούμε να εκκινούμε από αυτό κι είμαστε κιόλας κερδισμένοι, αν γέννησε μέσα μας ιδέες και συλλογισμούς. Μοιραία, ορισμένοι συλλογισμοί μας θα είναι εσφαλμένοι κι άλλοι σωστοί, μερικοί πρωτότυποι κι άλλοι κοινότυποι. Αξία ιδιαίτερη, όμως, έχει έτσι κι αλλιώς η διαδικασία της γέννησης, που δείχνει πως ήταν άξιο και το ερέθισμα, που την προκάλεσε και εκπλήρωσε έτσι μέγα μέρος της αποστολής του...

Οι σκέψεις, που ακολουθούν, οφείλονται σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Καθηγητή της Κλασικής Αρχαιολογίας, Δημήτρη Πλάντζου, με τίτλο " 'Il n' y a pas de hors-texte': το Μουσείο της Ακρόπολης και τα απόνερα του ιδεαλισμού". Άλλοι αρμοδιότεροι και πιο εξοπλισμένοι από μένα θα κρίνουν πόσο στατικός, αποκομμένος και, εν τέλει, κοινωνικά αδιάφορος μπορεί να είναι ο τρόπος παρουσίασης των εκθεμάτων του Μουσείου της Ακρόπολης, αλλά παρασύρομαι κι εγώ να καταγράψω τις σκόρπιες σκέψεις, που μου γεννήθηκαν από την ανάγνωση.

Το Μουσείο της Ακρόπολης, ένα ακόμα ταλαίπωρο εθνικό μας όραμα από τα πιο πρόσφατα, προκάλεσε πολύ θαυμασμό και πολλές αντιδράσεις ήδη από την σύλληψή του ώς την χωροθέτηση και την υλοποίησή του. Σε άλλο χώρο, είχα εκφράσει τις επιφυλάξεις μου για την κλίμακα και το ξένο του χαρακτήρα του, έτσι όπως χωροθετήθηκε και σχεδιάσθηκε, ενώ δεν ήταν άσχετη με την όλη μεγαλοϊδεατική προσέγγιση και η προσπάθεια να ταπεινωθούν μέχρι κατεδαφίσεως όλα τα γειτονικά κτίσματα, δίκαια και άδικα.

Εν πάση περιπτώσει, το Μουσείο δημιουργήθηκε και αποτελεί ήδη ένα από τα σημεία αναφοράς της πόλης. Το ζήτημα είναι πλέον εάν διεκδικεί έναν ρόλο ευρύτερο, πέρα από αυτόν του τουριστικού πόλου έλξης ή του χώρου δεξιώσεων για πολυεθνικές εταιρείες και "ψαγμένους" μεγαλοαστούς, που εζήλωσαν τους ομολόγους τους της Νέας Υόρκης και θέλουν και αυτοί να δεξιώνονται τον κύκλο τους σε Μουσεία και κτίρια-τοπόσημα.

Ο παιδευτικά και κοινωνικά παρεμβατικός ρόλος ενός Μουσείου, όπως, νομίζω, υπονοεί ο Δημήτρης Πλάντζος, δεν προκύπτει ούτε από αυτή τούτη την δημιουργία του ούτε από τα εκθέματά του, όσο πολύτιμα και μοναδικά κι αν είναι αυτά. Από την άποψη αυτή, εθνικό όραμα δεν θα έπρεπε να είναι το Μουσείο, αλλά μάλλον ο ρόλος του στην εκάστοτε τρέχουσα Ελληνική πραγματικότητα, η σχέση του με αυτήν, ο διαρκής διάλογός του με τους επισκέπτες.

