Ένα μονάχα

Τα βρήκαμε
Όλα τα ερωτήματα
Και τα απαντήσαμε
Για το ποτέ
Μας έμεινε
Μονάχα ένα
"Θεέ μου, γιατί;"

Να καίγεσαι

Ν’ αγαπάς

Και να καίγεσαι

Από τις στάχτες

Να τρέφεσαι

Μετά

Να γεννιέσαι ξανά

Κι απ’ την αρχή

Να ονειρεύεσαι

Να ονειρεύεσαι

Και να συντρίβεσαι

Στα συντρίμια επάνω

Να χτίζεις 

Καινούριες αγάπες

Για ν’ αγαπάς

Και να καίγεσαι 

Αύγουστος

Γελάς
Και ξημερώνει ο κόσμος
Μιλάς
Και τα παιδιά κάνουν εικόνα
Τα λόγια σου
Πλαγιάζεις
Κι ησυχάζει η Πλάση
Και γίνεται θάλασσα
Το κορμί σου
Κι εγώ
Αύγουστος

Φυσάει μια πίκρα

Πήρε να φυσάει
Μια πίκρα
Απόψε
Και φοβάμαι
Μη μου πικράνει
Την μοναξιά

Ο υπερσυντέλικος των ερώτων

Στις πιο κρυφές γειτονιές
του μυαλού μου
ποτήρια
μισοάδεια
αποτυπώματα χειλιών
στο φτηνό γυαλί
χειρονομίες μετέωρες
μονόλογοι
χωρίς τελεία.
Στις πιο κρυφές γειτονιές
του μυαλού μου
στάζει η νύχτα μελάνι
πάνω στον υπερσυντέλικο
των ερώτων.

Μάθημα Ορθογραφίας

Απώλεια
Όνομα ουσιαστικό
Γένος θηλυκό
Γράμματα επτά
Α
Γιατί όλα αρχίζουν με α
Π
Για τον σταθερό αριθμό που θα ψάξεις απ' την αρχή
Στην ώρα του
Ω
Για την ευρυχωρία της αγάπης
Και της οδύνης
Με τόνο
Λ
Για τον έρωτα που είναι υγρός
Πάντα
Ε
Για τον Ενικό αριθμό
Τον δικό σου
Και του άλλου
Ι
Γιατί είσαι ακόμα όρθιος
Και θα είσαι
Α
Γιατί όλα αρχίζουν με α
Ξανά.

Πώς μπόρεσες;

Tόσα ποιήματα διάβασες

Κι ένα στίχο

Δεν έγραψες

Τόσα χρώματα και ζωγραφιές
Είδες

Και μια πινελιά
Δεν έβαλες

Τόση ελευθερία

Μια θάλασσα 

Γύρω σου

Και δεν βούτηξες

Μια φορά δεν βούτηξες

Πώς μπόρεσες;

Η ελπίδα

Ελπίζω

Όμως

Πάντα ελπίζω

Είπα

Γύρισες

Πρώτη φορά τότε

Και με κοίταξες

Η ελπίδα

Είπες

Είν’ ένας  καθρέφτης

Για να βλέπεις τον κόσμο

Σε αντανάκλαση

Πολλαπλασιάζει την απόσταση

Η ελπίδα

Και τα συναισθήματα

Να την προσέχεις

Μη σου σπάσει  

Θάρθουνε τότε

Όλα πιο κοντά

Κι ο κόσμος 

Δεν θάναι είδωλο

Ο κόσμος 

Θα γίνει πραγματικός

Να την προσέχεις

Μη σου σπάσει

Γρουσουζιά

Τήνος

Εδώ θ' ανάψεις
Όλα σου τα κεριά
Κι όλα σου τα παρακαλώ
Εδώ θα τα πεις.

Κι αν δεν έχεις πια
Για κανέναν
Και για τίποτε
Να παρακαλέσεις
Εδώ
Κάποιος θα βρεθεί
Να παρακαλέσει για σένα.

