"ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΝΤΡΑΦΙ" - από την Θεατρική Ομάδα "Let's Act"

Μικρά Θέατρα, μικρές θεατρικές ομάδες, πολύ μεράκι, πολύ ταλέντο - αυτά είναι τα στοιχεία, που προσδιορίζουν εντονότερα από κάθε τι άλλο την Αθηναϊκή θεατρική πραγματικότητα των τελευταίων ετών.
Η Ομάδα Let's Act είναι ένα από αυτά τα πεισματάρικα σύνολα ταλαντούχων νέων ανθρώπων, που λειτουργούν συλλογικά και προσθέτουν μια ξεχωριστή πινελιά στον θεατρικό καμβά της πρωτεύουσας. Πέρυσι, τέτοια εποχή, μας  είχαν παρουσιάσει το κοινωνικά αιχμηρό ΕΛΑ ΚΟΝΤΑ. Φέτος επανακάμπτουν με μια μαύρη κωμωδία, το "ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΝΤΡΑΦΙ", που άνοιξε χθες, Κυριακή, 21/1/2018, τον δικό του κύκλο.
Δεν είναι εύκολο είδος η μαύρη κωμωδία. Από πράξη σε πράξη κι από ατάκα σε ατάκα, πασχίζει να ισορροπήσει πάνω σε ένα λεπτό σχοινί, να συναιρέσει το δράμα με την κωμωδία, να μας συμφιλιώσει με το τραγικό και το παρανοϊκό. Μας τα συστήνει μέσα από μια διαφορετική οπτική γωνία, μας εξοικειώνει με τους παράγοντες της τραγωδίας και της παράνοιας, εξανθρωπίζει με τον τρόπο της χαρακτήρες, που δεν είναι δα κι οι καλύτεροι τύποι για παρέα.
Τέτοιοι είναι οι ήρωες του "Εγκλήματος στο Ντράφι".
Ένας θεατρικός συγγραφέας, που δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε ούτε αυτό που θάθελε να είναι.

 Μια τσαχπίνα σύζυγος, που τον παντρεύτηκε για χρήμα και σεξ, αλλά ατυχησε και στα δύο.

Ένας νεαρός, γόης και καπάτσος, που τα κάνει όλα ή είναι πρόθυμος να τα κάνει όλα, χωρίς πολλούς δισταγμούς. 

Για να πετύχουν όλοι τον σκοπό τους, τον πλούτο, την επιτυχία, την δόξα, μπορούν να φτάσουν στο έγκλημα. Κι όχι μόνο σε ένα έγκλημα. Σε πολλά, σε όσα χρειάζεται. Τα σχεδιάζουν τέλεια. Τα εκτελούν ψυχρά. Ξεφεύγουν από την Δικαιοσύνη, αλλά δεν ξεφεύγουν ο ένας από τον άλλο.   

Η πλοκή του έργου χαρακτηρίζεται από διαρκείς ανατροπές, που, σε συνδυασμό με έναν χειμαρρώδη λόγο και μια σειρά από έξυπνες ατάκες, κρατά τον θεατή σε εγρήγορση. Η γοργή εναλλαγή των καταστάσεων και το πνευματώδες γράψιμο δεν αφήνουν περιθώρια για ηθικούς προβληματισμούς. Ο θεατής απολαμβάνει τις επί σκηνής περιπέτειες των αμαρτωλών ηρώων και αφήνει την Θεία Δίκη να κάνει την δουλειά της, χωρίς να πολυσκοτίζεται ο ίδιος για την τιμωρία τους. 

Ο Πάνος Τσαλιγόπουλος στον πρωταγωνιστικό κόντρα ρόλο του συγγραφέα είναι απολαυστικός. Συνδυάζει μοναδικά την εγκληματική απειρία με την ανηθικότητα, παραμένει κυνικός, αλλά και αδέξιος σε όλα. Έχει ύφος, έχει τουπέ, νομίζει ότι έχει το πάνω χέρι και τον έλεγχο των πάντων, λες και γράφει ένα ακόμη θεατρικό του, αλλά του ξεφεύγει το μοιραίο φινάλε. Δεν θα το γράψει ο ίδιος αυτή την φορά, όσο κι αν το μελετάει, όσο κι αν το σκηνοθετεί λεπτομερώς.

Η Πηγή Μπουκουβάλα κρατάει για τον εαυτό της έναν διπλό ρόλο - της αφελούς συζύγου και της δίδυμης δικηγόρου αδελφής της. Παιχνιδιάρα γυναίκα και σέξυ σύζυγος το ένα της πρόσωπο, κυνική και μηχανορράφος δικηγόρος το άλλο της πρόσωπο. Έξοχη και πειστική σε αμφότερες τις εκδοχές. Το φυζίκ της την ευνοεί έτσι κι αλλιώς, αλλά ξέρει και να το αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο. 

