Δεν Ξεχνάμε... Και κάθε 18 του μήνα το θυμίζουμε σ' όλους...

Μόλις είχε αλλάξει η μέρα, το ρολόι έδειχνε λίγα λεπτά τα μεσάνυχτα κι ο Παύλος Φύσσας ξεψυχούσε σ' ένα πεζοδρόμιο στο Κερατσίνι, στην αγκαλιά της συντρόφου του, δολοφονημένος άνανδρα, ύπουλα από χέρι φασιστικό. 18 του μηνός, 18 Σεπτεμβρίου του 2013...

Η Ελληνική κοινωνία ξύπνησε το επόμενο πρωί και πάγωσε στο άκουσμα της είδησης. Το κομμάτι της νεολαίας, που ζούσε με τα τραγούδια του, ένοιωσε την οργή να φουντώνει, μέσα του ξύπνησαν μνήμες  από τον φόνο Γρηγορόπουλου, λίγα χρόνια πριν. Τα γεγονότα, που ακολούθησαν είναι γνωστά και συντάραξαν ολόκληρη την χώρα. Οι φίλοι του, οι φίλοι του οι προσωπικοί, η οικογένειά του, δεν έχασαν έναν ήρωα, όμως. Δεν έχασαν ένα σύμβολο. Έχασαν έναν πολύ δικό τους άνθρωπο και τους είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσουν το αναπάντεχο, το άδικο και το ακατανόητο του χαμού του.

Στον μικρόκοσμο των ανθρώπων, που τον ζήσανε για χρόνια από κοντά, ο Παύλος Φύσσας εξακολουθεί να ζει, να είναι παρών, να καθοδηγεί και να εμπνέεει. Δεν έχει ανάγκη από μνημόσυνα και οι άνθρωποί του δεν του κάνουν  μνημόσυνα. Με τον δικό τους τρόπο, συνεχίζουν πάνω στις ράγες, που είχε στρώσει ο ίδιος, πασχίζουν να συνεχίσουν την δική του πορεία, να υλοποιήσουν τα οράματά του και να περάσουν τα ίδια, δικά του, μηνύματα σ' όσους έχουν αυτιά κι ακούνε.

Κάθε 18 του μηνός ο πιο στενός πυρήνας των φίλων του Παύλου Φύσσα οργανώνει σ΄ένα σημείο της Αθήνας ή του Πειραιά μια δραστηριότητα, που δεν τιμά απλώς την μνήμη του, αλλά μεταφέρει ένα μήνυμα πότε ευρύτερα πολιτικό - όχι, όμως, κομματικό - πότε κοινωνικό, και πάντα με τον άνθρωπο στο επίκεντρο.

Σήμερα που η 18η του μηνός συνέπεσε με τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές, , η Πρωτοβουλία "Δεν Ξεχνάμε" έστησε από νωρίς το πρωί ένα πρόχειρο περίπτερο στην Πλατεία Ελευθερίας του Κορυδαλλού και κάλεσε τους περαστικούς να γράψουν ένα μήνυμα προς τον Δήμαρχο της πόλης, με αυτό, που θα ήθελαν από αυτόν, με κάτι, που θα ήθελαν να δουν να υλοποιείται, να γίνεται πράξη. Δεκάδες πολίτες κοντοστάθηκαν, έγραψαν το μήνυμά τους προς τον Δήμαρχο, το έκλεισαν σε Φάκελο και το έριξαν στο διαφανές κουτί. Και η Πρωτοβουλία "Δεν Ξεχνάμε" ανέλαβε να παραδώσει τους Φακέλους με τα μηνύματα των Δημοτών στον επόμενο Δήμαρχο Κορυδαλλού.

Αυτός είναι ο δικός τους τρόπος να τιμήσουν τον φίλο τους και να βεβαιώσουν εμάς ότι η απώλειά του μπορεί να γίνει κάποιου είδους κέρδος για πολλούς άλλους γύρω μας... Αυτό μπορούν, αυτό κάνουν τα παιδιά τούτα. Και πετυχαίνουν κάθε φορά να μας ευαισθητοποιήσουν για ένα σπουδαίο ζήτημα!     

