Δέκα αγάπες και Τρεις στιγμές

Ο Γιος ο Άσωτος έπαιξε το παιχνίδι με τις δέκα αγάπες και, μετά, ζήτησε κι από μένα να γράψω και για τρεις μεγάλες στιγμές της ζωής μου...
Δέκα αγάπες βρήκα κι έχω κι άλλες πολλές - και σκοπεύω ν' αποκτήσω ακόμη πολλές, καλά νάμαι μόνο!
Τρεις στιγμές, όμως; Έχουμε άραγε τρεις μεγάλες στιγμές στην ζωή μας; Τρεις κορυφώσεις; Και τι νόημα έχουν; Τι μάθημα παίρνουμε απ' αυτές;
Αφού κανείς και τίποτε δεν στέκεται, δεν μπορεί να σταθεί, ούτε για πάντα ούτε καν για πολύ στην κορυφή, οι μεγάλες στιγμές είναι μονάχα αυτό: στιγμές... που, αν τις αξιώθηκες, χρωστάς να τις χαρείς για  εκείνο το γλυκό, το απίστευτο λίγο, που διαρκούν και να δεχθείς το κουτρουβάλιασμα μετά. Μοιραία θα ακολουθήσει, το ξέρεις έτσι;

Κάνω, λοιπόν, απρόσκλητος κι από μόνος μου, έναν συνδυασμό των δέκα και των τριών, ώστε να προκύψει κάποια εικόνα πιο συγκεκριμένη.

Δέκα αγάπες:

1. Το Αιγαίο - δεν είναι μια ακόμα θάλασσα αυτό το απέραντο μπλε, είναι ολόκληρη η συλλογική ζωή μας στην ιστορική της συνέχεια κι οι βράχοι οι σκόρπιοι εδώ κι εκεί είμαστ' εμείς, ράχες ανθρώπων είναι, που λες και τους τραβάει το Αιγαίο στα έγκατά του, αλλά αυτοί εκεί, γατζωμένοι στην επιφάνεια, με το βλέμμα σταθερό στον ορίζοντα
2. Την μελαγχολία, την άφατη, σιωπηλή μελαγχολία - το πιο προσωπικό και δημιουργικό συναίσθημα
3. Τις Ελληνικές μουσικές του '60 και του '70, που με γυρίζουν σε χρόνια νεανικά, με τα  τρανζιστοράκια συντροφιά μοναδική - μ' όλες τις έννοιες του επιθέτου "μοναδική"
4. Τον συγκοπτόμενο ήχο της τζαζ στο φεγγαρόφωτο
5. Τον ήλιο του Ιουλίου - χωρίς αντιηλιακό... τον ήλιο του Ιουλίου παντού... τον ήλιο του Ιουλίου ανελέητο, πριν από την μαλθακότητα και τις οχλαγωγίες του Αυγούστου
6. Την συγγνώμη, που ποτέ δεν αρνούμαι ούτε να την δίνω ούτε να την δέχομαι
7. Τα βράδυα έξω για λίγους, τα βράδυα μέσα για δύο
8. Το γράψιμο: λέξεις στο χαρτί κάποτε κι από κει στο συρτάρι... στην οθόνη σήμερα κι από κει στο διαδίκτυο... Πόσο γλυκά προκλητικό είναι να εκτίθεσαι και να μη σε νοιάζει - όχι πια!
9. Το γράψιμο του φωτός στον αισθητήρα της μηχανής, το γράψιμο, που κλέβει μια για πάντα την τρέχουσα στιγμή, που κάνει δικούς μας και τους περαστικούς ακόμα ανθρώπους κι ας μη το μαθαίνουνε ποτέ


10. Εσένα κι εμένα μαζί - όπως τότε, όπως πάντα, όπως ποτέ.

