Απεργώ... και δεν σιωπώ!

Είναι στην φύση μου να μιλάω - και, μάλιστα, πολύ... ίσως και περισσότερο απ' όσο πρέπει, γιατί συχνά δεν έχω τον χρόνο να πω μόνο λίγα και μεστά.

Είναι στην φύση μου και να θυμώνω, επίσης... μόνο που προσπαθώ να το κάνω κόσμια, με ψυχραιμία, χωρίς προσωπικές προσβολές, γιατί με απόψεις αντιπαρατίθεμαι, όχι με ανθρώπους.

Διαβάζω, λοιπόν, ότι υπάρχει μια κίνηση, που καλεί τον κόσμο του blogging να σιωπήσει αύριο, ημέρα Γενικής Απεργίας κατά των πρόσφατων οικονομικών μέτρων... και διαφωνώ!

Είμαι θυμωμένος με τα μέτρα, απεργώ και αρνούμαι να σιωπήσω - το αρνούμαι για αύριο και το αρνούμαι και για κάθε μέρα, για οποιαδήποτε μέρα και για οποιοδήποτε γεγονός με κάνει να θυμώνω ή να οργίζομαι.

Η αλήθεια είναι πως γενικά διαφωνώ με την εσχάτως πολύ του συρμού τακτική των σιωπηλών διαμαρτυριών. Θεωρώ ότι, ακόμα κι αν τυχόν προσφέρουν κάποιου είδους εκτόνωση, μάλλον εξυπηρετούν τελικά αυτούς, στους οποίους απευθύνονται ή στοχεύουν οι διαμαρτυρίες.

Ειδικά στον τόπο μας, που είναι μικρός και όπου όλοι λίγο-πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας, όσο γνωστά είναι τα εγκλήματα ή οι αδικίες άλλο τόσο γνωστοί είναι και οι υπεύθυνοι γι' αυτά. Οι ένοχοι έχουν ονοματεπώνυμο και διεύθυνση, οπότε η αόριστη στόχευση των σιωπηλών διαμαρτυριών μόνον αυτούς μπορεί να βολεύει, όχι όσους έχουν λόγο κι επιχειρήματα να αρθρώσουν, όχι όσους θίγονται, όχι όσους έχουν δικαίωμα στην ενημέρωση, στην γνώση.    

Δεν κακίζω όσους σκέπτονται διαφορετικά, αλλά...   

Ήμουν εναντίον των σιωπηλών, παθητικών, διαμαρτυριών για την καταστροφή των δασών το 2007. Δεν βοήθησαν στην ανάδειξη των υπευθύνων και στην υπόδειξη του βαθμού ενοχής του καθενός - κι είδαμε, τελικά, το 2009 να καίγεται ό,τι είχε απομείνει στην Αττική.

Ήμουν εναντίον των σιωπηλών διαμαρτυριών, που οργανώθηκαν στην Μύκονο για τον φόνο του Doujon Zammit, το 2008, που καθόλου δεν ενόχλησαν τους "προύχοντες" και τις Αρχές του νησιού - κι είδαμε φέτος όχι μόνο τους ενόχους να "πέφτουν στα μαλακά", αλλά και τους μπράβους των μαγαζιών να πολλαπλασιάζονται στο νησί και Δημοτικούς αξιωματούχους, εθισμένους, φαίνεται, στο να κάνουν τα στραβά μάτια, να βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο εισαγγελικής έρευνας για ανομίες, που εξευτελίζουν κι άλλο το νησί.

Είμαι εναντίον του να απεργούν οι δημοσιογράφοι του Τομέα της ενημέρωσης σε τέτοιες ημέρες Γενικών Απεργιών, γιατί τότε είναι που οι πολίτες έχουν κυρίως ανάγκη επίσημης πληροφόρησης για το τι γίνεται και το τι παίζεται.

Σε τέτοια θέματα και τέτοιες συγκυρίες είμαι εναντίον της σιωπής... απλά εναντίον της σιωπής...