Δέκα αγάπες και Τρεις στιγμές

Ο Γιος ο Άσωτος έπαιξε το παιχνίδι με τις δέκα αγάπες και, μετά, ζήτησε κι από μένα να γράψω και για τρεις μεγάλες στιγμές της ζωής μου...
Δέκα αγάπες βρήκα κι έχω κι άλλες πολλές - και σκοπεύω ν' αποκτήσω ακόμη πολλές, καλά νάμαι μόνο!
Τρεις στιγμές, όμως; Έχουμε άραγε τρεις μεγάλες στιγμές στην ζωή μας; Τρεις κορυφώσεις; Και τι νόημα έχουν; Τι μάθημα παίρνουμε απ' αυτές;
Αφού κανείς και τίποτε δεν στέκεται, δεν μπορεί να σταθεί, ούτε για πάντα ούτε καν για πολύ στην κορυφή, οι μεγάλες στιγμές είναι μονάχα αυτό: στιγμές... που, αν τις αξιώθηκες, χρωστάς να τις χαρείς για  εκείνο το γλυκό, το απίστευτο λίγο, που διαρκούν και να δεχθείς το κουτρουβάλιασμα μετά. Μοιραία θα ακολουθήσει, το ξέρεις έτσι;

Κάνω, λοιπόν, απρόσκλητος κι από μόνος μου, έναν συνδυασμό των δέκα και των τριών, ώστε να προκύψει κάποια εικόνα πιο συγκεκριμένη.

Δέκα αγάπες:

1. Το Αιγαίο - δεν είναι μια ακόμα θάλασσα αυτό το απέραντο μπλε, είναι ολόκληρη η συλλογική ζωή μας στην ιστορική της συνέχεια κι οι βράχοι οι σκόρπιοι εδώ κι εκεί είμαστ' εμείς, ράχες ανθρώπων είναι, που λες και τους τραβάει το Αιγαίο στα έγκατά του, αλλά αυτοί εκεί, γατζωμένοι στην επιφάνεια, με το βλέμμα σταθερό στον ορίζοντα
2. Την μελαγχολία, την άφατη, σιωπηλή μελαγχολία - το πιο προσωπικό και δημιουργικό συναίσθημα
3. Τις Ελληνικές μουσικές του '60 και του '70, που με γυρίζουν σε χρόνια νεανικά, με τα  τρανζιστοράκια συντροφιά μοναδική - μ' όλες τις έννοιες του επιθέτου "μοναδική"
4. Τον συγκοπτόμενο ήχο της τζαζ στο φεγγαρόφωτο
5. Τον ήλιο του Ιουλίου - χωρίς αντιηλιακό... τον ήλιο του Ιουλίου παντού... τον ήλιο του Ιουλίου ανελέητο, πριν από την μαλθακότητα και τις οχλαγωγίες του Αυγούστου
6. Την συγγνώμη, που ποτέ δεν αρνούμαι ούτε να την δίνω ούτε να την δέχομαι
7. Τα βράδυα έξω για λίγους, τα βράδυα μέσα για δύο
8. Το γράψιμο: λέξεις στο χαρτί κάποτε κι από κει στο συρτάρι... στην οθόνη σήμερα κι από κει στο διαδίκτυο... Πόσο γλυκά προκλητικό είναι να εκτίθεσαι και να μη σε νοιάζει - όχι πια!
9. Το γράψιμο του φωτός στον αισθητήρα της μηχανής, το γράψιμο, που κλέβει μια για πάντα την τρέχουσα στιγμή, που κάνει δικούς μας και τους περαστικούς ακόμα ανθρώπους κι ας μη το μαθαίνουνε ποτέ


10. Εσένα κι εμένα μαζί - όπως τότε, όπως πάντα, όπως ποτέ.

Και τρεις στιγμές - που ούτε κι αυτές μου φτάνουνε... Πρέπει οπωσδήποτε να "τρέξω", για ν' αποκτήσω κι άλλες!!!
1. Όταν, Δεκέμβριο του '75, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά ποίημά μου στην "ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ". Διόλου άσχημα για τότε, που δεν είχα κλείσει ούτε τα 19 ακόμη. Ο τίτλος του περιοδικού μπορεί, δικαιολογημένα,  να μη σημαίνει πολλά για τις νεώτερες γενιές, μπορεί να μη το έχουν καν ακούσει, αλλά για τον παλιό κόσμο, στον οποίο μεγάλωσα και συγκροτήθηκα, ήταν όχι μόνο το αρχαιότερο αλλά και το απόλυτο περιοδικό του λογοτεχνικού και φιλολογικού κατεστημένου.
2. Όταν το ίσως μεγαλύτερης κυκλοφορίας φωτογραφικό περιοδικό στον κόσμο, το Αμερικανικό "POPULAR PHOTOGRAPHY", αγόρασε και παρουσίασε σε άρθρο του τεύχους Απριλίου 2009 δική μου φωτογραφία.
3. Όταν ερωτεύομαι. Τώρα πια ερωτεύομαι περισσότερο κατά φαντασίαν, αλλά η στιγμή, και φτιαχτή νάναι, είναι πάντα μεγαλειώδης και πάντα δημιουργική. Συνήθως, ακολουθεί κατακρήμνιση, μεγαλειώδης κι αυτή, όμως, και εξ ίσου δημιουργική!    