Και τρεις στιγμές - που ούτε κι αυτές μου φτάνουνε... Πρέπει οπωσδήποτε να "τρέξω", για ν' αποκτήσω κι άλλες!!!
1. Όταν, Δεκέμβριο του '75, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά ποίημά μου στην "ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ". Διόλου άσχημα για τότε, που δεν είχα κλείσει ούτε τα 19 ακόμη. Ο τίτλος του περιοδικού μπορεί, δικαιολογημένα,  να μη σημαίνει πολλά για τις νεώτερες γενιές, μπορεί να μη το έχουν καν ακούσει, αλλά για τον παλιό κόσμο, στον οποίο μεγάλωσα και συγκροτήθηκα, ήταν όχι μόνο το αρχαιότερο αλλά και το απόλυτο περιοδικό του λογοτεχνικού και φιλολογικού κατεστημένου.
2. Όταν το ίσως μεγαλύτερης κυκλοφορίας φωτογραφικό περιοδικό στον κόσμο, το Αμερικανικό "POPULAR PHOTOGRAPHY", αγόρασε και παρουσίασε σε άρθρο του τεύχους Απριλίου 2009 δική μου φωτογραφία.
3. Όταν ερωτεύομαι. Τώρα πια ερωτεύομαι περισσότερο κατά φαντασίαν, αλλά η στιγμή, και φτιαχτή νάναι, είναι πάντα μεγαλειώδης και πάντα δημιουργική. Συνήθως, ακολουθεί κατακρήμνιση, μεγαλειώδης κι αυτή, όμως, και εξ ίσου δημιουργική!    


Υ.Γ.: Όπως έκανα και στο παλιό blog, πάσα για παιχνίδια δεν δίνω... Όποιος θέλει παίζει και μόνος του, ε;
;-)

Όροι χρήσης

Διάβασα, άραγε, ποτέ "Όρους χρήσης", πριν πατήσω το "Accept" ή το "Συμφωνώ" και να προχωρήσω;

Δεν θυμάμαι - αλλά μάλλον όχι...

Και με τους ανθρώπους;

Έχουν όρους χρήσης, άδειες, εγκρίσεις;

Τις ζήτησα ποτέ; Τις διάβασα; 

Ή μόνο έκανα κλικ;

H ψηφιακή μας μοναξιά

Στα δύο περίπου χρόνια που απείχα από το blogging πολλά έχουν αλλάξει, αλλά και πολλά έχουν μείνει ίδια.

Ένα θέμα, που παραμένει πάντα παρόν, ελκυστικό και «αγαπημένο», είναι το θέμα της μοναξιάς και δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως μπορώ να το εξηγήσω.

Όσοι έχουν λύσει το μυστήριο αυτό ζήτημα πιθανότατα δεν έχουν καν blog - και τούτο γιατί, συνήθως, όταν κάποιος δεν είναι μόνος, δεν έχει πολύ χρόνο για ενδοσκόπηση δημόσια ή ιδιωτική, πόσω μάλλον για blogging… Έχει χρόνο κυρίως για την ίδια την ζωή, για το «μαζί» μιας ζωής!

Με τόσο πολλούς γύρω μας πραγματικά μόνους, απορίας άξιο είναι πώς δεν σμίγουν οι τόσες ιδιωτικές μοναξιές. Σκύβουν πρόθυμα, με τρόπο ψηφιακό, η μία στον ώμο της άλλης, αλλά στον πραγματικό κόσμο επικρατούν αποστάσεις. Από τα blogs στα μπαρ κι από κει στα εστιατόρια βλέπω πολλούς, πάρα πολλούς ανθρώπους μόνους, νέα παιδιά σε παρέες του ενός φύλου ή μικτές, όπου είναι εμφανές ότι δεν υπάρχουν ζευγάρια, ίσως ούτε καν παιχνίδισμα ερωτικό μεταξύ τους.

Δισταγμοί εξοικείωσης, φόβοι απογοήτευσης, εγωισμοί αξεπέραστοι, ανασφάλεια, επιλογή και στάση ζωής; Αξίζει, όμως, τον κόπο να ρισκάρει κανείς και να εκτεθεί για τον έρωτα και την αγάπη κι ας χάσει – όπως πολύ συχνά χάνει… Είναι σπουδαία, είναι ζωής σημαντικά, τα όσα έχει βιώσει στο μεταξύ!

Σπουδαίο είναι νάχει κάτι κανείς για να δακρύσει και να κλάψει που τόχασε, όχι το να καταλήγει να δακρύζει γιατί δίστασε και δεν είχε ποτέ τίποτε, έστω και προσωρινά….