Ο νεαρός Μάνος είναι η πέτρα του σκανδάλου στο έργο. Ο χαρακτήρας του ελίσσεται με υποκριτική μαεστρία. Όπως κάθε πέτρα σκανδάλου, που σέβεται τον εαυτό της και τον ρόλο της, ο Μάνος περνάει αβίαστα κι αυτόματα από την επιφανειακή αγαθότητα και αφέλεια στην πιο ανηλεή συμπεριφορά. Ψύχραιμα και με σιγουριά. Ο Φάνης Στάμου στον ρόλο του Μάνου επιδεικνύει την ίδια υποκριτική μαεστρία. Είναι ο Μάνος! Κι ο θεατής δεν έχει καμμιάν αμφιβολία ούτε γι' αυτό ούτε και για το ώς πού  μπορεί να φτάσει, προκειμένου να πετύχει  τον σκοπό του.             

Την σύνθεση των ηθοποιών συμπληρώνουν η Άντα Δασκαλάκη

   
και η Μαριλένα Κεκάτου.

Στον αβανταδόρικο ρόλο μιας psychic που όλα τα ψυχανεμίζεται κι όλα τα προβλέπει - εκτός από την δική της μοίρα! - η Δασκαλάκη είναι πηγαία έξοχη. Οι ατάκες της, οι κινήσεις της, η εκφορά του λόγου, εμπνευσμένες. Θεατρική παρουσία παροιμιώδης και αξέχαστη.
Η Κεκάτου κρατάει τον πολύ χαρακτηριστικό ρόλο μιας σταρ, μιας ηθοποιού. Γυναίκα χυμώδης άνευ ορίων. Προκλητική ακόμη και στις πιο αθώες κινήσεις της, χαρίζει απίστευτες εικόνες και γέλιο στους θεατές.

Η σκηνοθεσία της Πηγής Μπουκουβάλα ακολουθεί γοργούς ρυθμούς, όπως επιβάλλει το είδος της μαύρης κωμωδίας, και αποσπά από τους ηθοποιούς εξαίρετες ερμηνείες. Ούτε το κείμενο, που έχει γραφτεί συλλογικά από την Ομάδα "Let's Act" ούτε η σκηνοθετική προσέγγιση ασχολούνται με τα ηθικά διλήμματα. Αποφεύγουν να χρονοτριβήσουν γύρω από τους χειρισμούς και τις πρακτικές των ηρώων. Παρακολουθούν την δράση, χωρίς σχόλια και πλατειασμούς, την αφήνουν σοφά να ρέει απαραβίαστα ώς το φυσικό της τέλος.

Συνολικά κρινόμενη, η παράσταση προσφέρεται για ένα απολαυστικό κλείσιμο  Κυριακής, ένα χαλαρό δίωρο συντροφιά με πολύ χαρακτηριστικούς τύπους, που καλό είναι να αποφύγετε στην πραγματική ζωή. Επί σκηνής, όμως, είναι απόλαυση και αξίζει να τους δείτε όλους μαζί να κονταροχτυπιούνται μέχρι τελικής πτώσεως - στο Θέατρο Παραμυθίας  "Αλμπερτίνα Τσοπανάκη", κάθε Κυριακή στις 18:30.

       

ΕΛΑ ΚΟΝΤΑ

Πρεμιέρα το βράδυ της Κυριακής, 15 Ιανουαρίου, για την Ομάδα Let's Act και το συλλογικό της έργο "Έλα κοντά" στον Τεχνοχώρο "Φάμπρικα" του Κεραμεικού.

Το έργο, απλό στην σύλληψή του, ζωντανεύει χάρις σε μιαν αλληλουχία εύστοχων διαλόγων, που εκφέρονται με άνεση από τους ηθοποιούς, καθώς, αφ' ενός, είναι γραμμένοι στην κοινή γλώσσα  της καθημερινότητάς μας και, αφ' ετέρου, αφορούν σε καταστάσεις, που βγαίνουν από την ίδια αυτή καθημερινότητα.

Απ' όλα τα συναισθήματα, αυτό που θάπρεπε νάναι το πιο απλό είναι ουσιαστικά το πιο περίπλοκο. Η αγάπη, ο έρωτας, η ερωτική έλξη, ο πόθος και η εκδήλωσή του - όλα συνδέονται μεταξύ τους κι όλα ξεκινούν από τον πάντα και εσαεί ανεξερεύνητο πυρήνα των βαθύτερων και πιο ακατανίκητων ενστίκτων του ανθρώπου. Εξ ορισμού ευγενή, αλλά, παρ' όλ' αυτά, η πράξη τα περιπλέκει, τα κάνει όλα ένα κουβάρι συχνά αξεδιάλυτο και μαζί κάνει κουβάρι κι εμάς, τα υποκείμενα και τα αντικείμενα της αγάπης και του έρωτα.

Να φταίει άραγε το σεξουαλικό ένστικτο για τις επιπλοκές; 

Ή, μήπως, οι εγωισμοί; 

Ή, ίσως, το πόσο αχόρταγοι είμαστε και το πόσο ακόμα πιο αχόρταγοι μπορούμε να γίνουμε; 

Ή, τελικά, το ότι είμαστε κτητικοί ακόμη κι όταν δεν πρόκειται για υλικά αγαθά, αλλά για ανθρώπους; Γιατί όταν κάποιος είναι κτητικός, μοιραία γίνεται και κατακτητικός - κι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον εδώ το ότι χρησιμοποιούμε το ρήμα "κατακτώ" για την αγάπη, τον έρωτα, τον συνάνθρωπο...

