Ξέρεις πως μια μουσική βραδυά πήγε καλά, όταν, τελειώνοντας, έχεις την αίσθηση ή και την παράξενη βεβαιότητα ακόμα πως όχι, δεν βγήκες έξω, αλλά βρισκόσουν απλώς με την παρέα σου, με τους δικούς ανθρώπους και φίλους σ' ένα σπίτι και κάποια στιγμή, αυθόρμητα και δίχως πρόγραμμα, πιάσατε το τραγούδι όλοι μαζί...
Κάπως έτσι κύλησε η χθεσινή βραδυά στο "8 ΔΥΤΙΚΑ", μια βραδυά για τον Μάνο Χατζιδάκι, όπως έλεγε η αφίσα - αλλά νομίζω πως δεν ήταν ακριβώς έτσι. Ήταν μάλλον μια βραδυά ΜΕ τον Μάνο Χατζιδάκι, χαρισμένη σε μας όλους, που ήμασταν εκεί, από τον ίδιο τον εσαεί παρόντα Χατζιδάκι και με διάμεσους τους καλούς φίλους μουσικούς - την Μαρία Δελή στο μπαγιάν (που εγώ για ακορντεόν το βλέπω, αλλά, δεν μπορεί, θάχει κάποια διαφορά!!!), τον άνθρωπο-ορχήστρα Δημήτρη Μακρή σε πολλά και διάφορα όργανα και στην ενορχήστρωση, τον συνθέτη Γιάννη Αναστασόπουλο στο πιάνο - και τους ηθοποιούς-ερμηνευτές, Ποθητή Σταυρινούδη, Άννα-Έλενα και Κωνσταντίνο Φάμη.
"Ηθοποιός σημαίνει φως", σύμφωνα με την κλασική παρλάτα, αλλά πριν κι απ' αυτό ηθοποιός στην κυριολεξία σημαίνει ποιητής ήθους και το χθες επί σκηνής, μπροστά στα μάτια μας, ποιούμενο ήθος ήταν έκδηλο στον τρόπο, με τον οποίο προσεγγίσθηκαν και ερμηνεύθηκαν τα τραγούδια του Χατζιδάκι από όλες τις διαφορετικές εποχές της δημιουργίας του. Σεβασμός και συγκίνηση ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του τρόπου αυτού, που διαπερνούσε τόσο το παίξιμο των τριών μουσικών όσο και τις φωνές, την σκηνική στάση των ηθοποιών-ερμηνευτών - κυρίως, όμως, εκείνη την άλλη γλώσσα τους, την γλώσσα, που είναι πάντα ειλικρινής, γιατί δυσκολεύεται, γιατί αδυνατεί να πει ψέματα, την γλώσσα του σώματος...
Κεντρικός και κύριος άξονας των τραγουδιών του Χατζιδάκι είναι ο άνθρωπος μ' όλο του τον συναισθηματικό κόσμο, ειδικά ο άνθρωπος εκείνος, που σ' όλες του τις συναισθηματικές εκφάνσεις, εκφράζεται χαμηλόφωνα, ψιθυριστά, όπως μιλάει στον εαυτό του, μονάχος το βράδυ, ή όπως σιγομουρμουρίζει στον καλύτερο και πιο έμπιστό τοιυ φίλο, ώστε τρίτος να μη πάρει είδηση το τι λέει και το τι περνάει... Τα γνήσια απολύτως προσωπικά συναισθήματα, άλλωστε, μονάχα σε χαμηλούς τόνους εκφέρονται και γι' αυτό ταιριάζουν τόσο οι μουσικές του Χατζιδάκι στους μυστικούς έρωτες, που κρύβονται στον Υμηττό, στα παληκάρια-κυπαρίσια, που ξενιτεύτηκαν κι άφησαν πίσω άδειες αγκαλιές, στην αθανασία, που, όσο πιο πολύ την αποζητούμε τόσο πιο πολύ μας ξεφεύγει, στις άδολες αγάπες, που μόναχα στ' όνειρό μας τις φιλούμε.
Με πολύ λίγα λόγια, έξι νέοι άνθρωποι χθες ανέβηκαν σ' ενα χαμηλό πάλκο και μιλήσανε για τα προσωπικά τους σ' όλους όσοι ήμασταν εκεί, μας έδειξαν εμπιστοσύνη και μας μεταφέρανε δικά τους ακριβά, συναισθηματικά βιώματα, σαν αυτά, που όλοι έχουμε...
Αλλά χρησιμοποίησαν γι' αυτό την μουσική και τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι!..
.JPG)
Αναρτήσεις