Ακόμη κι αν κάποτε δεν δίστασε, ακόμη κι αν κάποτε απογοητεύθηκε ή απογοήτευσε ο ίδιος, ακόμη κι αν τούπανε ή είπε ο ίδιος ένα «ψέμα», το ότι κάποτε μετρήσαμε εμείς για κάποιον ή να μέτρησε κάποιος για μας τόσο, ώστε να άξιζε ένα κάποιο «ψέμα», ίσως να μη είναι μονάχα αρνητικό, αλλά νάχει κι αυτό από μόνο του μιαν ορισμένη σπουδαιότητα…

Της μιας βραδιάς

       Ξέρω

       Σε λίγο θα πεις

       Ότι φεύγεις

       Ξέρω

       Εγώ θα σε κοιτάω

       Με το βλέμμα

       Πούχω για να λέω

       Φυσικά

       Αλλά θέλω

       Να μου πεις τ’ όνομά σου

       Μοναχά τ' όνομά σου

                                                           

       Νάχω κάτι να φωνάζω

       Τα δύσκολα βράδυα

       Από μέσα μου βέβαια

       Μη τυχόν κι ακούει κανένας

       Μη τυχόν κι ακούω

       Κι εγώ

       Να μου πεις τ’ όνομά σου

       Νάχω κάτι να ερωτεύομαι

       Ένα όνομα έστω

       Ακόμα και ψεύτικο

       Νάχω

Μετα-τσικνοπέμπτη

Διαπιστώνω ενδιαφέρον για την πορεία της χθεσινής βραδιάς και σπεύδω - τρόπος του λέγειν, δηλαδή το "σπεύδω", γιατί κάτι το αλκοόλ κάτι το ξενύχτι κάτι και λίγη δουλειά σήμερα, φτάσαμε αισίως στην Παρασκευή το βράδυ, για να γράψω!

Το Γκάζι, με την πολυμορφία του και το πολλαπλά φορτισμένο "τοπίο" του αποτελεί πάντα, τα τελευταία χρόνια, αγαπημένο και πρακτικό προορισμό νυχτερινής διασκέδασης. Το βρίσκω γλυκά χαλαρό, σε σύγκριση, λόγου χάριν, με το Κολωνάκι, που ήταν σχεδόν μοναδική επιλογή, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, που ξεκίνησε η τάση προς Ψυρρή, πιο αεράτο από του Ψυρρή και, αν κάποιος πάει λίγο νωρίτερα από τον πολύ κόσμο, συνήθως βρίσκει εύκολα να παρκάρει!
Έφτασα, λοιπόν, γύρω στις 10, πάρκαρα πανεύκολα (ΟΚ, με το μισό αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο) στην πάροδο της Βουτάδων, ένα τετράγωνο πιο πάνω από το  Gazarte και κατηφόρισα προς την Πλατεία του Κεραμεικού.

Ένα από τα καλά της Πλατείας, πέρα από την άπλα της και την διαρκή ζωντάνια της, είναι ότι, με μια γρήγορη ματιά γύρω - γύρω και ειδικά στον τοίχο απέναντι από την Βόρεια είσοδο του μετρό, μπορεί κανείς να ενημερωθεί μέσα σε δευτερόλεπτα για ό,τι παίζει στην Αθηναϊκή νύχτα, να επιλέξει, να κάνει τον προγραμματισμό του.
Επιβεβαίωσα ότι αύριο, 6/2, ξεκινάει ξανά εμφανίσεις στο Gazarte η Πρωτοψάλτη με τον Κορκολή, τους οποίους έχασα πέρυσι, αλλά έμαθα ότι ήταν πολύ καλοί και λέω να τους δω φέτος.
Και πρόσεξα ότι το βράδυ, ώρα 7, της 14 Φεβρουαρίου ο Δήμος Αθηναίων οργανώνει στην αγαπημένη "ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ" την εκδήλωση "14 φωνές + 1 πιάνο". Φωνές πολύ καλές, μαζεμένες όλες μαζί. Ακούγεται ευκαιρία μοναδική. Μετέχει και η πρόσφατη αποκάλυψη, η Νάντια Μπουλέ, που με την φωνή της και την εκφραστικότητά της τάχασα, αμέσως με το που άρχισε ένα video clip στο YouTube.
Καλή επιλογή η εκδήλωση αυτή, αν δεν φύγει κανείς για τριήμερο εκτός Αθηνών ή αν ο καιρός χαλάσει τα σχέδιά μου για ταξίδι με πλοίο στο νησί.