Μουσεία πολλαπλώς σπουδαία, όπως αυτό της Ακρόπολης, δεν μπορούν να αποτελούν μόνον μόνιμες στέγες εκθεμάτων, αλλά να είναι, κυριολεκτικά, τα σπίτια τους, χώροι, δηλαδή, με ζωή και κίνηση, χώροι εις το διηνεκές και επ' άπειρον προσαρμοζόμενοι στις ανάγκες των εγκαταβιούντων εκθεμάτων τους, αλλά και σε αυτές των κατά περίπτωση προσκεκλημένων τους, των επισκεπτών. Να ευνοούν την κίνηση και τον διάλογο, την θέαση των εκθεμάτων από γωνίες ποικίλες. Να τα φωτίζουν από πολλές απόψεις, να τα εντάσσουν, όσο είναι δυνατόν, όχι απλώς στην καθημερινότητα της εποχής τους, αλλά ακόμη και στην δική μας, από άποψη ιστορικής διαδρομής και σημασίας για τον σύγχρονο άνθρωπο.

Αντικείμενα, που θεωρούνται καθ' εαυτά, που αποκόπτονται, δηλαδή, από πλαίσια και συσχετισμούς, τείνουν να αποτελέσουν δεδομένα και ό,τι εκλαμβάνουμε ως δεδομένο μένει συνήθως στατικό και από εκεί κινδυνεύει να περιπέσει μοιραία σε παράβλεψη. Αν είναι εξαιρετικά καθοριστικός ο ρόλος των επιμελητών μιας Έκθεσης, τούτο συμβαίνει γιατί οφείλουν να βρίσκουν κάθε φορά τον τρόπο, με τον οποίο θα παράσχουν στον επισκέπτη ουσιώδεις πληροφορίες για το έκθεμα, τον δημιουργό του, την λειτουργία στην εποχή του, την πορεία του στον χρόνο, την σημασία του στο τότε και στο τώρα. Έτσι ερεθίζουν την σκέψη και την ψυχή του επισκέπτη, ώστε να συσχετισθεί με το αντικείμενο, να το θεωρήσει κι όχι απλώς να το δει περαστικά.

Από τα έργα της διάνοιας του ανθρώπου, τα σπουδαιότερα και μακροβιότερα, τα κλασικά, δεν είναι πάντα τα απλώς "ωραιότερα", αλλά μάλλον εκείνα, που για κάποιον λόγο παραμένουν διαρκώς ζώντα, τα αενάως επανεξεταζόμενα και αναθεωρούμενα, ακόμη και τα αναπροσαρμοζόμενα, αν είναι τέτοια η φύση τους. Εκείνα, δηλαδή, που είτε από την σύλληψή τους και από τον δημιουργό τους είτε από την σύγχρονη παρουσίασή τους μπορούν να διαλέγονται μαζί μας, να μετέχουν στην ζωή και στην σκέψη μας, να μας ερεθίζουν.

Σ’ ό,τι αφορά το ζήτημα της Ελληνικότητας, το κυρίως κεφαλαιώδες μπορεί να μη είναι απλώς το ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι ολοκλήρωσαν την μία ή την άλλη θεωρητική ή καλλιτεχνική επίτευξη, αλλά μάλλον το ότι εντάξανε την επίτευξη αυτή στην καθημερινότητά τους, στην πολιτική τους ζωή, στην αισθητική τους, της προσέδωσαν, δηλαδή, και λειτουργικό χαρακτήρα. Η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία βρήκε τον δρόμο προς την καθημερινή ζωή και την θέση της στο πολίτευμα, στην δημοκρατική λειτουργία, το καλλιτεχνικό ιδεώδες βρήκε διέξοδο και ρόλο σε χρηστικά αντικείμενα. Καίρια επισημαίνει ο συγγραφέας του άρθρου ότι τα αγάλματα, που σήμερα θαυμάζουμε για την πλαστικότητα και την ωραιότητά τους, δεν ήταν μόνον διακοσμητικά, π.χ., αλλά αποτελούσαν θεϊκή παρουσία, παρηγορητική συντροφιά - άρα μέρος μιας καθημερινότητας υψηλής αισθητικής αξίας, που διαφοροποιούσε, τελικά, τον Έλληνα από άλλους λαούς.