Ολίγα για την ευτυχία

Πολλοί, λοιπόν, θα σου πουν πως το χρωστάμε στον εαυτό μας νάμαστε ευτυχισμένοι.
Άλλοι, πάλι, πιο συντηρητικοί αυτοί, θα σου πουν πως χρωστάμε να το προσπαθούμε, τέλος πάντων, γιατί η ευτυχία είναι πολύ μεγάλη κουβέντα.
Είναι, όμως; Είναι μεγάλη κουβέντα; Λόγος κενός; Ουτοπία; Όνειρο θερινής νυκτός, στόχος άπιαστος;
Θαρρώ πως όχι. Όχι ακριβώς! Γιατί η ευτυχία δεν είναι δα καμμιά μόνιμη κατάσταση, Δεν είναι κι ούτε μπορεί να είναι status διαρκές και σταθερό σε ένα κόσμου που γυρίζει. Ακόμη και του Facebook το status αλλάζει συνέχεια.
Η ευτυχία στιγμές είναι. Μονάχα στιγμές - λίγο μεγαλύτερες λίγο μικρότερες, αλλά στιγμές. Που πάντα υπάρχουν, πάντα έρχονται σε όλους. Άλλοτε από τύχη κι άλλοτε από πρόθεση να δημιουργηθούν. Άλλοτε, το πιο συχνά ίσως, από πρόθεση δική μας, του καθενός μας προσωπικά, κι άλλοτε από πρόθεση, έστω κι επικουρική, των άλλων γύρω μας.
Χρωστάμε, λοιπόν, να αναγνωρίζουμε τις στιγμές αυτές. Να τις διακρίνουμε έγκαιρα, να τις αναγνωρίζουμε, να τις αξιοποιούμε, να φορτίζουμε μπαταρίες, να είμαστε ευγνώμονες γι' αυτές και να προχωρούμε παρακάτω... Στην επόμενη στιγμή; Ναι... - και σ' αυτήν.  Πρωτίστως, στην ζωή, όμως. Στην ίδια την ζωή...
Σε ποιόν το χρωστάμε είναι ένα άλλο ζήτημα. Πούχει κι αυτό την αξία του.
Στον εαυτό μας το χρωστάμε; Οι 2-3 πρόσφατες δεκαετίες αυτό πρέσβευαν, αυτό διακήρυτταν...
Δεν είναι λάθος, αλλά δεν είναι μόνο προς τον εαυτό μας το χρέος.
Το μείζον είναι πως το χρωστάμε στα παιδιά μας. Το να γραπώνουμε τις στιγμές της ευτυχίας, όπου κι όποτε, αυτό είναι νάμαστε ευτυχισμένοι και το νάμαστε ευτυχισμένοι το χρωστάμε στα παιδιά μας. Στα παιδιά, που μεγαλώνουμε είτε κυριολεκτικά ως γονείς είτε μεταφορικά ως η προηγούμενη γενιά. Ευτυχισμένοι γονείς μεγαλώνουν παιδιά, που θα (μάθουν να) διεκδικούν κι αυτά το δικαίωμά τους στην ευτυχία, με τους ίδιους όρους...Ευτυχισμένες γενιές κληροδοτούν στις επόμενες τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις ευτυχίας και επιτυχίας, τους όρους διατήρησης του κόσμου, τελικά.
Τα βάρη μας δεν τα χρειάζονται - κι αν υπάρχει κάποιο μάθημα σε αυτά, αν..., υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να διδαχθούν από αυτά, χωρίς να τα μοιρασθούμε αυτούσια μαζί τους, χωρίς να τα φορτώνουμε με δικές μας ματαιώσεις. Ούτε καν με δικές μας επιλογές για το μέλλον τους.  
Τα παιδιά δικαιούνται να μεγαλώνουν με την στήριξή μας και στήριξη δεν μπορούμε να παρέχουμε σε κανέναν όταν κι όσο αρνούμαστε να δημιουργούμε και να διακρίνουμε πηγές ευτυχίας, ακόμα και μικρές πηγές καθημερινής ευτυχίας.
Τα παιδιά το δικαιούνται, λοιπόν, κι εμείς υποχρεούμαστε... Όπως υποχρεούμαστε και να τα καμαρώσουμε κάποια στιγμή έτσι όπως τα ίδια θέλουν για την ζωή τους κι έτσι να νοιώσουμε ευτυχισμένοι για λογαριασμό τους, έτσι και μόνον έτσι - κι άλλο τίποτε δεν έχω να πω!