Γενικά, χθες, το Γκάζι μου φάνηκε λίγο υποτονικό. Ούτε στα μαγαζιά ούτε έξω κυκλοφορούσε τόσος κόσμος όπως μόλις το Σάββατο, ας πούμε... Αντίκτυπος από το διάγγελμα του Πρωθυπουργού, την Τρίτη; Άρχισε η κρίση να χτυπάει την πόρτα των μαγαζιών του Γκαζιού; Ή, απλώς, ο κόσμος κατευθύνθηκε σε πιο παραδοσιακούς τσικνοπέμπτικους προορισμούς; Θα δείξει... Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει εύκολα, πάντως, και το τελευταίο, που θα κόψει είναι η νυχτερινή διασκέδαση. Αν δω, μακροπρόθεσμα βέβαια, τους Έλληνες να "εκσυγχρονίζονται" και να βγαίνουνε μονάχα Σάββατο, όπως σε πολλές χώρες του εξωτερικού, θάναι θαύμα - ποιυ δεν θα το αντέξω!

Το "Dirty Ginger", στην Τριπτολέμου, όπου κατέληξα, είχε όσο κόσμο χρειαζόταν για να φάει κανείς άνετα. Ο χώρος του εστιατορίου γεμάτος, στον χώρο του bar πιο χαλαρά.
Μαζευτήκαμε, όλως περιέργως (!!!), όλοι οι φίλοι στην ώρα μας και απολαύσαμε κρέατα, που, όσο τακτικός πελάτης κι αν είμαι, δεν θα πάψω να εκπλήσσομαι για το πόσο καλά και καλοψημένα είναι. Το τελευταίο, που περιμένει κανείς να βρει σ' ένα music bar & fun restaurant, από τα πιο trendy και νεανικά της Αθήνας, είναι κεμπάπ, γιαουρτλού ή σουβλάκι με πεντακάθαρο κρέας και ψήσιμο επιπέδου παραδοσιακής χασαποταβέρνας - απ' αυτές, που σταδιακά σπανίζουν, φθίνουν, χάνονται. Το "Dirty Ginger", όμως, τάχει αυτά, τα φτιάχνει όσο ελαφριά και spicy πρέπει και καταφέρνει κιόλας να τα συνδυάζει εκπληκτικά με πρωτότυπες σαλάτες και ψαγμένα ορεκτικά!
Ώς τις 12 είχαμε φάει και είχαμε πιει παραδοσιακά, οπότε ήταν πια ώρα για σφηνάκια. Άφθονα σφηνάκια από ποικιλία μπουκαλιών, που τα σερβίρει το μαγαζί σε τεράστια σαμπανιέρα, γεμάτη, όπως πρέπει, με νερό και πάγο.  Μαστίχα, Γκράπα, limoncello και θεία tequila "Don Julia Anejo".       
Στο μεταξύ είχε γεμίσει και το bar, τα decibels και ο ρυθμός της μουσικής είχαν ανέβει κατακόρυφα και η tequila οδήγησε σε χορό γύρω από το τραπέζι, μια και το μαγαζί απ' όλα έχει, αλλά πίστα δεν έχει!

Κερδισμένη βραδιά η χθεσινή, παραδοσιακή ως προς το φαγητό, εναλλακτική, όπως την χαρακτήρισε σε σχόλιό της η Ακανόνιστη, ως προς τον χώρο και την μουσική. Δύο σε ένα!
Πλεονέκτημα ότι δεν μυρίζαμε τσίκνα, φεύγοντας, μειονέκτημα μόνο ότι με τόσο φαγητό και αλκοόλ δεν υπήρχε χώρος για την κολασμένη pavlova φράουλα, που ανελλιπώς καταβροχθίζω στο "Dirty Ginger" και μόνον εκεί!

           

