Η διακοπή κυκλοφορίας του "ΕΥ ΖΗΝ"

Διαβάζω ότι κλείνει το περιοδικό "ΕΥ ΖΗΝ", έπειτα από 14 χρόνια κυκλοφορίας. Κι ο "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" - από την δική του, βέβαια, σκοπιά - αναφέρει ότι η φίλη εκδότρια Άννυ Ηλιοπούλου απέδωσε το κλείσιμο στο ότι θάταν πρόκληση να κυκλοφορεί ένα τέτοιο περιοδικό σε εποχή δεινής οικονομικής κρίσης και δοκιμασίας της κοινωνίας μας.


Δεν αμφιβάλλω διόλου ότι την απόφαση αυτή έλαβε προφανώς η ιδιοκτήτρια εταιρεία, δηλαδή, οι Εκδόσεις "ΛΥΜΠΕΡΗ", με κριτήρια καθαρά εμπορικά, κι όχι η Άννυ Ηλιοπούλου. Δικαίωμά τους να ανακρούσουν πρύμνα, αλλά δεν μπορώ κιόλας να μη σημειώσω ότι οι καπετάνιοι στις φουρτούνες φαίνονται κι ότι ο όρος "πρόκληση" έχει κάμποσα νοήματα, από τα οποία ο καθένας διαλέγει όποιο νομίζει.

Θάταν, λοιπόν, πράγματι πρόκληση το να συνεχίσει να κυκλοφορεί το "ΕΥ ΖΗΝ", πρόκληση, που θα μπορούσε, όμως, κάλλιστα να εκληφθεί θετικά από τον Όμιλο "ΛΥΜΠΕΡΗ". Θα χρειαζόταν, βέβαια, γι' αυτό να επαναπροσδιορίσει το περιεχόμενο της έκφρασης "ευ ζην" και του ομώνυμου περιοδικού, αντίστοιχα.

Θεωρώ, δηλαδή, ότι ειδικά οι εκδότες, που στον καιρό των παχειών αγελάδων πλούτισαν σχεδόν εν μιά νυκτί, καβαλώντας το κύμα του lifestyle και καθοδηγώντας μιαν ολόκληρη κοινωνία προς συγκεκριμένα πρότυπα, θα μπορούσαν τώρα - ίσως και νάχαν υποχρέωση - να εξακολουθήσουν να παίζουν τον ίδιο ρόλο, να προωθήσουν νέα πρότυπα "ευ ζην", πιο ρεαλιστικά, πιο ουσιαστικά, πιο κοντά, εν πάση περιπτώσει, στις σημερινές συνθήκες.

Νομίζω ότι τόχει ανάγκη αυτό μια κοινωνία, που βρέθηκε ξαφνικά να χάνει την γη κάτω από τα πόδια της, που είδε κεκτημένα δεκαετιών να χάνονται σαν καπνός και "αξίες" να ανατρέπονται. Κάποιος πρέπει να βοηθήσει ώστε να αντικατασταθούν ήρεμα, χαλαρά, αυτές οι "αξίες", οι συχνά πλαστές, φτιαχτές αξίες τρόπου ζωής, που δομήθηκαν και προβλήθηκαν με τέτοιαν ένταση, ώστε πολλοί να νοιώθουν ένοχοι ή λειψοί, όποτε δεν μπορούσαν να τις ακολουθήσουν ή να τις συμμερισθούν.

Κι αυτός ο κάποιος δεν είναι άλλος από τους ίδιους τους εκδότες και παράγοντες των ΜΜΕ και, εν προκειμένω, στην περίπτωση του "ΕΥ ΖΗΝ", δεν είν' άλλος από τον Όμιλο "ΛΥΜΠΕΡΗ", που στο κάτω-κάτω σχεδόν όλες του οι εκδόσεις γύρω από τον ίδιο άξονα κινούνται - και δύσκολα θα χαρακτήριζα, εγώ τουλάχιστον, το "ΕΥ ΖΗΝ" πιο προκλητικό ή πιο εκτός εποχής από το "LIFE & STYLE", π.χ.

Αντιλαμβάνομαι ότι τα διαφημιστικά έσοδα από την προβολή ενός τρόπου ζωής σε χαμηλότερα επίπεδα από τα ώς τώρα μπορεί να υπολείπονται, ότι μπορεί πιο εύκολα να κυλούσε το διαφημιστικό χρήμα από τα 5άστερα ξενοδοχεία και τα πολυτελή εστιατόρια, αλλά γιατί να μη γίνει μια προσπάθεια, πάνω σε βάση φθηνότερης έκδοσης και μειωμένων λειτουργικών εξόδων, ώστε να προβληθούν μικρότερου βεληνεκούς, αλλά άξιες προσοχής, τουριστικές επιχειρήσεις, χαριτωμένα εστιατόρια με αξιοσημείωτη κουζίνα και πιο προσιτές τιμές, κρασιά με σωστή σχέση ποιότητας - τιμής, προϊόντα, που κάνουν την ζωή μας καλύτερη, αλλά σέβονται περισσότερο τον καταναλωτή και δεν τον κοιτούν στην τσέπη μονάχα.

