O Οδυσσέας επιστρέφει - στην La Ponta της Σαντορίνης

Το θαύμα, που κρύβεται στα έγκατα του Ακρωτηρίου, στην Σαντορίνη, το ξέρουμε.
Το μάθαμε από τότε που η αρχαιολογική σκαπάνη του μέγιστου Μαρινάτου έφερε στο φως έναν καλοδιατηρημένο προϊστορικό οικισμό. Άλλα όσα κι αν έχουμε ακούσει, δει ή διαβάσει, το βίωμα της επίσκεψης στον αρχαιολογικό χώρο είναι πέραν πάσης περιγραφής.
Υπάρχει, όμως, ένα ακόμη θαύμα στο Ακρωτήρι - λιγότερο γνωστό ίσως, αλλά οι μυημένοι γίνονται όλο και περισσότεροι κι η φήμη του απλώνει.

Ψηλά, πάνω από το χωριό, δεσπόζει το Ενετικό Κάστρο, το Καστέλι. Αγναντεύει το Αιγαίο απ' άκρη σ' άκρη κι είναι σαν να το διαφεντεύει. Παίρνει ενέργεια από την άβυσσο της Καλντέρας και την διαχέει σ' Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο.
Εκεί, μέσα στο Κάστρο, που έχει θαυμαστά συντηρηθεί κι αποκατασταθεί λειτουργεί η La Ponta. Λειτουργούν δυό άνθρωποι, ιερουργούν ουσιαστικά. Εκεί ο Γιάννης Πανταζής κι η Αργυρώ Κακίση έχουν στήσει το μικρό Μουσείο Τσαμπούνας, που, ωστόσο, πάει πέρα από την τσαμπούνα κι αγκαλιάζει στοργικά την μουσική μας παράδοση, τα όργανα, που συντρόφεψαν γενιές και γενιές, έβαλαν φωτιές σε πανηγύρια και χορούς, άναψαν φυτιλιές σε έρωτες αγοριών και κοριτσιών.

Στο δώμα πάνω από το Μουσείο, ο Γιάννης Πανταζής έχει στήσει το Εργαστήρι του, όπου κατασκευάζει τσαμπούνες κι άλλα όργανα στο χέρι, σώζοντας τρόπους παλιούς, που δεν πρέπει για κανένα λόγο να ξεχαστούν.
Παράλληλα, ο κύριος χώρος του Μουσείου αποτελεί σταθερά την σκηνή ολοκληρωμένων καλλιτεχνικών δρώμενων, που προσελκύουν επίσης σταθερά Έλληνες και ξένους ταξιδιώτες. Ταξιδιώτες συνειδητούς - από εκείνους που δεν αρκούνται στον ήλιο και στην θάλασσα, αλλά θέλουν να δώσουν βάθος στην εμπειρία τους από τον κόσμο της Σαντορίνης, των Κυκλάδων και του Αιγαίου, της Ελλάδας όλης.

Σε ένα τέτοιο δρώμενο είχα την σπουδαία τύχη να παρευρεθώ κι εγώ μόλις το περασμένο Σάββατο.

Δυσκολεύομαι να το χαρακτηρίσω απλή μουσική παράσταση, γιατί "Ο Οδυσσέας επιστρέφει", όσο κι αν είναι μια ολοκληρωμένη και άκρως υποβλητική performance, ξεπερνάει τα όρια αυτά κι ακουμπάει στην μυσταγωγία.

Ο Γιάννης Πανταζής, εκτός από κατασκευαστής παραδοσιακών οργάνων είναι και μελετητής και δεξιοτέχνης μουσικός, Στον "Οδυσσέα" του παίζει δέκα παραδοσιακά όργανα, από τα οποία τα οκτώ είναι δικής του κατασκευής, και τα παίζει με τέτοιο τρόπο και αίσθημα, ώστε να αποτελούν ένα ταξίδι στον χρόνο, μιαν επίσκεψη στην διαχρονικότητα της Ελληνικής μουσικής, στην πολιτιστική επιβίωση της φυλής.

Οι νότες του Γιάννη Πανταζή καβαλούν τους αέρηδες και τα κύματα του Αιγαίου, αψηφούνε Κύκλωπες, Λαιστρυγόνες και Σειρήνες κι οδηγούν με γνώση και πεποίθηση τον Οδυσσέα στην αρχέγονη εστία.
Ο νόστος ολοκληρώνεται.
Ο Οδυσσέας επιστρέφει.
Σοφός,  πλούσιος, γεμάτος.
Λυτρώνεται ο Οδυσσέας.
Μαζί του κι εμείς.
Με την μουσική!..      
            

Όλες οι φωτογραφίες εδώ...

Από Σαντορίνης άρξασθε...

Δεν είναι λίγα τα αδύνατα σημεία του Ελληνικού Τουρισμού, αλλά οπωσδήποτε μια πολυσήμαντη Αχίλλειος πτέρνα του είναι η έλλειψη επαρκών και αξιόπιστων διανησιωτικών συνδέσεων.   

