Δεν ξέρω πώς κι από πού ξεκίνησε αυτή η πρωτοβουλία της Παγκόσμιας "Μέρας Δρόμου", αλλά ξέρω καλά πως έδειξε ότι μπορούμε ξανά να σμίγουμε στους δρόμους, στους πεζόδρομους και στις πλατείες της μεγάλης πόλης, να χορεύουμε και να τραγουδάμε όλλοι μαζί, άγνωστοι χθες σχεδόν φίλοι σήμερα!
Ταχυδακτυλουργοί, ζογκλέρ, κλόουν και χορευτές με χέρια μαγικά και φάτσες παράξενες πήραν στα μαγικά τους χέρια την πόλη το Σάββατο το βράδυ και οδήγησαν ένα πλήθος ετερόκλητο στην χαρά του "μαζί" και του "εμείς".
Δεν είναι τυχαίο το ότι η μουσική, που έντυσε όλην αυτή την πρωτόγνωρη ζωντάνια δεν ήταν ξένη, ξενική, όπως λένε σε κάποια νησιά, ούτε και ψευδο-λαϊκή, αλλά ατόφια Ελληνική, αλατισμένη με μπλε Αιγαιακό.
Τουμπακτσήδες και σαμπουνιέρηδες νησιώτες φόρτωσαν τον κόσμο πάνω σε φτερά από νότες πατρογονικές για να τον ταξιδέψουν στους δρόμους της παλιάς Αθήνας κι από κει στον πεζόδρομο της Ερμού, αντίκρυ στα ιερά χώματα του Κεραμεικού των προπατόρων.
Ούτε είναι τυχαίο πως εκεί, στην πλατειούλα της ιστορικής Καπνικαρέας, έσμιξαν οι ήχοι του σαμπουνιέρη από την Κύθνο με της κιθάρας από την Τζαμάικα...
Σε επόμενη ανάρτηση θα αναφερθούμε ξεχωριστά κι όπως φωτογραφικά τους αξίζει στην εξαιρετική παρουσία των σαμπουνιέρηδων και των τουμπακτσήδων στην καρδιά της Αθήνας και στον πυρήνα της Σαββατιάτικης γιορτής.
Για την ώρα ας κρατήσουμε αυτό το κοινό ενωτικό πνεύμα της "Μέρας Δρόμου", που ήρθε σαν για να συνεχίσει το πείραμα, που ξεκίνησε το Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου, με την προσωρινή πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου - μόνο που αυτήν φορά η συμμετοχή και το κέφι ήταν διάχυτα, ίσως γιατί δεν είχε οργανωθεί από γραφειοκράτες των Υπουργείων αλλά από τα κάτω, την διψασμένη "βάση", τις grassroots κινήσεις, που φυτρώνουν και θεριεύουν στους δρόμους κι ενώνουν αυθόρμητα τους ανθρώπους ανεξάρτητα από φυλές, χρώματα και καταβολές.
Μια πληρέστερη σειρά φωτογραφιών από την βραδυά εδώ.
.JPG)
Αναρτήσεις
