Λίγες σκέψεις μ' αφορμή την Σίβυλλα, στο "Βήμα της Κυριακής"

Όταν πριν από λίγους μήνες, στο "Βήμα της Κυριακής", αναγεννήθηκε η "Σίβυλλα" από τις στάχτες μιας άλλης εποχής, που παρέπεμπε στον "Ίακχο" του κλασικού "Ταχυδρόμου", αναρωτήθηκα πόσους μπορούσαν να ενδιαφέρουν οι ανταποκρίσεις της από την λεγόμενη "High society" σήμερα.
Η οικονομική κρίση και οι κοινωνικές της επιπτώσεις έχουν ανατρέψει πολλά δεδομένα. Ζούμε κιόλας σε μια περίοδο, που χαρακτηρίζεται από το σύνδρομο "τα κεφάλια μέσα".
Κοινωνικές πρακτικές "low profile" και οικονομικές συμπεριφορές "value for money" είναι η νέα ημερήσια διάταξη - και δικαιολογημένα. Έπειτα από κάμποσες δεκαετίες φιγούρας και σπατάλης, έρχονται τώρα για πολλούς τα πάνω - κάτω και οι προτεραιότητες υποχρεωτικά και βίαια αναδιατάσσονται.
Θέλω, παρ' όλ' αυτά, να ελπίζω πως η οικονομική κρίση θα έχει και κάποια καλή πλευρά, πως θα αποτελέσει, αν μη τι άλλο, την ευκαιρία να βρούμε όλοι την ισορροπία μας σε ένα επίπεδο λίγο χαμηλότερο ίσως, που, όμως, θα ταιριάζει στον καθένα από μας περισσότερο.

Το ζητούμενο είναι η καθημερινή μας ζωή να αντανακλά ακριβέστερα την πραγματική οικονομική και κοινωνική μας κατάσταση και όχι τις φαντασιώσεις μας, όπως γινόταν μέχρι σήμερα. Τούτο από μόνο του οδηγεί, τελικά, σε ένα είδος προσωπικής ευτυχίας, που ασφαλώς δεν έχει καμμία σχέση με την glossy και εικονική πραγματικότητα των περιοδικών, αλλά, σε αντιστάθμισμα, είναι απολύτως πραγματική και δική μας, γιατί, απλούστατα, είναι κατακτημένη με τα δικά μας μέσα! Βρίσκεται στα μέτρα των δικών μας δυνατοτήτων, έχει αγορασθεί με τα δικά μας χρήματα, όχι με πλαστικά κι επί πιστώσει, και καταλήγει να ανταποκρίνεται στις δικές μας πραγματικές κι όχι επίπλαστες ανάγκες!
Δεν αποκλείεται κάπου εκεί να κρύβεται κι η ουσία της ζωής, το μυστικό μιας καθημερινής ευτυχίας, την οποία βίωναν οι παλιότερες, πρώτες μεταπολεμικές γενιές, οι μπαμπάδες κι οι μαμάδες μας, δηλαδή. Έχοντας επιβιώσει μέσα από πολέμους και ξένες Κατοχές, απλώνανε τα πόδια μόνον ώς εκεί όπου έφτανε το πάπλωμά τους και με οικονομικά μέσα πολύ λιγότερα από αυτά, που (νομίζαμε ότι) έχουμε εμείς κατάφερναν να χαίρονται τα λιγότερα, που είχαν, περισσότερο από όσο χαιρόμαστε εμείς τα σημερινά περισσότερα, που διαθέτουμε.

Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιοι, που παντού και πάντα θα σκέπτονται διαφορετικά. Πάντα θα αποζητούν την αφθονία και θα αναζητούν εκεί την ευτυχία. Είτε μπορούν είτε δεν μπορούν να το πληρώσουν, πάντα θα παραγγέλλουν ποτό με το μπουκάλι στο μπαρ και πάντα θα καταφεύγουν στο εστιατόριο των 150 ευρώ κατά κεφαλήν, εκστασιαζόμενοι με το kobe beef και το black cod - τουλάχιστον έτσι μας λέει η Κα Σίβυλλα! Δεν έχω τίποτε μ' αυτές τις λιχουδιές. Μόνο με την ξιππασιά, που συχνά τις συνοδεύει, τα βάζω, γιατί μας φράζει τον δρόμο προς την αληθινή χαρά.