Minimal

Απ' όλες τις θάλασσες

Στον κόσμο

Αγαπάω

Έν' άσπρο βότσαλο

Κι απ' όλα τα δάση

Ένα

Πεσμένο φύλλο

Απ' όλες τις γυναίκες

Στον κόσμο

Αγαπάω

Το μικρό σου δάχτυλο

Όταν μου αγγίζει τα χείλη

Για να σωπάσω    

Ομνύω

Ομνύω

Στην Ελληνική Δημοκρατία

Του θέρους

Στον μήνα Ιούνιο

Ομνύω

Που βιάζεται

Να γίνει Ιούλιος

Και στον Ιούλιο

Που ψήνει το σταφύλι

Ολημερίς

Και το βράδυ ξανά

Στον Αύγουστο
Που ερωτεύεται

Χωρίς επιφύλαξη

Ομνύω

Στους γυμνούς ώμους των γυναικών

Μαυρισμένους

Και στα λινά υποκάμισα των ανδρών

Τσαλακωμένα

Ομνύω

Και τέλος.

Μικρά Ερωτικά ΙΙ

1.
Στον ενικό
Περισσεύω
Στον πληθυντικό
Δεν χωράω.

Τον δυϊκό
Τον κατάργησες.



2.
Ξέρω
Το κόκκινο
Από τα νύχια σου
Πάνω στο δέρμα μου
Κι από τον ψίθυρo
Κάτω απ’ το δέρμα
Από μια νύχτα μαζί
Το ξέρω.



 3.
Ας είναι κι έτσι
Ας είναι
Και για μια στιγμή.

Νάχει μετά
Η μοναξιά
Νάν’ από σένα.

Μικρά Ερωτικά Ι

1.
Έρωτα
Σε γνωρίζω από την κόψη
Της απουσίας
Της.




2.
Είμαι μια χώρα
Κατακτημένη ήδη
Από το πρώτο βλέμμα σου
Κι ερειπωμένη
Από το τελευταίο.




3.
Άραγε
Με θυμάσαι ποτέ
Όταν γδύνεσαι;
Όταν χαϊδεύεσαι
Με σκέπτεσαι;

Βλέπεις τα τραίνα...

Βλέπεις τα τραίνα

Πώς περνάνε βράδυ

Στην Κωνσταντινουπόλεως

Έρχονται

Πάνε

Σφυρίζουν

Το κοίτα

Το πρόσεχε

Το ξύπνα

Άμα κοιμάσαι

Βλέπεις τα τραίνα

Πώς περνάνε βράδυ

Στην Κωνσταντινουπόλεως

Φώτα νέον

Χρώματα

Γκραφίτι

Στην ίδια διαδρομή

Άδεια βαγόνια

Δεν πάνε κανέναν

Πουθενά

Βλέπεις τα τραίνα 

To πνεύμα των τόνων

Σ’ αγαπάω
Με τον τόνο στο α
Στο α
Της παραλήγουσας
Μια συλλαβή μακριά
Από το ω του τέλους
Το οριστικό
Ένα βήμα
Που υπολείπεται
Που πρέπει
Να υπολείπεται
Για ν’ απέχουμε
Απ’ τη λήγουσα
Πάντα.

Σ’ αγαπάω
Με μια συλλαβή
Περισσότερη
Και το ω ανοιχτό
Από πάνω
Χωρίς περισπωμένη
Να το βαραίνει
Και να διώχνει
Απ' το ρήμα
Το α
Το α μας.




Υ.Γ.: Στίχοι από το πρώτο blog "Asteroid", λίγο ξανακοιταγμένοι. Κομμάτι από μια τριλογία, που είχα συνολικά τότε ονομάσει "Η Γραμματική της αγάπης" και που μου την θύμισε την δεύτερη μέρα του Καινούριου Χρόνου, φίλη από τα παλιά, blogger της πρώτης γενιάς... 

Tango

Το πάθοςΤο κόκκινοΤο μαύροΤο κόκκινο και το μαύροΜαζίΤο κόκκινο και το μαύροΔιαδοχικάΤο πάθος είναι κόκκινοΚόκκινο νυνΚοκκινο αείΚι ύστερα μαύροΜαύρο νυνΜαύρο αεί
Ακούω φωνέςMesdames et messieursFaites vos jeuxΣτο κόκκινοΌλα στο κόκκινοΤώρα που γυρίζουν
Κι όσο γυρίζουνRien ne va plusΣτο κόκκινοΌσο γυρίζουνΣτο κόκκινοΣτο κόκκινοξανάΣτο κόκκινο πάνταΣτο κόκκινο της αναμονήςΣτο κόκκινο των γυρισμώνΣτο κόκκινο της μιας στιγμήςΜέχρι το μαύροΤης άλλης στιγμής
Άξια εστίΗ στιγμήΗ κόκκινη στιγμήΚι ας έρθειΚι ας κάτσειΤο μαύρο μετά.

