Σεπτέμβριος: Μήνας Παύλου Φύσσα

Καθώς την 18/9/2014 συμπληρώνεται χρόνος, για να είμαστε εν τάξει με τον εαυτό μας και την αξιοπρέπειά μας ως πολιτών, ολόκληρος ο Σεπτέμβριος θα έπρεπε να έχει ανακηρυχθεί Μήνας Παύλου Φύσσα. Κι αυτό όχι από τον στενό κύκλο των φίλων του ή των υποστηρικτών του, που με νύχια και με δόντια  και με πάρα πολλή αξιοπρέπεια κρατούν ζωντανή την μνήμη του. Η ανακήρυξη ώφειλε να έχει γίνει από σύσσωμο το Μέτωπο των Αντιφασιστικών και Αντιρατσιστικών πολιτικών δυνάμεων, κινήσεων και φορέων του τόπου. Κι αυτό για να γίνει κοινή συνείδηση όλων, αφ' ενός, το ανθρωπιστικό μήνυμα και ο αντίστοιχος ακτιβισμός του Παύλου Φύσσα και, αφ' ετέρου, ότι η άνανδρη δολοφονία του ήταν κυρίως μια προσπάθεια των πιο σκοτεινών κύκλων του πολιτικού μας υποκόσμου να πληγεί καίρια ο ανθρωπισμός και η κοινωνική συνείδηση ως μια σπουδαία από τα κάτω (grassroots) δύναμη ανατροπών στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. 
Το γεγονός ότι οι επίσημες πολιτικές δυνάμεις, τα Κόμματα - ακόμα και αυτά που κινούνται σε χώρους ιδεολογικά συγγενείς με τον Αντιφασισμό και τον Αντιρατσισμό - δεν φαίνεται να υιοθετούν την ανάδειξη του Παύλου Φύσσα σε τέτοιας κατηγορίας διαχρονικό και υπερκομματικό σύμβολο δείχνει ότι μάλλον φοβούνται ακριβώς αυτή την δυναμική των grassroots κινήσεων! Όπως ακριβώς φοβήθηκαν και υπονόμευσαν ή δυσφήμησαν κινήματα όπως αυτό των Αγανακτισμένων ή το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ κ.ά. 
Χρειάζεται, άραγε, να τους θυμίσουμε ότι από την δυσφήμηση και την υπονόμευση τέτοιων ακηδεμόνευτων κινημάτων πολιτών ωφελήθηκε τελικά ένας και μόνον χώρος; Πιο συγκεκριμένα, ακριβώς αυτός ο χώρος, που αφαίρεσε την ζωή του Παύλου Φύσσα!..

Μακρόνησος

Τα πλοία της γραμμής συνήθως δεν πλησιάζουν την Μακρόνησο - δεν υπάρχουν τακτικά δρομολόγια, δεν υπάρχει και ζήτηση. Τόπος έρημος, σχεδόν ακατοίκητος, τόπος άγονος κι αφιλόξενος, τόπος μαρτυρίου και τόπος μνήμης του μαρτυρίου.
Ήταν ένα συννεφιασμένο, βροχερό, Σάββατο του περασμένου Μαΐου, όταν το καράβι της γραμμής Λαύριο-Κέα έκανε μιαν έκτακτη στάση στην Μακρόνησο, για να αποβιβάσει προσκυνητές, που θα τιμούσαν την αναστήλωση ενός ναΐσκου.
Το καράβι πλεύρισε όπως-όπως στο πρόχειρο λιμάνι, για να κατέβουν οι προσκυνητές, ενώ την ίδια ώρα στο κατάστρωμα του πλοίου οι ταξιδιώτες του Σαββατοκύριακου για Κέα σχεδόν κρατούσαν την ανάσα τους. Τις περισσότερες φορές, όταν ένα πλοίο προσεγγίζει οποιοδήποτε λιμάνι, στο κατάστρωμα επικρατεί κινητικότητα, θόρυβος, φωνές. όλοι κινούνται προς την πλευρά του λιμανιού, βγάζουν φωτογραφίες, προσπαθούν να χωρέσουν στο βλέμμα όσα περισσότερα μπορούν.
Κατά την προσέγγιση στην Μακρόνησο, όμως, οι επιβάτες του καταστρώματος απλώς κινήθηκαν προς την πλευρά του νησιού, ακούμπησαν σχεδόν με κατάνυξη στην κουπαστή κι έμειναν εκεί ακίνητοι, όσο κρατούσε η αποβίβαση των προσκυνητών. Ακίνητοι κι αμίλητοι στην κουπαστή... Μήτε φωτογραφίες αναμνηστικές και selfies μήτε γέλια μήτε δάχτυλα προτεταμένα να δείχνουν το ένα ή το άλλο πάνω στο νησί.
Σιωπή και βουβή περισυλλογή, με το βλέμμα να ρουφάει εικόνες και να τροφοδοτεί την φαντασία και με την φαντασία να προσπαθεί να στήσει σκηνικά άλλων εποχών, όχι πολύ μακρινών.
Ν' άκουγε, άραγε, κανείς μας μέσα του  φωνές βασανισμένων; Ν' άκουγε φίδια να σέρνονται στα βράχια και στους θάμνους; Ποντίκια κι αρουραίους να ακονίζουν τα δόντια τους; Νάβλεπε κορμιά σκελετωμένα, μάτια βυθισμένα στις κόγχες τους και στην απελπισία;
Ό,τι και ν' άκουγαμε ή να βλέπαμε ο καθένας μέσα μας, δεν το ξεστομίσαμε, δεν το μοιραστήκαμε ποτέ όλοι εμείς, οι άγνωστοι μεταξύ μας συνταξιδιώτες ενός Μαγιάτικου Σαββάτου. Δεν είπαμε τίποτε ο ένας στον άλλον. Όχι με λόγια, τουλάχιστον... Με τα μάτια ίσως - με τα μάτια μόνον!