Δεν υπάρχουν απαντήσεις οριστικές σ' αυτά τα ερωτήματα, που είναι σε όλους μας οικεία, γνώριμα - ακόμη και προσωπικά, τελικά. 

Δεν υπάρχει απάντηση στο γιατί η αγάπη μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να στερέψει, να πάρει λάθος δρόμο, να γίνει από ανάταση το αντίθετό της, να γίνει συντριβή, μίσος! 

Δεν υπάρχει απάντηση στο γιατί ο έρωτας πρέπει ή μπορεί νάναι ταυτόχρονα και πόλεμος. 

Δεν υπάρχει απάντηση στο γιατί να μην είναι όλα απλά.

Το έργο παρακολουθεί την ζωή τεσσάρων νέων ανθρώπων, που μπλέκουν σε ένα τρελλό γαϊτανάκι έρωτα. Ο ένας είναι ζευγάρι με τον άλλο, αλλά όλοι θέλουν κάποιον άλλο από αυτόν, που ήδη έχουν, κι έτσι τα δύο ζευγάρια γίνονται ουσιαστικά τέσσερα - τέσσερα άτομα που φτιάχνουν τέσσερα ζευγάρια. 

Παράλογο; Παράτολμο; Ανήθικο; Ανόητο; Αμαρτωλό; Ποιός μπορεί να δώσει χαρακτηρισμό; Κι ακόμη, ποιός είναι αναμάρτητος; 

Και ποιός μπορεί να δώσει λύση; Υπάρχει λύση; Ή η τραγωδία περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος, έτσι κι αλλιώς;

Οι βασικοί τέσσερις ηθοποιοί της Ομάδας Let's Act, που πρωταγωνιστούν στο έργο, περιφέρονται στην σκηνή, από διάλογο σε διάλογο κι από κατάσταση σε κατάσταση χαμένοι, αγχωμένοι, ανασφαλείς. Μοιάζουν να μην έχουν ούτε προέλευση ούτε προορισμό. Μπορεί να μην ξέρουν τι ακριβώς θέλουν, αλλά θέλουν και με βάση αυτό το "θέλω" ενεργούν, πορεύονται, διασταυρώνονται, ζευγαρώνουν. Βιώνουν τα εντονότερα και βιολογικώς αναγκαιότερα των συναισθημάτων, κατατρώγοντας ο ένας τον άλλο και, τέλος, τον εαυτό τους.

Χυμώδης Τζούλη η Χαρά Ματσούκα, και σπαρακτικά ειλικρινής. 

Ανίκανη, αδύναμη, να κατασταλάξει, αλλά, αντίθετα, πολύ ικανή να μπει στο παιχνίδι της πρόκλησης και να το παίξει όλο, ώς το τέλος, η Ιφιγένεια της Πηγής Μπουκουβάλα, που έχει κάνει και την σκηνοθεσία. 

Χαρακτηριστικά ασταθής στον ατιθάσευτο, όσο και διαρκώς αμφιταλαντευόμενο ερωτισμό του, ο Λουκάς του Φάνη Στάμου. 

Και, τέλος, ο Πάνος Τσαλιγόπουλος, στον ρόλο του Νίκου, για τον οποίο δυσκολεύεσαι να καταλήξεις αν είναι ηθικός ή δειλός, ευγενής ή αφελής ή αν αυτή είναι, απλώς, η μάσκα του στο ατελεύτητο αυτό γαϊτανάκι.

Βλέποντας τον φαύλο αυτό κύκλο, που γυρίζει κάθε Κυριακή στις 7, το απόγευμα, στην μεγάλου Αλεξάνδρου 125 του Κεραμεικού, δεν θα βρείτε απαντήσεις.
Θα διακρίνετε ερωτήσεις, όμως! Πολλές και αμείλικτες..
Μπορεί να μην τις ακούσετε να διατυπώνονται φωναχτά και ξεκάθαρα, αλλά θα τις πιάσετε στον αέρα, θα τις πιάσετε στα κλεφτά βλέμματα των πρωταγωνιστών, βλέμματα, που ολοφάνερα έχουν κεντηθεί από μια πολύ προσεκτική σκηνοθετική επιμέλεια.
Θα τις δείτε τις ερωτήσεις, λοιπόν, μπροστά σας, να ενσαρκώνονται, να προσωποποιούνται, να αποκτούν όνομα, μορφή, να γίνονται ιδρώτας - πότε καυτός πότε παγερός.

Τις απαντήσεις για το αν και τι απ' όλα αυτά αξίζει τον κόπο, την εξουθένωση, τον αφανισμό, θα τις βρείτε μέσα σας. Μόνον εσείς τις έχετε και μόνο για τον εαυτό σας θα ισχύουν!