Οι νέες εποχές απαιτούν νέους τρόπους, νέες προσεγγίσεις κι όχι αναγκαστικά ολοκληρωτική παράδοση στον "εχθρό" και άτακτη οπισθοχώρηση. Ακριβώς επειδή ούτε να τρώμε θα πάψουμε ούτε να πηγαίνουμε διακοπές θα σταματήσουμε, τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε ενημέρωση υπεύθυνη για το τι και πώς θα το κάνουμε...

"Πάμε γι' άλλα", όπως σημειώνει κι ο Αθήναιος, που δηλώνει ότι το blog του διακόπτεται με την μορφή και το concept, που ξέραμε. Ακριβώς! Πάμε όλοι γι' άλλα, αλλά δείξτε μας μερικές άλλες διαδρομές όσοι μπορεί να τις ξέρετε!..
 
 
Σημ.: Αναδημοσίευση από το Blog: ΟΥΚ ΕΝ ΤΩ ΠΟΛΛΩ ΤΟ ΕΥ

Από το "ευ ζην" στο "ευ-φυώς ζην" - καιρός ήτανε!

Πολλά χρόνια κράτησε η εκστρατεία να μας πείσουν όχι μόνο για το τι πρέπει να μας αρέσει αλλά και για το ότι η ευτυχία βρίσκεται στα πολλά και στα μεγάλα, στα όλο και περισσότερα όλο και μεγαλύτερα, στα όλο και ακριβότερα.
Μεγαλύτερα σπίτια, μεγαλύτερα αυτοκίνητα, μεγαλύτερα πούρα - χμμμ... τώρα που το σκέπτομαι μόνο οι γυναίκες έπρεπε νάναι μικρότερες ή, έστω, να φαίνονται... Α, κι οι μερίδες του φαγητού στα καλά εστιατόρια: όσο πιο μικρές τόσο πιο ακριβές!

Με τέτοιο βομβαρδισμό για το τι ακριβώς είναι το "ευ ζην" πήγαμε να ξεχάσουμε πως η απόλαυση κι η ευτυχία ξεκινούν από μέσα μας. Αν δεν έχουμε μέσα μας τα εργαλεία για την διάκριση του "ευ ζην" δεν θα το βρούμε ποτέ στα έτοιμα, στο μπούκωμα με πολλά αποκτήματα, στο θάμπωμα από τα ακριβά κι ανώφελα.
Δεν πείσθηκα ποτέ πως μια ζωή τοποθετημένη σε βιτρίνα γυαλιστερή είναι αναγκαστικά και ζωή ευτυχισμένη. Δεν πείσθηκα πως είναι απόλαυση ζηλευτή η διαμονή σ' ένα ξενοδοχείο τέτοιων και τόσο πολυτελών παροχών, που, έτσι και τις χρησιμοποιήσεις, δεν θα βγεις ποτέ να βολτάρεις ξυπόλητος με παλιοκαιρισμένη βερμούδα στην ακροθαλασσιά, να φας πάνω στο κύμα χωρίς να στομώνεται το βίωμα από τα περίσσια πιάτα, τα περίσσια ποτά, τις περίσσιες υπηρεσίες.

Το "ευ ζην" είναι πρωτίστως θέμα προσωπικής νοημοσύνης, συναισθηματικής κι εγκεφαλικής. Μπορεί να βρεθεί μέσα σε κάθε στιγμή, σε κάθε συνθήκη, σε κάθε περιβάλλον, μπορεί νάναι μια αγκαλιά ειλικρινής, μια πάνινη πολυθρόνα με θέα στο φως και στα χρώματα του Αιγαίου, μια βαθειά πράσινη ανάσα οξυγόνου στο βουνό, ένα τραπέζι που γέρνει στην αμμουδιά, ένα μπουκάλι μπύρα, που μοιράζεται, κι ένα τσιγάρο - μονάχα ένα, γιατί άλλο μπορεί να μη υπάρχει - που τρέχει από χείλη σε χείλη.
Όλ' αυτά κι άλλα πολλά ακόμη, όπως τα νοιώθει ο καθένας, μπορεί νάναι "ευ ζην", μια στιγμή καλοπέρασης, που κοντοστεκόμαστε και την ζούμε, που φροντίζουμε ν' απέχει από την επόμενη, για να μη χάσουμε ούτε την γεύση αλλά ούτε και την επίγευσή της.

Το "ευ ζην", λοιπόν, ανάγκη πάσα και επείγουσα να αναχθεί σε "ευ-φυώς ζην", στους δύσκολους καιρούς, που έχουμε μπροστά μας. Κι αυτό σκέπτομαι ως άξονα ενός καινούριου blog, που στόχο θάχει να αποκαλύψει , με κριτήριο υποκειμενικό, μέρη, που μπορούν να μας το προσφέρουν - αλλά κι εκείνα τα άλλα, που νομίζουν ότι μπορούν ακόμη να μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλλες!..

Υ.Γ. 1.: Προτάσεις και υποδείξεις από τους αναγνώστες ευπρόσδεκτες.
 
Υ.Γ.2 : Οι σκέψεις αυτές γεννήθηκαν, καθώς διάβαζα την χθεσινή ανάρτηση του φίλου "Man laying down" κι έγραφα, κατόπιν, το σχόλιό μου. Τον ευχαριστώ!