Αναδημοσίευση - Πρώτη δημοσίευση: 1η Νοεμβρίου 2010 στο εξαιρετικό ομαδικό φωτογραφικό blog ΛΟΓΕΙΚΩΝ

Υπερσυντέλικος

Είδα την θάλασσα

Χειμώνα καιρό

Να χτυπάει βίαια

Τον γυαλό

Για να τον ζωντανέψει

Άκουσα το ξεραμένο χώμα

Να τρίζει ραγίζοντας

Να ανοίγει

Στον ήλιο του Ιουλίου

Μύρισα σάρκα

Να καίει

Από πόθο

Και κάποτε

Την χάιδεψα κιόλας

Τώρα

Με καθορίζει

Μονάχα ο χρόνος

Που πέρασε

Ο υπερσυντέλικος χρόνος

Των πράξεων

Που συντελέσθηκαν

Οριστικά

Των γεγονότων

Που δεν αλλάζουν πια

Και των προσώπων

Που δεν μπορώ

Να επισκεφθώ ξανά

Μήπως κι επανεξετάσουν

Την περίπτωσή μου

Ο Σεπτέμβριος

Ο Σεπτέμβριος
Είναι το όνειρο
Που έδεσες βράδυ
Με κόκκινη κλωστή
Στο δάχτυλο του κλήδονα
Ήσυχος πια
Για όσα ήτανε νάρθουν

Ο Σεπτέμβριος
Είναι ένα τσαμπί σταφύλι
Με ρώγες
Νεαρής γυναίκας
Που ευλογήθηκε
Νωρίς τον Αύγουστο
Κι ωρίμασε
Στα χέρια σου

Ο Σεπτέμβριος
Έρχεται
Δίχως νάχει τίποτε
Από μόνος του
Μονάχα
Ό,τι του φύλαξες εσύ
Από το Καλοκαίρι
Δώρο
Για πάντα
Ή δανεικό
Για λίγο.

Αρκεί μονάχα νάναι Αύγουστος

Ένα τσαλακωμένο ρούχο
Ακόμη
Κι ένα φιλί
Που περισσεύει
Κι άλλο φιλί
Οι ανάσες βαρειές
Κι οι ανάσες κοφτές
Ιδρώτας
Και λίγος ιδρώτας
Ακόμη
Αντιηλιακό
Και κολώνια
Που φτηναίνει
Όσο περνάει η ώρα
Η ώρα
Που φεύγει
Κι η ώρα
Που χάνεται
Το χέρι
Που βρίσκει τον δρόμο
Και τ’ άλλο χέρι
Που τον χάνει
Τ’ όνομά μου
Ανώφελο
Θα το ξεχάσεις
Σίγουρα
Μάλλον
Σχεδόν
Και τ’ όνομά σου
Άχρηστη πληροφορία

Αρκεί
Μονάχα
Νάναι
Αύγουστος

Για να επιστρέφει

Δες

Στην άκρη εδώ
Πώς ξεγελιέται το κύμα
Και πάει σιγανά
Κι ακουμπάει στην αμμουδιά
Πώς διψασμένη η άμμος
Ανοίγει τους πόρους της
Και του παίρνει γλυκά
Τον αφρό
Μονάχα τον αφρό
Δες
Πώς μαλακώνει μετά
Κι αφήνει το κύμα
Να φεύγει
Πάντα να φεύγει
Στ’ ανοιχτά
Για να επιστρέφει
Πάντα να επιστρέφει
Στο ίδιο φιλί
Το οικείο φιλί
Που θα του πάρει τον αφρό
Μονάχα τον αφρό
Και θα τ’ αφήσει
Να φύγει πάλι
Για να μείνει
Η δίψα
Η ίδια δίψα
Που δεν σβήνεται
Κι ούτε πρέπει

Δες
Πώς σοφή
Είναι η άμμος
Και πώς σοφό
Είναι το κύμα
Σαν παιδί
Που έρχεται
Και φεύγει
Για να επιστρέφει