Τσικνοπέμπτη

Για να πω την αλήθεια, το Καρναβάλι ποτέ δεν το συμπάθησα ούτε και μου λέει πολλά το συνήθως χονδροειδές χιούμορ των αποκριάτικων παρελάσεων και των αρμάτων.
Από τις χειρότερες παιδικές αναμνήσεις μου είναι τα μπαλ μασκέ της εποχής, οπότε και με ντύνανε εκόντα άκοντα Ζορό στα κατάμαυρα, πριν τον αποτελειώσει ως ηρωική φιγούρα ο κ. Ψωμιάδης, ή Ρομπέν των δασών, στα καταπράσινα, και με τρέχανε στην "Τερψιχόρη" του Hilton, για τον χορό του σχολείου.
Ως φέρελπις νέος, θυμάμαι να πηγαίνω αργότερα στον κλασικό μαζικό προορισμό διασκέδασης εκείνης της εποχής, την Πλάκα, και να παθαίνουν τα νεύρα μου, με τους αγνώστους, που σε πλησίαζαν ξαφνικά εν μέση οδώ και σου κατάφερναν χτυπήματα με πλαστικά, πολύχρωμα ρόπαλα.
Ποτέ, λοιπόν, δεν το συμπάθησα το Καρναβάλι - αλλά η Τσικνοπέμπτη είναι τελείως άλλη υπόθεση. Παράδοση, με την οποία μπορώ να ταυτισθώ ολοκληρωτικά και ανεπιφύλακτα!
Έχω φάει σε μερικά από τα καλύτερα εστιατόρια, στην Αθήνα και στο εξωτερικό, αλλά την έλξη της τσίκνας και την ατμόσφαιρα της κλασικής Ελληνικής ταβέρνας δεν μπορώ να την ξεπεράσω ούτε και το θέλω.
Ίσως επειδή έχω φάει στα κλασικά "Μπακαλιαράκια" της Κυδαθηναίων, σε χρυσές γι' αυτά εποχές, δεν μπορώ να υποκλιθώ τόσο βαθιά στο black cod, που έχει εσχάτως σκλαβώσει την Αθηναϊκή κοινωνία. Προφανώς, επειδή έχω προλάβει την ταβέρνα του "Ξυνού" και τον "Πλάτανο" της Πλάκας, τα κουτούκια και το αμίμητο γουρουνόπουλο του "Μίμη" του Χαλανδρίου, τα ασυναγώνιστα γιγάντια βαρέλια του Παγκρατιώτη "Καραβίτη", δεν μπορώ να νοιώσω το ίδιο στις σημερινές μοντέρνες και μετα-μοντέρνες ψησταριές του Γκαζιού. Πηγαίνω, βέβαια, αλλά πάντα κάτι θα μου λείπει - το κάτι, την ατμόσφαιρα, που με τόση επιτυχία έχει συλλάβει και αποτυπώσει ο Γιώργος Πίττας στο πρόσφατο βιβλίο του "Η Αθηναϊκή Ταβέρνα".
Υπάρχουν ακόμη τέτοιες ταβέρνες, που παραπέμπουν σε άλλες εποχές και άλλα ήθη. Που, κυρίως, παραπέμπουν σε δικές μας περιόδους πιο ξένοιαστες, με περισσές ελπίδες, περισσή αφέλεια, περισσή νιότη! Δεν θέλει πολύ κόπο, για να τις ανακαλύψεις. Πιο πολύ κόπο θέλει το να βρεις παρέα, που θα μοιράζεται την ίδια νοσταλγία μαζί σου και θα είναι πρόθυμη να διαβεί, για την βραδινή της διασκέδαση, τις συνοριακές γραμμές του Γκαζιού ή του Ψυρρή! Σ' αυτό δυσκολεύομαι λίγο, οφείλω να ομολογήσω, ειδεμή την διάθεση εγώ την έχω πάντα.

Έστω, λοιπόν, κι αν δεν έχω γύρω μου την ατμόσφαιρα της παλιάς ταβέρνας, έστω κι αν δεν έχω την τσίκνα, προέχει η καλή παρέα, όπως συμφωνεί κι η Εύη. Κι απόψε θάχω όχι μόνο την καλή παρέα, αλλά και το καλό κρέας, την εξαιρετική σχάρα του "Dirty Ginger", στο Γκάζι. Για να μη μιλήσω για την κολασμένη pavlova φράουλας, την μία και μοναδική της Αθήνας, όπως μόνο η Έφη Γιαλούση ξέρει να την φτιάχνει!
Τσικνοπέμπτη σε fun restaurant, αντί για κουτούκι, πρώτη φορά στην ζωή μου θα κάνω απόψε, αλλά για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά κι αυτή ειδικά η πρώτη φορά αξίζει. Έχω, άλλωστε, απόλυτη εμπιστοσύνη στο μαγαζί, στην κουζίνα, στην εξυπηρέτηση, στην ζεστασιά, που ξέρουν εκεί να δημιουργούν όλοι μαζί!
Και του χρόνου!