Η αρχαιολογική σκαπάνη αποκαλύπτει πάντα και παντού στον κόσμο ευρήματα, που μαρτυρούν το ένα ή το άλλο επίπεδο ανθρώπινων επιτευγμάτων του απώτερου παρελθόντος, αλλά αυτό, που πραγματικά δείχνει το ουσιωδώς διαφορετικό ποιοτικό επίπεδο ενός λαού, είναι οι ενσωματωμένες σε αυτά αισθητικές και ηθικές αξίες. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η τύχη και η πορεία αυτής της ενσωμάτωσης στον χρόνο, η εξέλιξή τους στην ιστορική διαδρομή, η ανάδειξη της συμμετοχής σημαινόντων και σημαινομένων στην εκάστοτε τρέχουσα χρονική στιγμή και στην προπαρασκευή για την μελλοντική προοπτική. Από την άποψη αυτή, η κατασκευή των πρώτων Ελληνικών Χριστιανικών ναών σε χώρους αρχαιοελληνικών ναών ή σε χώρους γειτνιάζοντες δεν τιμά απλώς καθαγιασμένα από την λατρεία χώματα, αλλά αποτελεί αποδοχή του παρελθόντος, πνευματική στάση ιστορικής συνοχής και συνέχειας, προβολής στον μέλλοντα χρόνο.

Τέτοια μοιάζει να είναι η πρόκληση για την Μουσειακή πολιτική και πρακτική στην χώρα μας - ειδικά σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή αναζητήσεων και προβληματισμών περί την Ελληνική ταυτότητα και το μέλλον της σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον συχνά αφιλόξενο ή και «εχθρικό» έναντι των αξιών εκείνων, που έχει κατοχυρώσει στο όνομά του ο αρχαίος Ελληνικός κόσμος.

Η εξιδανίκευση και προβολή των μοναδικών στοιχείων της Ελληνικής ταυτότητας από την «μυθική» γενιά του ’30 ως αντίβαρο σε αλλοδαπές επιρροές και ως συνειδητή προσπάθεια εθνικής αυτογνωσίας μπορεί να ανακόπηκε από την προέλαση του «lifestyle» ως οικουμενικής αξίας μετά το ’70, αλλά καθίσταται πάλι επίκαιρο ζήτημα, ακόμη και εθνικό ζητούμενο, με τις δέουσες εξισορροπήσεις και αποκαθάρσεις από μυθολογήματα. Γι’ αυτό και αποκτά ιδιάζουσα σημασία το πού και πώς εντάσσουμε σήμερα την αρχαία και νεώτερη κληρονομιά μας, πώς την μεταχειριζόμαστε, ποιόν συμβολισμό της αποδίδουμε.

Με δυό λόγια, η Ακρόπολη είναι και πιθανότατα θα συνεχίσει να είναι πάντα εκεί, όπου ήταν για χιλιάδες χρόνια και διατηρεί την αξία της έτσι κι αλλιώς, χωρίς να την εξαρτά από μας.

Η δική μας, όμως, αξία εξαρτάται από τι κάνουμε εμείς την Ακρόπολη:

Μας αρκεί το ότι βρίσκεται απλώς εκεί, από πάνω μας, και το ξέρουμε, έστω κι αν δεν την επισκεπτόμαστε ποτέ;

Μας φτάνει και μας εξυπηρετεί να την πουλάμε σε αναπαραστάσεις;

Ή μήπως το πιο σπουδαίο, που έγινε με την Ακρόπολη και για την Ακρόπολη τα τελευταία χρόνια ήταν το ότι ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας δεν διάλεξαν άλλη Γερμανική σημαία για να κατεβάσουν, αλλά αυτήν, που κυμάτιζε ακριβώς εκεί;

Οπότε η μνεία του κατορθώματος θάπρεπε νάχει κι αυτή την θέση της στο Μουσείο της Ακρόπολης…

Οπότε θέση στο Μουσείο θα μπορούσε να έχει και η ιστορική πρόσοψη του σπιτιού με τις Καρυάτιδες επί της οδού Αγίων Ασωμάτων κι από κοντά η μαγευτική απόδοσή τους, κατά Γιάννη Τσαρούχη...

... αλλά και το σχόλιο του Henri Cartier - Bresson...

… και κάποια ιστορικά ακροκέραμα με κεφαλή Καρυάτιδας νάναι κάπου εκεί κοντά κι αυτά…

Γιατί όχι;