Τσικνοπέμπτη

Για να πω την αλήθεια, το Καρναβάλι ποτέ δεν το συμπάθησα ούτε και μου λέει πολλά το συνήθως χονδροειδές χιούμορ των αποκριάτικων παρελάσεων και των αρμάτων.
Από τις χειρότερες παιδικές αναμνήσεις μου είναι τα μπαλ μασκέ της εποχής, οπότε και με ντύνανε εκόντα άκοντα Ζορό στα κατάμαυρα, πριν τον αποτελειώσει ως ηρωική φιγούρα ο κ. Ψωμιάδης, ή Ρομπέν των δασών, στα καταπράσινα, και με τρέχανε στην "Τερψιχόρη" του Hilton, για τον χορό του σχολείου.
Ως φέρελπις νέος, θυμάμαι να πηγαίνω αργότερα στον κλασικό μαζικό προορισμό διασκέδασης εκείνης της εποχής, την Πλάκα, και να παθαίνουν τα νεύρα μου, με τους αγνώστους, που σε πλησίαζαν ξαφνικά εν μέση οδώ και σου κατάφερναν χτυπήματα με πλαστικά, πολύχρωμα ρόπαλα.
Ποτέ, λοιπόν, δεν το συμπάθησα το Καρναβάλι - αλλά η Τσικνοπέμπτη είναι τελείως άλλη υπόθεση. Παράδοση, με την οποία μπορώ να ταυτισθώ ολοκληρωτικά και ανεπιφύλακτα!
Έχω φάει σε μερικά από τα καλύτερα εστιατόρια, στην Αθήνα και στο εξωτερικό, αλλά την έλξη της τσίκνας και την ατμόσφαιρα της κλασικής Ελληνικής ταβέρνας δεν μπορώ να την ξεπεράσω ούτε και το θέλω.
Ίσως επειδή έχω φάει στα κλασικά "Μπακαλιαράκια" της Κυδαθηναίων, σε χρυσές γι' αυτά εποχές, δεν μπορώ να υποκλιθώ τόσο βαθιά στο black cod, που έχει εσχάτως σκλαβώσει την Αθηναϊκή κοινωνία. Προφανώς, επειδή έχω προλάβει την ταβέρνα του "Ξυνού" και τον "Πλάτανο" της Πλάκας, τα κουτούκια και το αμίμητο γουρουνόπουλο του "Μίμη" του Χαλανδρίου, τα ασυναγώνιστα γιγάντια βαρέλια του Παγκρατιώτη "Καραβίτη", δεν μπορώ να νοιώσω το ίδιο στις σημερινές μοντέρνες και μετα-μοντέρνες ψησταριές του Γκαζιού. Πηγαίνω, βέβαια, αλλά πάντα κάτι θα μου λείπει - το κάτι, την ατμόσφαιρα, που με τόση επιτυχία έχει συλλάβει και αποτυπώσει ο Γιώργος Πίττας στο πρόσφατο βιβλίο του "Η Αθηναϊκή Ταβέρνα".
Υπάρχουν ακόμη τέτοιες ταβέρνες, που παραπέμπουν σε άλλες εποχές και άλλα ήθη. Που, κυρίως, παραπέμπουν σε δικές μας περιόδους πιο ξένοιαστες, με περισσές ελπίδες, περισσή αφέλεια, περισσή νιότη! Δεν θέλει πολύ κόπο, για να τις ανακαλύψεις. Πιο πολύ κόπο θέλει το να βρεις παρέα, που θα μοιράζεται την ίδια νοσταλγία μαζί σου και θα είναι πρόθυμη να διαβεί, για την βραδινή της διασκέδαση, τις συνοριακές γραμμές του Γκαζιού ή του Ψυρρή! Σ' αυτό δυσκολεύομαι λίγο, οφείλω να ομολογήσω, ειδεμή την διάθεση εγώ την έχω πάντα.

Έστω, λοιπόν, κι αν δεν έχω γύρω μου την ατμόσφαιρα της παλιάς ταβέρνας, έστω κι αν δεν έχω την τσίκνα, προέχει η καλή παρέα, όπως συμφωνεί κι η Εύη. Κι απόψε θάχω όχι μόνο την καλή παρέα, αλλά και το καλό κρέας, την εξαιρετική σχάρα του "Dirty Ginger", στο Γκάζι. Για να μη μιλήσω για την κολασμένη pavlova φράουλας, την μία και μοναδική της Αθήνας, όπως μόνο η Έφη Γιαλούση ξέρει να την φτιάχνει!
Τσικνοπέμπτη σε fun restaurant, αντί για κουτούκι, πρώτη φορά στην ζωή μου θα κάνω απόψε, αλλά για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά κι αυτή ειδικά η πρώτη φορά αξίζει. Έχω, άλλωστε, απόλυτη εμπιστοσύνη στο μαγαζί, στην κουζίνα, στην εξυπηρέτηση, στην ζεστασιά, που ξέρουν εκεί να δημιουργούν όλοι μαζί!
Και του χρόνου!

Προσωπικό

Σήμερα θα γινόσουν, λέει, 49!
Αστείο κάπως δεν σου ακούγεται
Αυτό κι εσένα;
Εσύ δεν ήσουνα
Ούτε για μια μέρα
Πάνω από 36...