Υ.Γ.: Όπως έκανα και στο παλιό blog, πάσα για παιχνίδια δεν δίνω... Όποιος θέλει παίζει και μόνος του, ε;
;-)

Ήμουν κι εγώ εκεί!

Με τον κίνδυνο να "στενοχωρήσω" πολλούς παλιούς και νέους φίλους, gay και μη, οφείλω να πω πως αυτή την έννοια του "pride",  ποτέ δεν την πολυκατάλαβα. Τι σημαίνει περήφανος και περηφάνεια; Γιατί θάπρεπε κάποιος, άντρας ή γυναίκα, νέος ή γέρος, λευκός ή μαύρος, νάναι περήφανος gay ή περήφανος bi ή περήφανος straight; Εκτός κι αν ό,τι κάνει στον τομέα του sex το κάνει πολύ καλά, οπότε μια περηφάνεια την δικαιούται - και μια carte visite δικαιούται επίσης να την έχει πάντα πρόχειρη και να την μοιράζει... μη σας πω ότι και υποχρεούται!!!

Θα προτιμούσα, λοιπόν, μιαν άλλη έκφραση, πιο κοντινή στην γιορτή, στην χαρά, που να φανερώνει το πόσο χαίρεται κανείς την όποια σεξουαλικότητά του και πόσο του αρέσει να μοιράζεται ανοιχτά με τους άλλους κι αυτήν και την χαρά του.

Εν πάση περιπτώσει, σημασία δεν έχουν ούτε τα δικά μου πιστεύω ούτε οι δικές μου απορίες. Σημασία έχει ότι αυτές οι εκδηλώσεις παγκοσμιοποιήθηκαν, έγιναν αποδεκτές κοινωνικά σε επίπεδο γιορτής και σταδιακά θα βοηθήσουν όλον τον κόσμο να μη κρίνει τους ανθρώπους με βάση την σεξουαλικότητά τους, το τι κάνουν στο κρεβάτι και με ποιόν.

Το ξέρω, το ξέρουμε όλοι, πως η ζωή δεν είναι γιορτή - όμως θάπρεπε νάναι!
Θάπρεπε και θα μπορούσαμε όλοι να χαιρόμαστε τα αγαθά του κόσμου αυτού. Μακάρι να θυμόμασταν, να συνειδητοποιούσαμε, πως τα πιο μεγάλα αγαθά, αυτά, που μετράνε και κρατάνε περισσότερο, είναι αγαθά φυσικά και παρέχονται δωρεάν - είναι πράγματα και καταστάσεις σαν τον ήλιο, την θάλασσα, τον έρωτα... Κι όμως το παιχνίδι το χάνουμε όλοι, καθώς επικεντρωνόμαστε στα άλλα, σε όλα τα άλλα, που εφεύραμε και που πουλιούνται κι αγοράζονται, που αφαιρούν από την χαρά της ζωής για τον πολύ απλό λόγο πως κυρίως μ' αυτά ως βάση επιλέγουμε να προσδιορίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, όπως κάνουν κι αυτοί οι άλλοι για μας...

Όποια, λοιπόν, άποψη και νάχα για έννοιες και περιεχόμενα, ξεπέρασα χθες κάθε επιφυλακτικότητα και βρέθηκα στην Πλατεία Κλαυθμώνος για το "ATHENS PRIDE 2010",  στην καρδιά μιας γιορτής και στην γιορτή όχι μιας, αλλά πολλών καρδιών. Χτυπούσαν όλες ταυτόχρονα και κάπως μπητάτα, βέβαια, για τα χρόνια και τα γούστα μου, αλλά, πάντως χτυπούσαν και μας παρασύρανε, θέλοντας και μη.


Ένας πολύχρωμος κόσμος, ένας κόσμος, που αποκαθιστά το σύνολο των χρωμάτων του για χάρη όλων μας, περιστρεφόταν γύρω μας και έδιωξε την γκριζάδα των καιρών και του μπετόν της πόλης, Κι αυτό ήταν το πρώτο μέγα κέρδος.
Το δεύτερο θα πρέπει νάταν ότι δεν εμφανίσθηκαν εκείνοι, που, όπως διάβασα, είχαν δώσει ραντεβού για να συγκεντρωθούν και να "χτυπήσουν" την εκδήλωση με αυγά, ντομάτες και συνθήματα μίσους. Φαντάζομαι πως δεν τα κατάφεραν να μαζευτούν αρκετοί κι αυτό είναι επίσης σπουδαίο, γιατί τώρα περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε να επικρατήσουν αξίες όπως η αγάπη, η κατανόηση κι η κοινωνική συνοχή.  Το μίσος κι η κακία είναι περιττές πολυτέλειες - πάντα ήταν, αλλά τώρα ακόμη περισσότερο.