Το ζήτημα δεν αφορά μόνον στην τουριστική εξυπηρέτηση και ανάπτυξη, αλλά έχει και κοινωνικές ή ευρύτερα οικονομικές επιπτώσεις, από την στιγμή που οι νησιώτες δεν μπορούν εν έτει 2015 να μετακινηθούν με στοιχειώδη αμεσότητα και ευκολία από το ένα νησί στο άλλο για λόγους υγείας, για να προωθήσουν τα τοπικά τους προϊόντα, να λύσουν ένα πρόβλημα με την Δημόσια Διοίκηση ή να παραστούν σε δικαστήριο. 

Πολλά χρόνια συζητάμε για ανάπτυξη τοπικών δικτύων υδροπλάνων, αλλά τα νησιά ακόμα δεν έχουν δει ούτε πτερύγιο, κι οι νησιώτες πρέπει να χάσουν μια και δυό μέρες ή να γυρίσουν το μισό Αιγαίο, για να διευθετήσουν μιαν υποχρέωση ή μια δουλειά, που απαιτεί μετακίνηση από το δικό τους μικρό νησί σε κάποιο "μητροπολιτικό" νησί και διοικητικό κέντρο,

Το πρόβλημα, φυσικά, είναι ακόμα εντονότερο για τον μέσο τουρίστα, που έχει μεθύσει με τα διαβάσματα για τα υπέροχα Ελληνικά νησιά και ξεκινάει επί τέλους κάποια στιγμή από την άκρη του κόσμου, περιμένοντας να δει όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά μέσα στον δεδομένα περιορισμένο χρόνο, που διαθέτει, και με βάση τον οικονομικό προϋπολογισμό του. Καταπλέοντας, όμως, στην γαλάζια χώρα μας, διαπιστώνει ότι αυτό δεν είναι πάντα εφικτό κι ότι συχνά, για να γυρίσει τα νησιά, που τόσο θάθελε να στριμώξει στο πρόγραμμά του, πρέπει να χάσει πολύτιμες μέρες στα ταξίδια ή να επιστρέφει στον Πειραιά και να ξαναξεκινάει,

Καθώς θυμάμαι ότι πριν από 4 μόλις χρόνια, μου χρειάσθηκαν περισσότερες από 12 ώρες ταξίδι με ένα πλοίο άγονης γραμμής, για να πάω σε έναν γάμο από την Μύκονο στην Σαντορίνη, δεν μπορώ παρά να καλωσορίσω την πρωτοβουλία των Σαντορινιών Λεμβούχων να δρομολογήσουν λίαν ευπρόσωπα σκάφη, δημιουργώντας τοπικές συνδέσεις ανάμεσα σε πανέμορφα μέρη, όπως η ίδια η Σαντορίνη, η Μύκονος, η Μήλος, η Ίος, η Φολέγανδρος, η Ανάφη, η Σίκινος, η Αμοργός, τα Κουφονήσια... 

Και μόνο να τα γράφει ή να τα ψιθυρίζει κανείς όλα τούτα τα ονόματα φτάνει για να πλημμυρίζει η ψυχή του Ελύτη και να μεθάει με χρώματα, σχήματα κι αρώματα Καλοκαιριού Ελληνικού! Ξωκλήσια, αγριολούλουδα και βότανα, σπιτάκια κυβόσχημα κι άλλα σπιτάκια υπόσκαφα, απόκρυφα ακρογιάλια, απολαύσεις της γεύσης σπάνιες, σαν ν' αναπηδούνε χαρωπά στον αφρό του κύματος, να μας χαιρετούν και νάρχονται πιο κοντά μας. 

Αυτό περίπου καταφέρνουν με τα υπέροχα σκαριά τους οι Σαντορινιοί θαλασσινοί φέτος. Ξεκινάνε με τρία σκάφη, το Κάπταιν-Κούλης, αφιερωμένο σ' έναν ιστορικό Έλληνα καπετάνιο, τον Γαρμπή, εξ ολοκλήρου κατασκευασμένο στο καρνάγιο της Σαντορίνης, και τον Ορφέα, αφιερωμένο στην μυθολογική, θρησκευτική και μουσική ιστορία της Ελλάδας.  

                     

Κι όσο βέβαιος είμαι πως πολλοί, πάρα πολλοί, τουρίστες θα τους ευγνωμονούν για την διευκόλυνση, άλλο τόσο ελπίζω να βρεθούν κι άλλοι νησιώτες από άλλα νησιά κι από άλλες θάλασσες να τους μιμηθούν και να συγκροτηθεί έτσι ένα αξιόπιστο διανησιωτικό δίκτυο, που θα φέρει "παντρέψει" ανθρώπους, πράγματα και δραστηριότητες σε ένα σύνολο ενιαίο και μοναδικά Ελληνικό.
Καλή αρχή σε όλους!..