Η τιμή τιμή δεν έχει...

Απλά λόγια, καθαρά... κουβέντες ξάστερες:
Δεν υπάρχει καμμιά δικαιολογία και κανένα ελαφρυντικό για το αποτρόπαιο χθεσινό φονικό. Κι όποιος βάζει έστω κι αστερίσκο στον αποτροπιασμό του, βρίσκεται έξω από το πλαίσιο των πανάρχαιων αρχών της Ελληνικής κοινωνίας και ηθικής.
Αυτά ως προς την ανθρώπινη διάσταση του φονικού - ως πολίτες και μέλη μιας οργανωμένης κοινωνίας, όμως, μας αφορούν και τα άλλα: το "ποιός", το "πώς" και το "γιατί". Ζητάμε απαντήσεις πειστικές, απαντήσεις διεισδυτικές, που κατά το δυνατόν να εξασφαλίζουν ότι δεν θα γίνουμε ζούγκλα, ότι δεν θα ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, ότι δεν θα στομώσει η ελευθεροτυπία ούτε και θα σιγήσουν οι φωνές της αξιοπρεπούς δημοσιογραφίας.

Το τι ακούμε και διαβάζουμε από χθες, ωστόσο, είναι άλλη ιστορία - κάπως σαν εκκλησιαστική: βίοι Αγίων δωρεάν, ευχολόγια, γενικεύσεις, "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε".

Ο κ. Μανδραβέλης της "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ" μου (ναι: "μου" γιατί την διαβάζω 36 χρόνια, από τότε που ήμουν φοιτητής και που ήταν έγκλημα καθοσιώσεως να εμφανίζεσαι στα αμφιθέατρα με την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" ανά χείρας) μας διδάσκει αίφνης σήμερα ότι οι σημερινοί "τρομοκράτες" είναι απλώς μια καρικατούρα, νεαροί, που αντιγράφουν ατσούμπαλα όσα βλέπουν στις ταινίες του Hollywood, στα δημοφιλή στην νεολαία splatter movies, ας πούμε... Λες, δηλαδή, και μόλις ξεκολλάνε από την κονσόλα του video game τα ξημερώματα, να τρέχουν να σκοτώσουν κι έναν δυστυχή στα κουτουρού, για να ξεχαρμανιάσουν και να πάνε για ύπνο.
Απλή σκέψη, βολική, που σαν να πάει να με  αποκοιμίσει γλυκά, αφού  αποσυνδέει την έτσι κι αλλιώς καταδικαστέα αυτή δράση από την προβοκάτσια, τον τυφλό πολιτικό φανατισμό και το οργανωμένο έγκλημα, που έχει συγκεκριμένη αιτιολόγηση και στόχο - αλλά με τέτοιες "επιτυχίες" και επαγγελματισμό, οι σημερινοί "τρομοκράτες" μόνο για πρόχειρη κόπια του Hollywood δεν μου κάνουν...κάθε άλλο!

Άλλοι δημοσιογράφοι και ιστότοποι επιδίδονται σε μιαν άνευ προηγουμένου αγιοποίηση του θύματος, παραβλέποντας τον δημόσιο ρόλο του "troktiko.blogspot.com" και τις τακτικές εξαγγελίες του για αποκαλύψεις του ενός ή του άλλου σκανδάλου - εξαγγελίες, που, όμως, δεν υλοποιούντο πάντα...

Τα Κόμματα κι οι πολιτικοί βγάζουν ανακοινώσεις-καρμπόν, από αυτές, που έχουν έτοιμες με όλα τα αυτονόητα, για την περίπτωση που κάποια τραγωδία, όπως η χθεσινή, τους πιάσει να λιάζονται στην παραλία και να μη μπορούν να συγκεντρωθούν για να ξεστομίσουν κάτι ουσιώδες.

Ευτυχώς την τιμή της δημοσιογραφίας σώζει η Ρίκα Βαγιάνη, που τολμά να πει τα πράγματα με τ' όνομά τους, να τα βάλει στην θέση τους για χάρη του επαγγέλματός της και της κοινωνίας, να διαχωρίσει το όνειδος του φονικού και την ανθρώπινη οδύνη από την δημοσιογραφική δεοντολογία και την τήρησή της - αξίζει να διαβάσετε το άρθρο της στο σημερινό protagon.gr!

Όσο για την τιμή των πολιτικών την σώζει, μου φαίνεται, η νεοσύστατη "Δημοκρατική Αριστερά", που με δυό λόγια θέτει την τραγωδία στο απαραίτητο κοινωνικο-οικονομικό της πλαίσιο και δίνει τις κατά την γνώμη μου πιθανότερες διαστάσεις της:

"Η αποτρόπαιη δολοφονία του Σ. Γκιόλια προκαλεί την κοινή γνώμη για την εικόνα του δημόσιου βίου της χώρας.
Η θεσμική υπανάπτυξη και η γενικευμένη διαφθορά οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο δράσης σκοτεινών κέντρων και συμφερόντων."

