Ο Υπουργός με την χατζάρα

Αυτό, που βρίσκω ιδιαιτέρως ενδιαφέρον σε σχέση με την Κυβερνητική δραστηριότητα είναι ότι επί μήνες ακούμε για καταργήσεις, συγχωνεύσεις, συρρικνώσεις κ.λπ. Οργανισμών και Φορέων του Δημοσίου, με ανύπαρκτο έργο, αμφιλεγόμενη ωφέλεια ή ασύλληπτου ύψους προϋπολογισμούς, αλλά τελικά μόνον το Υπουργείο Πολιτισμού πραγματικά καταργεί και, μάλιστα, με συνοπτικές διαδικασίες... Έχουν προηγηθεί το Κέντρο Θεάτρου και Χορού με το Θεατρικό Μουσείο, για το οποίο είχε γράψει και η Roadartist,  και ίσως και άλλα, που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας.
Σήμερα διαβάζω σε άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ότι το Υπουργείο Πολιτισμού κλείνει και το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ (ΕΚΕΜΕΛ).


Δεν θέλω ούτε έχω λόγους να προχωρήσω σε συσχετισμούς με το Μουσείο Μπενάκη, που επ' εσχάτοις απλώνεται παντού, αλλά η πρακτική της εύκολης χατζάρας στον χώρο του Πολιτισμού δεν παύει να ενέχει συμβολισμούς για μιαν ολόκληρη Κυβέρνηση και για το στίγμα, που τείνει να δώσει στην εποχή της.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, όπως κι όλοι οι άλλοι Οργανισμοί και Φορείς, έτσι κι αυτοί που σχετίζονται με τον Πολιτισμό, μπορεί να πάσχουν λειτουργικά, διοικητικά, οικονομικά. Θα περίμενα, λοιπόν, να ακούσω ότι από τους αρμόδιους του Υπουργείου Πολιτισμού επαναξιολογείται το αντικείμενο και η λειτουργία ενός Φορέα , ότι επανεξετάζεται ο προϋπολογισμός του, ότι επιχειρείται αναπροσανατολισμός αποτελεσματικότερος, αναδιαμόρφωση...  όχι ότι κλείνει έτσι απλά, εύκολα, γρήγορα! Και τούτο παρά την εν προκειμένω έγγραφη παρέμβαση ηχηρών ονομάτων του πνευματικού κόσμου για την σωτηρία του ΕΚΕΜΕΛ.
Την ίδια επιφανειακή και πιασάρικη σε κύκλους του οικονομικού φιλελευθερισμού προσέγγιση διακρίνω και στο άρθρο του κ. Μανδραβέλη, ο οποίος είναι πολύ πιο επιμελής και διευσδυτικός όταν καταπιάνεται με οικονομικά θέματα.

Η ουσία, όμως, εδώ είναι ότι ζητήματα, που αφορούν την Τέχνη και τον Πολιτισμό δεν μπορούν να προσεγγίζονται επί τη βάσει κανόνων οικονομικού ορθολογισμού. Ο Πολιτισμός δεν είναι μετρήσιμο οικονομικό αγαθό. Πολύ συχνά η καθαρά οικονομική του απόδοση είναι αρνητική, αμφιλεγόμενη, αλλά, παρ' όλ' αυτά, είναι απαραίτητος για την ζωή μας, για την ταυτότητα, την αυτογνωσία μας.
Άλλο ζήτημα το εάν ένας πολιτιστικός ή καλλιτεχνικός Φορέας, Κρατικός ή επιδοτούμενος, κάνει σωστή, διαφανή, αποδοτική διαχείριση των κονδυλίων του, αν παράγει έργο ή τι είδους έργο παράγει. Αυτό, ναι, μπορεί και πρέπει να είναι αντικείμενο διερεύνησης από μια χρηστή Δημόσια Διοίκηση, με στόχο την καλύτερη διαχείριση και αποδοτικότητα σε επίπεδο πολιτιστικών αγαθών.
Ωστόσο, η πρακτική του Υπουργείου Πολιτισμού και αντίστοιχα το άρθρο του κ. Μανδραβέλη, δείχνουν να αποπνέουν ένα πνεύμα στεγνά οικονομικό: "μας στοιχίζει τόσο, είναι πολλά, δεν ωφελεί οικονομικά, το κλείνουμε".
Το θέτω λίγο σχηματικά, αλλά αυτό αποκομίζω... Το ζητούμενο εδώ θα ήταν, μάλλον, μια εποικοδομητικότερη προσέγγιση του τύπου "ας δούμε τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε με τόσα χρήματα ή και με λιγότερα ακόμα...".