Μονάχα η κυρία Ελένη Λουκά εμφανίσθηκε και προσπάθησε να επαναφέρει το πλήθος στον "ίσιο" σεξουαλικό δρόμο, κηρύττοντας με ζέση τον Λόγο του Θεού -  αλλά επειδή πιθανότατα τον έχει τελικά καταλάβει καλύτερα από πολλούς άλλους, ανέβηκε στο άρμα και παρήλασε κανονικά, μαζί με όλο το LGBTεπώνυμο πλήρωμα!..

Ήταν, τελικά, μια βραδυά κερδισμένη η χθεσνή, μια βραδυά πλούσια σε συναίσθημα, σε χρώμα, σε φως εσωτερικό κι εξωτερικό - πράγμα, που εξηγεί εν πολλοίς γιατί η μισή Ελληνική φωτογραφική Κοινότητα του Flickr ήταν εκεί, ζωσμένη με όλο της τον βαρύ εξοπλισμό κι έτοιμη να περάσει μέσα από το Διαδίκτυο το μήνυμα σ' όλο τον κόσμο πως έχει και η Αθήνα την δική της γιορτή περηφάνειας και πως μαζεύεται κι εδώ όλος ο κόσμος για να μοιρασθεί με χορό και τραγούδι τούτη την περηφάνεια  - κι ας γκρινιάζει για τους όρους εκείνος ο Asteroid... Άλλωστε κι αυτός εκεί ήταν!!!

    
              

Asteroid 2 ή too ή απλώς again

Το γιατί ξεκινάει κανείς ένα blog έχει πολυσυζητηθεί: από περιέργεια (να δει ώς πού μπορεί να φτάσει), από ανάγκη επικοινωνίας, για ψυχοθεραπεία... Η προσωπική μου άποψη είναι ισχύουν όλοι οι λόγοι από κοινού και ταυτόχρονα, μαζί με το ότι το ξεκινάει κανείς απλώς γιατί μπορεί: έχει τον χρόνο και ξέρει και πέντε γράμματα, ώστε να γράψει όσα θέλει να πει και τον πνίγουν...

Το γιατί το ξαναξεκινάει, όμως, παραμένει κάπως πιο σκοτεινό - δεν έχει γίνει αντικείμενο αναλυτικής συζήτησης.  

Ώς πριν από δύο περίπου χρόνια διατηρούσα το blog Asteroid, μέχρι που για μυστηριώδεις λόγους ο κ. Blogger το θεώρησε φορέα ιών ή κάτι σχετικό και το μπλόκαρε για όλους, εκτός από μένα. Ευγενικό εκ μέρους του, γιατί για 4 χρόνια είχαν καταγραφεί πολύ ενδιαφέροντες διάλογοι και απόψεις, που μπορεί να μη άλλαξαν τον κόσμο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις άλλαξαν τον δικό μου μικρόκοσμο κι αυτό στην ηλικία μου δεν είναι διόλου μα διόλου ευκαταφρόνητο - μέχρι και πιο δύσκολο μπορεί νάναι, εδώ που τα λέμε!
Αφού, λοιπόν, έκανα κάποιες διορθωτικές ενέργειες και όλα όσα συστήνει ο κ. Blogger, προσπάθησα επανειλημμένα να τον πείσω να επανεργοποιήσει το blog μου, αλλά αυτός είχε πεισμώσει. Στο μεταξύ, η αλήθεια είναι πως κι εγώ όλον αυτό τον καιρό καλλιεργούσα άλλα πάθη - μη πάει ο νους σας στο πονηρό ή, τέλος πάντων, ας πάει, αλλά να μη μείνει μόνο εκεί, γιατί κατάφερνω να καλλιεργώ όλα τα πάθη μου μαζί!!!
Το πάθος μου για την φωτογραφία, πρώτα-πρώτα...
Το πάθος μου για τα ταξίδια και, κυρίως,  για τα Ελληνικά νησιά, για την Μύκονο, την οποία πάντα ψάχνω και θα ψάχνω πίσω από τα λούσα και το λούστρο...
Και κάπως έτσι οδηγήθηκα αρχικά στο Flickr και, κατόπιν, στα photo-blogs, ειδικά, μάλιστα, στο photo-blog της Μυκόνου, όπου έτσι κι αλλιώς περνάω σχετικά μεγάλο μέρος του χρόνου... αλλά να που ήταν μοιραίο να επιστρέψω κάποια στιγμή, από σήμερα, δηλαδή, στην αρχή του παντός και να προσπαθήσω να αναβιώσω την ψηφιακή ταυτότητα του blogger Asteroid, απ' όπου άρχισε το μαγευτικό μου ταξίδι στο Διαδίκτυο.
Δεν ξέρω πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που ήμουν ένας πολύ ενεργός blogger, αλλά πιθανότατα ό,τι και νάχει αλλάξει θά αφορά μόνο σε εξωτερικές συνθήκες και τρόπους. Η βασική ανάγκη του ανθρώπου και η βασική ανάγκη του blogger, η επικοινωνία, θα είναι πάντα - είμαι απολύτως βέβαιος - ακριβώς ίδια, δεν αλλάζει, δεν μπορεί να αλλάξει!

Καλή αρχή, λοιπόν. Καλή αρχή 2 ή too ή again!
;-)