     

Ο Υπουργός με την χατζάρα

Αυτό, που βρίσκω ιδιαιτέρως ενδιαφέρον σε σχέση με την Κυβερνητική δραστηριότητα είναι ότι επί μήνες ακούμε για καταργήσεις, συγχωνεύσεις, συρρικνώσεις κ.λπ. Οργανισμών και Φορέων του Δημοσίου, με ανύπαρκτο έργο, αμφιλεγόμενη ωφέλεια ή ασύλληπτου ύψους προϋπολογισμούς, αλλά τελικά μόνον το Υπουργείο Πολιτισμού πραγματικά καταργεί και, μάλιστα, με συνοπτικές διαδικασίες... Έχουν προηγηθεί το Κέντρο Θεάτρου και Χορού με το Θεατρικό Μουσείο, για το οποίο είχε γράψει και η Roadartist,  και ίσως και άλλα, που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας.
Σήμερα διαβάζω σε άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ότι το Υπουργείο Πολιτισμού κλείνει και το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ (ΕΚΕΜΕΛ).


Δεν θέλω ούτε έχω λόγους να προχωρήσω σε συσχετισμούς με το Μουσείο Μπενάκη, που επ' εσχάτοις απλώνεται παντού, αλλά η πρακτική της εύκολης χατζάρας στον χώρο του Πολιτισμού δεν παύει να ενέχει συμβολισμούς για μιαν ολόκληρη Κυβέρνηση και για το στίγμα, που τείνει να δώσει στην εποχή της.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, όπως κι όλοι οι άλλοι Οργανισμοί και Φορείς, έτσι κι αυτοί που σχετίζονται με τον Πολιτισμό, μπορεί να πάσχουν λειτουργικά, διοικητικά, οικονομικά. Θα περίμενα, λοιπόν, να ακούσω ότι από τους αρμόδιους του Υπουργείου Πολιτισμού επαναξιολογείται το αντικείμενο και η λειτουργία ενός Φορέα , ότι επανεξετάζεται ο προϋπολογισμός του, ότι επιχειρείται αναπροσανατολισμός αποτελεσματικότερος, αναδιαμόρφωση...  όχι ότι κλείνει έτσι απλά, εύκολα, γρήγορα! Και τούτο παρά την εν προκειμένω έγγραφη παρέμβαση ηχηρών ονομάτων του πνευματικού κόσμου για την σωτηρία του ΕΚΕΜΕΛ.
Την ίδια επιφανειακή και πιασάρικη σε κύκλους του οικονομικού φιλελευθερισμού προσέγγιση διακρίνω και στο άρθρο του κ. Μανδραβέλη, ο οποίος είναι πολύ πιο επιμελής και διευσδυτικός όταν καταπιάνεται με οικονομικά θέματα.

Η ουσία, όμως, εδώ είναι ότι ζητήματα, που αφορούν την Τέχνη και τον Πολιτισμό δεν μπορούν να προσεγγίζονται επί τη βάσει κανόνων οικονομικού ορθολογισμού. Ο Πολιτισμός δεν είναι μετρήσιμο οικονομικό αγαθό. Πολύ συχνά η καθαρά οικονομική του απόδοση είναι αρνητική, αμφιλεγόμενη, αλλά, παρ' όλ' αυτά, είναι απαραίτητος για την ζωή μας, για την ταυτότητα, την αυτογνωσία μας.
Άλλο ζήτημα το εάν ένας πολιτιστικός ή καλλιτεχνικός Φορέας, Κρατικός ή επιδοτούμενος, κάνει σωστή, διαφανή, αποδοτική διαχείριση των κονδυλίων του, αν παράγει έργο ή τι είδους έργο παράγει. Αυτό, ναι, μπορεί και πρέπει να είναι αντικείμενο διερεύνησης από μια χρηστή Δημόσια Διοίκηση, με στόχο την καλύτερη διαχείριση και αποδοτικότητα σε επίπεδο πολιτιστικών αγαθών.
Ωστόσο, η πρακτική του Υπουργείου Πολιτισμού και αντίστοιχα το άρθρο του κ. Μανδραβέλη, δείχνουν να αποπνέουν ένα πνεύμα στεγνά οικονομικό: "μας στοιχίζει τόσο, είναι πολλά, δεν ωφελεί οικονομικά, το κλείνουμε".
Το θέτω λίγο σχηματικά, αλλά αυτό αποκομίζω... Το ζητούμενο εδώ θα ήταν, μάλλον, μια εποικοδομητικότερη προσέγγιση του τύπου "ας δούμε τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε με τόσα χρήματα ή και με λιγότερα ακόμα...".